Forever Autumn - The Lamentations (2026)

Ach... je klikt eens wat aan waar je nog nooit van gehoord hebt, in een genre dat je volstrekt vreemd is - en dan kom je er opeens achter dat Gollem blijkbaar een thuisstudio in zijn holletje heeft gebouwd! Hartstikke leuk, niks voor mij.

De preview van dit album gaf hoge verwachtingen. En opener Beltaine maakt mijn goede gevoel meer dan waar. Onheilspellend en traag maar ook gemeen en energiek. En mijn verwachtingen komen volledig tot zijn recht.

Dit is geen typische popplaat. Het is een duister, introspectief en intiem folk/doom project dat diverse stijlen raakt. Het geheel komt over als een akoestisch folk album doorspekt met dreigende passages. Alles akoestisch. Vandaag is het hier in Assen wit en de muziek past goed bij dit winterse weer.

Bijzonder is dat het project (niet de band) Forever Autumn eigenlijk maar één persoon is, na-melijk Autumn Ni Dubhghaill uit Massachusetts (VS). Kortom een album met zeer persoon-lijke muziek. Alleen de mix (Robby Baier) en de mix (Jack Cotrol) waren uitbesteed. Ook de hoes is een eigen ontwerp.
Verwacht dus geen mainstream Folk, maar beschouw de muziek als een ritueel voor stormach-tige bossen en winterse nachten Steekwoorden die opkomen zijn:donker, melancholisch, medi-tatie en avant garde,

Ik ervaar het hierboven reeds genoemde Beltaine als een openingsritueel. Het nummer bouwt langzaam op, met akoestische lagen die meteen een winters (en dus donker) gevoel oproepen: overgang, vuur, verandering. De cello en zang bewegen vrij traag, bijna plechtig.

Self-Portrait in Blue, Black and Grey is een wat statisch nummer. Een steeds herhalend thema dat verrijkt wordt met zachte achtergrondgeluiden. De titel alleen al suggereert emotionele tinten in plaats van concrete beelden.

Hexes and Wards heeft wat meer ‘echte’ muziek aan boord. Een akoestisch thema verrijkt met bijzondere stem(keel?)geluiden. Komt op mij als een geslaagd experiment over.
Fylgia and the Fetch creëert lichte chaos. De titel verwijst naar spirituele dubbelgangers en begeleidende geesten, en zo voelt het nummer ook: alsof er iets meeloopt naast de verteller. Muzikaal is het vrij ingetogen, maar qua ‘zang’ emotioneel juist gelaagd.

Epoch is een nummer waarin de stem overduidelijk de hoofdrol heeft. Het is ook in dit nummer vooral een medium om geluid te produceren. Toch blijft het boeiend.
Pas in The Black Candle wordt echt gezongen. Wel is de zang licht bezwerend. Alsof er toch iets onvoorspelbaars gaat volgen.

Afsluiter The Salt of Mortality is ook een meer conventionele track, De zang is wel wat bits maar voegt wederom veel toe aan de algehele sfeer, Zout staat symbool voor behoud, tranen en vergankelijkheid. Dat past perfect bij het thema sterfelijkheid.

Als ik het album nummer voor nummer bekijk, voelt The Lamentations voor mij als één door-lopend verhaal over tijd, identiteit, natuur en sterfelijkheid. Het is geen album dat ik “even” opzet; ik luister het het liefst in één keer, bij voorkeur in stilte of tijdens een wandeling in het huidige koude weer.