Van Morrison - Somebody Tried to Sell Me a Bridge (2026)

Halleluja, alweer een nieuwe Van Morrison. Het lijkt er op dat hij zich hier (weer) toelegt op het interpreteren van bestaande bluesnummers.

Ik ben alvast heel benieuwd!

verwacht ook een album met nummers in de genres blues, r&b, jazz en oude soul in het verlengde van zijn albums zoals o.a. "Roll with the Punches" en "Accentuate the Positive". die sound ligt mij persoonlijk iets minder. ben meer liefhebber van zijn "Celtic soul", maar we wachten het af.

wellicht off-topic maar bekeek zojuist OOR's eindlijst en uiteraard ontbrak zijn geweldige album "Remembering Now" van dit jaar. niks "nieuws" onder de zon dus maar het valt mij ieder jaar op dat de muziek van oudgedienden zoals Van Morrison niet als muziek van zeg maar "nu" wordt beschouwd. gebeurde eerder ook met sterke albums van bij voorbeeld Bonnie Raitt "Just Like That" (2022) of iets verder terug "The Prodigal Son" (2018) van Ry Cooder. de ervaring leert dat je van veel van die "nieuwe" muziek pak em beet 5 jaar later niks meer hoor en het achteraf vaak eendagsvliegen blijken te zijn. blijft een merkwaardig fenomeen dat muzikanten zoals Van Morrison die al bijna 60 jaar hun staat van dienst bewijzen en al die jaren geweldige albums (een enkele keer een mindere) hebben gemaakt, kennelijk bij deze pop journalisten/recensenten niet meer meetellen omdat ze geen "muziek van nu" maken. hoe dan ook "Remembering Now" beschouw ik als 1 van de beste albums van 2025.

Helemaal met bovenstaande eens.
60 jaar actief meer als 45 studioalbum en dan nog vaak niet genoemd in al die (al dan niet populaire) eindejaarslijsten.
Ik verheug me nu alweer op zijn nieuwe album dat eind januari in de schappen ligt

Je verheugt je zo dat je nu al de maximale score geeft zonder het album überhaupt gehoord te hebben? Fascinerend. Of nee, compleet achterlijk bedoel ik natuurlijk, excuses.

Nou, niet direct zo hard zijn voor [email protected]. Hij (of zij) zit net sinds gisteren op dit mooie forum. En dan is het stemmen op een nog te verschijnen album, meer een beginnersfoutje (net zoals een mailadres kiezen als username). Te prijzen is zijn/haar enthousiasme, en al helemaal omdat het over Van Morrison gaat.

Ik geef - net zoals potjandosie de voorkeur aan de albums die wat meer de kant van celtic soul uitgaan. Maar desondanks kan ik zo af en toe ook erg genieten van de platen van Van, waarop hij getuigt van zijn enthousiasme voor de muziek uit zijn jeugd, zoals skiffle, rock/n roll, blues, soul en een scheutje jazz.

Van dit nieuwe album verwacht ik niet zoveel. Maar blijf toch nog nieuwsgierig.

Eerste luisterbeurt achter de rug. Als altijd de moeite waard, maar niet zo’n topper als remembering now. Begin voorzichtig met 3,5 ster.

Het spijt me echt hoor Van, maar dit dreutelt me toch maar een partij zielloos door. Echt ene-oor-in, andere-oor-uit blues. Er wordt straf en professioneel gemusiceerd, maar een heilig vuur of vonkje kan ik er niet in ontdekken.

Grappige omschrijving. Ik begrijp wat je bedoelt.

Het geheel klinkt een beetje te gezellig voor een echte doorleefde bluesplaat. De sfeer doet me denken aan Moving On Skiffle en Accentuate The Positive, waar die lichtheid prima bij de muziek past. Hier verwacht ik toch een wat meer rokerige bluessfeer en die heb ik na één keer draaien nog niet ontdekt. Ook maakt Van een aantal keer gebruik van fade-out, dat vind ik nooit zo sterk, zeker niet bij bluesnummers.

Een oordeel heb ik nog niet. Eerst maar eens een paar keer op repeat zetten

Ik ben een grote fan van Van Morrison. Nou ja, eigenlijk het meeste van één van de twee Van Morrison's. Want zeker: er zijn twee Van Morrison's.

De eerste (en dat is die waar ik een grote fan van ben) is de man die muziek maakt waar eigenlijk moeilijk een etiket op te plakken is. Hij is beïnvloed door diverse muziekgenres, zoals rock, rock 'n roll, jazz, soul, blues, country en folk. En brouwt hiervan zijn eigen muziek. Dat heeft een grote catalogus opgeleverd met best een aantal meesterwerken, een heleboel erg goede albums, maar ook wat matige tot zeer matige albums. De laatste jaren bracht hij albums met eigen muziek uit, die vooral in de categorie matig tot best aardig vielen. Maar Three Chords and the Truth, het live-album Live at Orangefield en vooral het vorig jaar verschenen Remembering Now maakten duidelijk dat hij het nog wel kon, maar alleen niet meer zo vaak als voorheen.

De tweede Van Morrison is er een die zijn bronnen eer bewijst in de vorm van een album met hoofdzakelijk covers in een bepaald genre. Vroeger deed hij dat zo af en toe. Zoals o.a. met Tell me Something (covers van Mose Allison), Take the Devil (country) en het album Irish Heartbeat dat hij met The Chieftains maakte (folk dus).
De laatste jaren bracht hij wat vaker van dat soort albums uit, zoals Versatile (jazz), Moving On Skiffle (skiffle dus) en Accentuate the Positive (rock 'n roll). Hij eert hiermee de muziek uit zijn jeugd. Hoewel ik sommige van dit soort albums beter pruim dan de andere, is het nooit onaangenaam om te horen. Dat komt door zijn spelplezier en natuurlijk omringt hij zich zoals altijd met uitstekende muzikanten.

En nu is er Somebody Tried to Sell Me a Bridge, een hommage aan de blues. Nou kan ik zo op zijn tijd best wel blues waarderen, maar het moeten er niet teveel achter elkaar zijn. Tja, en dat is op dit album voor mij natuurlijk het geval, met zijn 20 songs in bijna 1 uur en 20 minuten. Voor mij staan er teveel middelmatige songs op. Uitzonderingen zijn o.a. de fraaie slow-versie van Fats Domino's Ain't That a Shame en het even fraaie titelnummer.

Begrijp me goed: van mij mag hij plezier hebben in het muziek maken. Ook valt het te prijzen dat hij zijn beïnvloeders zo ruim in het zonnetje zet. Maar ondanks dat ik een fan ben, vind ik dit soort albums niet al te veel toevoegen. Ik denk, dat ik dit album daarom niet zo vaak meer zal beluisteren.