The Monkees - The A's, the B's & The Monkees (2026)

De bekende hits steken er met kop en schouders bovenuit

Eindelijk, een verzamel album van The Monkees...........

In chronologische volgorde, eerst de twaalf A-kantjes en vanaf 13 de B-kantjes van de singles. Nou was A Little Bit Me, a Little Bit You een non album track maar er zijn meer dan genoeg verzamelaars te vinden waar dat nummer op staat. Maar als Davy Jones vehikel nooit echt een essentieel Monkees' nummer voor mij persoonlijk geweest. Het vrolijke D.W. Washburn is een aardig A-kantje en dat nummer is al wat lastiger te vinden op compilaties, maar onmogelijk is het niet. Dat nummer kwam in september 1968 niet verder dan de top 20 omdat het concurrentie had van een versie van The Coasters. Eigenlijk was dat de voorbode dat de neergang definitief was ingezet. Wie het gevoel heeft dat Tear Drop City wel heel erg lijkt op Last Train to Clarksville heeft gelijk; het nummer stamt zelfs uit de beginperiode van de groep maar bleef tot begin 1969 op de plank liggen. Zo zijn er op de laatste drie Monkees albums wel meer nummers te vinden die al in 1966/1967 waren opgenomen.
De tweede helft bevat met The Girl I Knew Somewhere, Goin' Down, It's Nice to Be with You en Someday Man wat meer liedjes die niet op de albums te vinden zijn. Verreweg het beste nummer is Mike Nesmith's The Girl I Knew Somewhere. Mickey's tribute aan James Brown Goin' Down is ook nog aardig maar de Davy Jones nummers Someday Man en vooral It's Nice to Be with You verpesten het feestje.
Dat een platenmaatschappij als Rhino dit soort producten uitbrengt stelt teleur. In het verleden wist men mij te verrassen met prachtige compilaties van onuitgebracht materiaal van The Turtles, The Beau Brummels en ja, The Monkees. Want in alle eerlijkheid, die B-kantjes vind je ook veel als bonus tracks op de heruitgaves van de originele albums.