The Twilight Sad - It's the Long Goodbye (2026)

De twee singles klinken erg goed. Ben benieuwd naar het album en het concert in Tivoli.

Derde worp is ook raak: Attempt a Crash Landing - Theme
Steeds meer zin in dit album

Het is ook een geweldige plaat

Muzikaal neigt dit naar een donkere Depeche Mode, klinkt niet verkeerd.
Speelt Robert Smith gitaar op dit album?

Ja, op Waiting for the Phone Call. Op een ander nummer keyboard en bij een track de baspartijen.

Per toeval ontdekt dat deze er aan komt. En jullie vertellen mij niks…

Jij weet meer. Want je geeft een (hoge) stem. Kom met je review! Voor de release, als teaser voor ons, je naaste muziekvrinden.

De 25e op Written In Music kijken

Ik dacht dat jij mij altijd in de gaten hield...

Vanaf het moment dat het Schotse The Twilight Sad in 2016 door The Cure gevraagd werd om de rol als voorprogramma te vervullen, bouwde James Graham een goede vriendschappelijke band met Robert Smith op. De Cure frontman is op de hoogte van de mentale aftakeling van de aan dementie lijdende moeder van James Graham. Het is het beginpunt van zeven zware jaren voor Graham. Die prioriteiten om voor zijn zieke moeder te zorgen zijn belangrijker dan de voortzetting van The Twilight Sad. Na het succes van It Won/t Be Like This All the Time volgt vooral stilte. Buiten zanger Graham is diens jeugdvriend en gitarist Andy MacFarlane de enige trouwe constante zekerheid binnen de band.

Als de moeder van James Graham in januari 2024 overlijdt is het Robert Smith die hem motiveert om dit trauma te verwerken door het van zich af te schrijven. Robert Smith doet iets soortgelijks op de laatste plaat van The Cure, Songs of a Lost World, om het definitieve afscheid van zijn broer Richard en zijn ouders een plek te geven. De goede band tussen Graham en Smith zorgt er zelfs voor dat Smith op een drietal nummers van It’s the Long Goodbye meespeelt.

It’s the Long Goodbye; The Twilight Sad is eindelijk terug, al is de bandsamenstelling nog steeds zo onvast, wankel en onzeker als tijdens het proces van It Won/t Be Like This All the Time. In de Willesden’s Battery studio neemt voormalige Arab Strap bandlid David Jeans achter het drumstel plaats en Alex Mackay van Mogwai pakt de rol van bassist. Dat er shoegazer-elementen doorheen sijpelen komt voornamelijk door het productieteam, dat uit Andy Savours en Chris Coady bestaat, die in het verleden al met My Bloody Valentine en Slowdive hebben gewerkt.

Met een explosie aan verbitterende noise dwingt Get Away from It All vooral respect af. In deze ruis vindt James Graham vooral rust. Zijn hoofd is een barstende orkaan waarin de woorden diepte en betekenis krijgen. De zalvende kopstem biedt troost aan hemzelf en muziek is daarbij het verbindende antwoord op vragen die maar blijven ronddolen.

Het mag duidelijk zijn dat It’s the Long Goodbye niet alleen de meest emotionele plaat van The Twilight Sad is, het is tevens het meest persoonlijke album van de band. Na de heftige introductie van Get Away from It All pakt bassist Alex Mackay zijn eerste echte moment op het drukkende, met verlies omgaande Designed to Lose. In een regenbui van neerstortend gitaargeweld trotseert Attempt a Crash Landing – Theme de donkere keerzijde van het bestaan. De duisternis als ongenode bijrijder die de koers bepaalt.

Tussen de elektronische beats van Waiting for the Phone Call verschijnt Robert Smith aan de zijde van James Graham. Hij krijgt alle ruimte toebedeeld om middels zijn agressieve gitaarpartijen te duelleren. Waiting for the Phone Call voelt wat kil aan, tussen de warme songs van It’s the Long Goodbye. Het is de aftikkende avondklok, wachtend op dat laatste telefoongesprek. Ondanks dat het einde in zicht is, valt de dood genadeloos hard binnen.

Vanuit het introverte begin van The Ceiling Underground vecht een extroverte James Graham een weg naar buiten. Contact is de drijfkracht, het herwinnen daarvan is hierbij de voornaamste missie. Gedempt onder het heersende slagwerk van David Jeans is het de opnieuw ten tonele verschijnende Robert Smith die met de mineur gestemde toetsenpartijen zijn stempel drukt. Dit vakmanschap is de essentiële basis van Dead Flowers en ook in die gitaarakkoorden weerkaatst zijn zwartgeblakerde spiritualiteit. Het is een fraai evenwicht tegen de manische onmacht van een naar zichzelf zoekende James Graham, die een belangrijk stuk roots is kwijtgeraakt.

James Graham heeft meer dat theatrale, poëtisch klagende van Morrissey, maar dan met een Schotse tongval. Bij de zoekende Graham accepteer je het dat de zanger zich met anderen identificeert. Inhospitable / Hospital ademt qua songstructuur in alles The Cure uit, de leermeester stelt zich echter afzijdig onzichtbaar op. Het zijn Andy Savours en Chris Coady die zich het in shoegaze badende Chest Wound to the Chest toe-eigenen.

Robert Smith bespeelt de zes-snarige basgitaar op Back to Fourteen met dezelfde sfeerbepalende gedrevenheid van zijn veelzijdige gitaarspel. De shoegazernoise van TV People Still Throwing TVs at People voelt als therapeutische bevrijding aan. Fragmentarische brokstukken die na die laatste explosie voorzichtig helen. It’s the Long Goodbye is niet alleen een waardig afscheid, het is ook een nieuwe start.

The Twilight Sad - It's the Long Goodbye | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na de drie eerdere vrijgegeven nummers was bij mij de verwachting zeer zwaar getemperd, om een teleurstelling na 3 puike worpen geen tegenvallers te hebben.
Maar de eerste luisterbeurt is geweest en ik ben niet teleurgesteld, sterker de eerste indruk is erg goed.

Ikzet een sterretje na de volgende luisterbeurten. 4 plus is meer dan zeker. Jawel!

Een melancholisch, Duister, donker, grauw, intens, zwaar en meeslepend geheel.

Erg mooi.

Ik kende ze in het geheel niet maar werd getriggerd door de deelname van Robert Smith. Ik moet zeggen dit is echt van hoog niveau. 4,5*

Mag ik je aanraden ook het eerdere werk te raadplegen. Gaat je wellicht zomaar bevallen. Dit is een fijne band.

Dank je! Ga ik zeker op de playlist zetten.

Fantastische band !

Het is zeker aangenaam en fijn. Hou erg van de voordracht van Graham. Gepassioneerd, warm en met die fraaie Schotse tongval. Geeft veel authentieke sfeer. Maar toch weet ik het (nog) niet echt. Ik hoor behoorlijk wat Mogwai-gitaarmuren. Niet echt origineel. De band keert daarmee terug naar de beginjaren. Te weinig nuance zit daar in, naar mijn smaak. Te massief. De elektronische elementen in een aantal nummers zijn ook weinig opzienbarend. ‘Inhospitable / Hospital’ had zo op de laatste van The Cure kunnen staan. … Maar daar hebben we The Cure voor. Ik merk ook dat ik toch wat uitgeluisterd ben op de typische zanglijnen van Graham. Is toch wel veel van hetzelfde. Maar ik vel nog geen definitief oordeel. De Twilight Sad’s hebben bij mij meestal wat tijd nodig om te landen.

Oerdegelijke Twilight Sad, net zoals hun vorige worp. Vooral de lyrics lijken op deze plaat eruit te schieten als van een hoog niveau.
Ik onderschrijf wel de notie van Chameleon Day dat sommige nummers wat teveel dreigen te verdrinken in een Mogwai-esque gitaarmuur. Voor mij werkte dat wel op hun debuut maar die kant van hun sound hebben ze daarna nooit meer op dat niveau geëxploreerd. Minderheids-opinie wellicht, maar ik vind hun derde album, No one can ever know, waar de gitaar een minder centrale rol in speelde, hun beste worp dus het is jammer dat ze daarna wat afstand van genomen hebben van die sound. Anderzijds zijn er ook op deze plaat wel wat nummers waar de gitaarmuur heel erg goed werkt zoals Attempt a crash landing en Dead flowers.

Degelijk zijn ze zeker. Waar hun eerste 2 albums nogal wisselvallig waren met een enkele geweldige uitschieters, leveren ze vanaf No One Can Ever Know volledige albums van behoorlijke kwaliteit af. Echter vind ik hun vorige worp daarin veruit het minst. Dit album however......wat een dijk van een plaat zeg! Voor mij is dit, na No One Can Ever Know, hun op één na beste album tot nu toe.

En mag ik nog een opmerking maken over het artwork: prachtig! Die kleuren. En zeggingskracht, geldt voor al hun albums. Ook die striptekeningen van eerdere albums.

Ik vind het artwork juist het enige minpunt van deze plaat haha, oerlelijk imo.
De plaat daarintegen, is fantastisch!
Misschien wel hun beste?

Bij Forget the Night Ahead pikte ik TTS destijds op.
De drive en het fijne accent triggerden me. Alhoewel het album een paar zeer goede nummers bevat, heeft het als geheel geen indruk op mij gemaakt. Hierdoor ben ik de band nooit echt gaan volgen.

Nu ik dit album al aardig wat keren heb beluisterd, grijpt de muziek mij veel meer dan in 2009 en begrijp ik dat ik in de tussenliggende tijd wat gemist heb;)

Ik ben zeker een voorstander van de al eerder benoemde Mogwai muur. Voor een zo emotioneel beladen album als dit, vind ik die wat te veel aanwezig.
Dit geldt wat mij betreft iig voor de eerste 4 nummers. De verfrissende elektronica van Waiting for the Phone verzuipt in het geluidsgeweld. Dat vind ik zonde.

Een nummer als The Ceiling Underground heeft door het ontbreken ervan wat meer lucht wat passend is bij de emotie van het verhaal achter dit album. Eveneens krijgen andere instrumenten de ruimte.

Daarentegen vind ik het bij Dead Flowers wel geslaagd en is de geluidsmuur wat lager opgetrokken waardoor het niet helemaal door de vervorming wordt opgeslokt en er prachtige details te horen zijn.

Dit zijn na vaker luisteren voor mij de twee hoogtepunten waarbij er muzikaal het meest te genieten valt.

Ook het slot; TV People Still Throwing TVs at People is prachtig.

En Mogwai geluidsmuren of niet, dit is een zeer fijn album en ik ga dit in Tivoli op 23 April graag live zien.

Prachtige sound, mooi geproduceerd, het klinkt allemaal top maar er blijft voorlopig weinig hangen na 4 luisterbeurten. Ik mis songs op het album die je telkens opnieuw wilt luisteren.

Dit kan zomaar mijn album van het jaar worden.
Groots!

Erg gecharmeerd van deze.

De dikaangezette gitaar die er in The Ceiling Underground zo rond 3:20 in komt. Heerlijk. De meeste nummers komen voor mij in de laatste minuut op hun hoogtepunt. Inhospitable/Hopital hetzelfde.

Het album is een emotionele trip die je vastpakt en op het eind pas los laat.

Muzikaal heel consistent: goed, ook qua productie, maar schiet er ook nergens echt uit. Maar oef, sommige van de teksten komen echt binnen als een mokerslag!

Live ook top gister in Tivoli!