Max Roach His Chorus And Orchestra - It's Time (1962)

Deze cd heb ik zo even op de gok gekocht, echter was het woord 'chorus' mij totaal niet opgevallen. Dat is te merken, dit trek ik niet! Vrij diepgaande jazz met een koor, ai dat doet mij pijn! Nee dit is het niet voor mij, veel te obscuur

Derhalve dan ook geen stem.

klinkt goed, die moe'k hebben

Tom Barman (dEUS) over deze plaat: (...) ‘Verder heb ik een zwak voor Max Roach en Art Blakey, drummers die ook goede componisten zijn. “It's time” van Max Roach is een van de beste platen aller tijden in jazz of folk of hoe je die muziek wilt noemen. Dat koor, die productie, de hoes: schitterend.’
Bron: ?Ik deel dit album uit in mijn favoriete cafés? - De Standaard

Donald Byrd is behoorlijk bekend met A New Perspective maar Max Roach flikte het kunstje al een jaar eerder op It's Time: werken met een koor.
Net als het album van Byrd bevalt mij dit uitstekend: het geeft de jazz net even een lekkere soul-rand. Warm en gloedvol. Voor mij is dit genieten geblazen.

Max was absoluut een van de coolere kikkers in de jazz scene. Niet alleen als drummer, maar ook hield hij als composer er zijn eigen visie op na. Op It's Time compenseert Roach nummers met een fanatieke drive en bedrukkende grooves. Het gebruik van een koor is ook zeker een verrijking voor dit album, die vooral worden ingezet voor vocale chants. En het hoeft eigenlijk niet gezegd natuurlijk, maar wat kon de beste man ook drummen zeg, exceptioneel sterk.

Jazz met koor? Nee, liever niet!

Totdat ik It's Time hoorde... Warm en gloedvol las ik hierboven en dat gecombineerd met de mening van Tom Barman hierboven en de fanatieke drive en bedrukkende grooves waar aerobag het over heeft (ook hierboven) is de reden waarom IK het dus 5* waard vind.

En Abbey Lincoln uiteraard

Grappig, toevallig draaide ik deze laatst in mijn ontdekkingstocht en mij bekroop hetzelfde gevoel: koortjes hoeven van mij niet zo maar dit is echt wel andere koek. Wat een plaat. Wat wil je ook met een Clifford Jordan, Julian Priester, Max Roach en een….. Mal Waldron? Meteen op de wishlist gezet!

Eerste luisterbeurt was er bij mij ook verwarring door de wat vreemde begeleidende koorzang, maar de solo's klonken mij bloedserieus in de oren en vooral Richard Williams. Een naam die mij verder geen bellen doet rinkelen maar op dit album een carrière hoogtepunt beleeft aldus de Penguin. Ik las in de Penguin guide ook een speciale vermelding voor de productie en daar hebben ze gelijk in. Koor is als een soort van strijkorkest ingemixt en weet mooi contrasteren met de wat ruwe drumsound van Roach. Ik wil dit album ook zeker op vinyl scoren.

Raar en een beetje verwarrend album dus en zeker nadat je eerst We Insist! hebt gehoord. Dit Album neemt zichzelf stukken minder serieus als We Insest. (duh) maar het zware gewicht wat er aan dat album hangt maakt het voor het voor mij, pummel uit de polder, ook wat minder genietbaar zeg maar.

5* na 3 luisterbeurten dus...sta er zelf ook nog van te kijken

Slordigheid mijnerzijds die ik beter even aankaart..

Ik heb het uiteraard over het album Max Roach - We Insist! Max Roach's Freedom Now Suite (1960)

Oeps, iets te snel afgeserveerd vanwege de koren? Die van Donald Byrd vind ik al niet best. Andrew Hill heeft ook zo'n album waar een prominente rol voor een koor is weggelegd en dat vond ik ook al niks. Vandaar niet echt een serieuze kans gegeven. Dat zou ik blijkbaar wel hebben moeten doen. Ik zet 'm weer op de to do lijst. Thanks guys.

Zojuist een gesealde uitgave uit de jaren 80 gescoord voor een redelijke prijs. Blij mee

Jullie maken mij nieuwsgierig. Dat zal ik eens opsnorren en mijn werkdag laten ondersteunen.

Dankzij zaaf knalt deze nu uit de speakers. Vrijmibo in je eentje? Max Roach maakt er een topmiddag van.