The Black Crowes - A Pound of Feathers (2026)

Profane Prophecy

Pharmacy Chronicles

Over enkele maanden weer op het podium in 013 en ja ben er absoluut bij ( fantastische live band als de kopjes dezelfde kant op staan). Qua albums is het ook wispelturig, van smullen naar mag ik het volgende nummer aub, dit album ga ik in het weekend voor het eerst horen. Toch wel weer benieuwd.

Ik heb net een kaartje besteld voor The Black Crowes in het OLT Rivierenhof Deurne.
Benieuwd naar het concert en natuurlijk naar deze nieuwe ....

Tegenwoordig bestaat de band uit de Broertjes Robinson, oudgediende Sven Pipien op bas en wat ingehuurde ja-knikkers, dus de kopjes zullen wel dezelfde kant op staan, denk ik.

Net door het album heen gescrolled. De band is lang mijn favoriet geweest. Het vorige was al niet best, maar dit gaat nog meer de verkeerde kant op. Twee dingen vallen op. The Crowes proberen wel heel erg jong en energiek over te komen en daarnaast wordt nu duidelijk hoe belangrijk de sound van Steve Gorman voor TBC is geweest.

Hooguit twee nummers komen in de buurt van hun betere werk. Zeer teleurstellend.

Heerlijk album, de klasse straalt er vanaf. Dit weekend blijft deze op de draaitafel en zondag avond heb ik hem grijs gedraaid. Mijn weekend is nu al geslaagd.

Als deze in de buurt komt of in het verlengde ligt van de prima voorganger dan hoor je mij niet klagen.

Enorme tegenvaller. Het klinkt op zich prima hoor, maar het haalt het niet bij het oude niveau. Ze proberen heel erg jong te zijn, raggen flink door, maar echt memorabel zijn de nummers niet. De vorige ging nog wel, al draai ik die eigenlijk nooit meer, maari is teveel meer van hetzelfde.

Vooral live zullen de Black Crowes nog wel de moeite waard zijn, maar dan graag zonder al te veel nieuwe nummers.

Het rare is dat ik the Magpie Salute en CRB beide enorm goed vond destijds. Maar daarbij probeerden ze ook wel een nieuwe sound uit. De platen als warpaint en before the frost vond ik zeer fijn. Maar daar gold hetzelfde voor -> geen replica van het verleden maar echt wat nieuws.

Jammer maar helaas. Scheelt me weer, kan ik wat anders moois kopen.

Ieder zijn ding uiteraard, maar zelf blijf ik mij verbazen over de snelheid waarmee er een stempel en stem op een gloednieuw album wordt uitgebracht. Nu 1 keer voorbij laten komen, vanmiddag of vanavond nog een keertje en waarschijnlijk in de loop van de volgende week nog eens. En dan zal er zich langzaam een idee en gevoel gaan nestelen. Ben ik dan ouderwets ?

Prima plaatje en nee dit is zeker niet hun beste maar toch word ik altijd wel blij van een nieuwe Crowes plaat…
Vind hem in ieder geval prima te pruimen. Op naar Tilburg…!!

Nee hoor, maar voor iedereen gaat dat anders. Shake Your Moneymaker luisterde ik in Fame records alleen de intro’s en was binnen drie minuten verkocht. Ik wist genoeg. Dat werkt bij mij nog steeds zo. Tuurlijk kunnen albums groeien na ze een paar keer te beluisteren, maar eerste indrukken liegen zelden.

Mooie reactie Riffhard en ja dat is absoluut herkenbaar. Maar er zijn ook mensen op deze site die stemmen op 5 of zelfs 10 platen (vrijheid, blijheid) op 1 dag, daar vraag ik mij meer af; hoe dan ?

Je bent bekend met het feit dat je je stem hier op elk willekeurig moment kunt aanpassen?

Vanzelfsprekend, maar genoeg hierover, ga mij richten op de inhoud en die is na 2 luisterbeurten nog grillig. Tot nu toe maken 3 en 7 de meeste indruk. En ja vond en vind The Black Crowes ook echt een band die live heerlijke concerten aflevert. Dus in 013 ga ik sowieso wel genieten verwacht ik.

Dat vinden we hier wel een aparte reactie: jong en energiek overkomen? Dit is nog steeds dezelfde lekkere ouwe lullen southern bluesrock 'n roll als altijd. Jong en vernieuwend hoor ik hier (gelukkig) niet. Wel wat meer (tering-?)herrie dan eerder.

Prima album hoor. Beter dan de vorige wat mij betreft...en daar was ook al weinig mis mee. Het niveau van Amorica wordt niet gehaald, maar dat is wellicht ook wat veel gevraagd.

Ik wil je er op attenderen, dat ik “proberen” schrijf. Ze slagen er absoluut niet in. Het is veel te simpel allemaal: recht toe, recht aan. De swing en groove zijn er niet meer. Ik begrijp daarom ook echt niet als mensen luisteren en het oud en vertrouwd vinden klinken.

De swing en groove zijn er niet meer: dat klopt inderdaad. Daarom vind ik dit album ook wat minder, maar nog steeds best aardig.

top album gewoon lekker luisteren

helemaal met je eens. Ben ook groot fan met alle albums in bezit maar deze sla ik ook over. Matige composities, rommelige productie en een zeer matige drummer. Gitaarwerk valt ook niet op. Nee. Doe mij maar die 1e drie studio albums. Veel beter.

Zojuist even vluchtig geluisterd en door de nummers geskipt. Eerste indruk, wat een luide productie! Merk al snel dat ik het volume omlaag ga draaien. Te veel, te vol, te druk.

Misschien nog eens opzetten en beluisteren als ik niet aan het werk ben.

Dat vat de nieuwe Black Crowes wel aardig samen...

"A Pound Of Feathers" heeft hetzelfde probleem als de voorganger. Het rockt stevig, maar daar is alles mee gezegd. Er zit vrij weinig melodie in, weinig catchy riffs en Chris schreeuwt meer dan dat 'ie zingt. De liedjes onderscheiden zich weinig van elkaar, er zitten weinig unieke elementen tussen. Hoezeer ik de band ook bewonder (ik volg ze al sinds 1993), maar de laatste twee albums zijn echt teleurstellend.

Hoeveel keren hebben de good guys van The Black Crowes hun goodbyes al niet uitgezongen. Daarom hadden wellicht weinigen deze hier, zelfs na het verrassende ‘Happiness Bastards’ van 2024, nog voorspeld. Zowaar bovendien als een regelrechte kruising van The Rolling Stones en Sex Pistols' komen ze er nu na tien opnamedagen roekeloos de studio mee uit. Met hun comeback-album dat heet: 'A Pound of Feathers'.

Op opener 'Profane Profacy' swingen de bluesrockers onmiddellijk op hun hardst alle pannen van het dak, maar met de borst vooruit doen ze dit in die elf intense nieuwe songs gewoon heel verscheiden 'again and again'.

Goeie ouwe krachtige vintage southern rock'n'roll op de wijze van The Black Crowes en gebracht in het gekende bad van elektriciteit, zoals na de opener ook in 'It's Like That', 'Blood Red Regrets' of 'You Call This a Good Time'. Vergeten we ook niet de vuile bluesrock van 'Do The Parasite', die zomaar Black Box Revelation op verse ideeën kan brengen.

Evenzeer past daarbij een akoestisch country-kleinood als 'Queen of the B-Sides' of de splijtende soul en blues van 'Pharmacy Chronicles' of 'Eros Blues', met dat heerlijk Crowes-orgel en wiegende 'Remedy'-achtergrondkoren er weer bij. Temeer is daar ook nog dat lijzig mistige 'Doomsday Doggerel', die galmende afsluiter als vreemd eendje in de bijt die wel van Ozzy Osbourne had kunnen zijn. Hoe dan ook: sterk.

Alle kanten uit dus met de nieuwe The Black Crowes. Het bewijst vooral helemaal hoe alive and kicking ze nog zijn. De vrolijke boel van 'A Pound of Feathers' is bovendien perfect voer voor de nostalgische 'Crowes'-passages straks in de arena's.

Wat zou dus daarbij het zogezegd gebrek aan vernieuwing, ook in dit album. The Crowes zijn nu eenmaal sinds de negentiger jaren een band die gewoon begon met zijn eigen retrosound. Precies dat dan ook wat de doorsnee fan anno 2026 prioritair nog van zijn sierlijke klassieke rockband verwacht.

En god, wat hebben we intussen toch wel weer die magisch meeslepende stem van Chris Robinson, samen met de unieke gitaarsound van zijn broer Rich gemist. Twee nu nog grijzer geworden originals-klassebakken, twee heethoofden die muzikaal als vanouds toch mooi met elkaar vervlochten blijven. Klinken ze hier dan weliswaar wat rauwer en hebben ze er bovendien een rotvaart in gestoken, hun tiende album is een prachtprestatie. De riffs en de solo's slingeren zich weer zo fris van de lever de ruimte in als waren we opnieuw nog helemaal toen. 'A Pound of Feathers' houdt er een handvol nieuwe klassiekers aan over. Met dat oorstrelend pond 'feathers' blijven The Black Crowes volop aan het feest. They still have got soul.

Leuk nieuw album. Absoluut wat mooie songs maar ook veel op aan te merken. Wat me opvalt is de mix. De moderne mix past niet zo goed bij hun muziek wat mij betreft. Veel compressie en boxy drums... Een wat natuurlijke benadering zoals op Amorica is wat hun muziek nodig heeft in mijn beleving.
Een nummer als High and Lonesome verdrinkt een beetje in zijn volheid, jammer. Een wat steviger nummer als Cruel Steak gedeidt beter. In Pharmacie Chronicles gaat het echter weer mis. Op zich echt een mooie track maar hier valt de zang ten prooi aan de mix. In de "refreinen" echt te zacht en In de brug na de solo bv, wordt Chris' stem verzopen in reverb effect wat zonde en onnodig is. De fade out in ook een slechte (mix) keuze wmb. Jammer, want het is echt wel een mooi nummer.
Do The Parasite! Is vrij matige opvuller. Zoals er nog wel een paar zijn (You call this a good time).
Dit is ook wel beetje het lot van de blues/southern rock. Klinkt toch soms een beetje hetzelfde....Blood Red Regrets is dan weer echt origineel en steengoed.
De mooie soulinvloeden uit de begin periode zijn helaas naar de achtergrond gegaan en dat vind ik persoonlijk wel jammer. Al met al echter wel ruim voldoende goede songs hier om nog vaker te luisteren en te ontdekken of er zich meer kan ontwikkelen.