Zach Bryan - With Heaven on Top (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zach Bryan - With Heaven On Top - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zach Bryan - With Heaven On Top
Het zou een EP met maar een paar songs worden, maar de Amerikaanse muzikant Zach Bryan verrast met een album met maar liefst 25 tracks en het zijn tracks waarmee de muzikant uit Oklahoma de lat nog wat hoger legt

Zach Bryan werd, met name in de Verenigde Staten, een ster met zijn vorige twee albums, maar dat het nog wat beter kan laat de Amerikaanse muzikant horen op zijn zesde studioalbum With Heaven On Top. Zach Bryan beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die dwars door de ziel snijdt. Dat doen ook de indringende verhalen op het album, dat 80 minuten lang imponeert met songs die op meerdere terreinen binnen de Americana uit de voeten kunnen. Het zijn prachtig ingekleurde songs, die met hart en ziel worden vertolkt. Iedereen die nog twijfelde over Zach Bryan moet maar eens snel gaan luisteren naar het bijzonder indrukwekkende With Heaven On Top.

Ruim een maand geleden werd een concert van de Amerikaanse countrymuzikant Zach Bryan in het Philips Stadion in Eindhoven aangekondigd. Ik kon me, mede gezien de behoorlijk stevige ticketprijzen, niet voorstellen dat de in Oklahoma geboren muzikant in Nederland een stadion zou uitverkopen en er zijn inderdaad nog flink wat kaarten beschikbaar voor het concert volgend jaar zomer.

Het doet niets af aan de status die Zach Bryan momenteel heeft als een van de grootheden binnen de Amerikaanse countrymuziek. Die status dankt Zach Bryan met name aan zijn albums Zach Bryan uit 2023 en The Great American Bar Scene uit 2024. Het zijn albums die ik, ondanks mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen, zeer kan waarderen en het titelloze album uit 2023 haalde, mede dankzij gastbijdragen van onder andere The War & Treaty, Sierra Ferrell, The Lumineers en Kacey Musgraves, zelfs mijn jaarlijstje.

De Amerikaanse muzikant kondigde onlangs een nieuwe EP aan met de titel With Heaven On Top, maar dit bleek bij de release gisteren een compleet album te zijn. En wat voor album, want With Heaven On Top bevat maar liefst 25 tracks en bijna 80 minuten muziek. Hiermee is de koek nog niet op, want Zach Bryan heeft inmiddels ook nog een akoestische versie van het album aangekondigd.

Dat akoestische album wachten we rustig af, want voorlopig valt er meer dan genoeg te genieten op het deze week verschenen album. With Heaven On Top opent met twee minuten gesproken woord, maar hierna gaat het los. Na twee geweldige albums hoeven we niet meer te twijfelen aan het talent van de Amerikaanse muzikant en ook het nieuwe album van Zach Bryan is weer van een zeer hoog niveau.

With Heaven On Top is een album van een geweldige songwriter en verhalenverteller. De verhalen die Zach Bryan vertelt op zijn nieuwe album zijn door een liefdesbreuk deels zeer persoonlijk van aard, maar de muzikant uit Oklahoma schuwt ook de politiek niet en is met zijn track over de politiedienst ICE wel heel actueel.

In muzikaal opzicht keert Zach Bryan meer dan eens terug naar het verleden. De muziek van de Amerikaanse muzikant wordt vooral countrymuziek genoemd, maar ik hoor ook volop invloeden uit de folk en zou With Heaven On Top eerder een tijdloos Americana album noemen, dat soms ook meerdere decennia oud zou kunnen zijn.

Het is een album dat zich in een aantal opzichten laat vergelijken met Springsteen’s Nebraska, maar het is wel de Nebraska van deze tijd. 80 minuten muziek is veel en meestal teveel, maar Zach Bryan weet op zijn nieuwe album een hoog niveau vast te houden. De mooie verhalen van de Amerikaanse muzikant zijn verpakt in aansprekende songs, die fraai worden uitgevoerd. Er hebben flink wat muzikanten meegewerkt aan het album, dat desondanks redelijk ingetogen klinkt.

With Heaven On Top bevat zowel ingetogen als wat stevigere songs en ook in de wat stevigere songs hoor ik de invloeden van Bruce Springsteen, maar zeker ook invloeden van Tom Petty. Wat keer op keer opvalt bij beluistering van het album is de bijzondere maar ook prachtige inkleuring van de songs. De accenten van onder andere blazers, strijkers en de pedal steel zijn bijzonder trefzeker, maar zitten de sobere basis van de songs van Zach Bryan nooit in de weg.

De mooie, karakteristieke en emotievolle stem van Zach Bryan maakt de euforie die je voelt bij beluistering van With Heaven On Top compleet. Ik was al overtuigd van de kwaliteiten van Zach Bryan, maar met zijn nieuwe album blaast hij me toch weer van mijn sokken. Wat een prachtige en indrukwekkende start van het muziekjaar 2026. Erwin Zijleman

Mijn eerste indrukken van de nieuwste verrassingsplaat van Zach Bryan zijn ook erg positief. De instrumentatie is hoorbaar rijker en voller dan op The Great American Bar Scene, terwijl ook de productie wat warmer aanvoelt dan op het vorige album. Daardoor ademt With Heaven On Top een wat uitnodigendere of huiselijkere sfeer uit dan zijn voorganger, hoewel dat enigszins paradoxaal klinkt ten opzichte van een plaat die zich "The Great American Bar Scene" mag noemen!

Ook tekstueel laat Zach Bryan, zoals mijn bovenbuurman in zijn goede bespreking terecht opmerkt, zien ook op deze plaat passievolle en herkenbare verhalen te kunnen vertellen die de luisteraar in vervoering weten te brengen. Althans, hij weet mij wederom te raken met zijn prozaïsche en kleurrijke narratieven (Skin!), die, zonder dat het er te dik op ligt of normerend overkomt, mooie wijsheden, spreuken en taalkundige vondsten bevatten.

De lengte van het album staat me misschien wel een beetje tegen, maar dat is meer een persoonlijke voorkeur dan een welgemeend punt van kritiek. Zoiets went natuurlijk op een gegeven moment ook wel weer, hoewel ik dus liever een speelduur van zo'n drie kwartier tot vijftig had gezien. Op uitnodiging van een vriend van mij ga ik het geheel deze zomer in ieder geval live aanschouwen in Eindhoven. Aan de kwaliteit van de nieuwe plaat zal het die avond in ieder geval niet gaan liggen!

Eerste album wat ik luister van hem en hij valt niet tegen. Al heb ik inderdaad moeite met de lengte.

Wat een fijne verrassing: een nieuwe van Zach Bryan. Ik ben hem nu aan het luisteren en kom hier dus op terug als ik hem een flink aantal keren heb beluisterd.

Met de lengte heb ik totaal geen moeite. Zo lang de muziek een hoog niveau aanhoudt, gaat anderhalf of twee uur snel voorbij en mag het van mij zelfs nog langer duren (mooi voorbeeld: Tom Russell - The Rose of Roscrae (2015), met zijn twee en een half uur). Dat vind ik in het algemeen, maar zeker ook in het geval van Zach Bryan.

American Heartbreak duurde iets meer dan twee uur en dat vond ik meer dan prima. De titelloze opvolger klokt net geen uur, maar vond ik toch wat wisselvalliger. Maar hij revancheerde zich met het uitstekende The Great American Bar Scene. Ook weer ruim een uur.

De eerste luisterbeurt stemt mij vrolijk. Wat knap dat zijn fors hoge productiviteit vooralsnog niet ten koste lijkt te gaan van de kwaliteit. Iets dat Ryan Adams na een aantal fraaie albums begin van deze eeuw wel overkomen is. Of moet ik zeggen: heeft laten overkomen?

Verder ook knap dat Zach (ook vooralsnog) dicht bij zichzelf lijkt te blijven, ondanks zijn spectaculaire (althans in de USA) carrière.

Volg hem al sinds het begin, maar had nooit verwacht dat zijn ster zó hoog zou rijzen. Het geeft de burger moed dat artiesten als Luke Combs en Zach Bryan inmiddels Nederlandse stadions aandoen; het maakt diezelfde burger ook licht treurig dat je daar tegenwoordig een driedubbel gevulde portemonnee voor nodig hebt.

American Heartbreak vind ik nog altijd zijn beste werk, maar deze nieuwe plaat komt verrassend dicht in de buurt. Ik heb ’m zowel op de achtergrond laten draaien als aandachtig beluisterd met koptelefoon en in beide gevallen blijft hij overeind. Geen moment vervelend, wat toch mijn grootste vrees was. Zeker omdat ik hem dit jaar in een podcast hoorde praten en daar een beetje op afknapte (vocal fry… zoek het vooral niet op, want als je het eenmaal hoort kun je geen Amerikaanse series meer kijken). En dan begint track 1 ook nog eens met spoken word… hij doet het erom, zullen we maar zeggen.

Maar uiteindelijk gaat het om de muziek en de teksten; die zijn prima in orde. Én actueel, getuige de anti-ice song "Bad News". Al schijnt ie het zelf al afgezwakt te hebben....zou een bredere context hebben. Ja je moet de conservatieve(re) fans ook een beetje te vriend houden. Van mij niet overigens.

Ik had het ook korter kunnen houden: helemaal eens met bovenstaande reacties

Ik heb dit album gister eens opgezet. Er is weinig mis mee maar het geniale ontgaat me.
Direct erna naar Springsteens Tracks II zitten luisteren.
Mijn conclusie: Not the same league

Er komt ook een akoestische versie voor de ‘haters die zijn muziek overgeproduceerd vinden’.

Ik volg hem sinds heading south viral ging ( zo rond de tijd dat hij Deann uitbracht) Ik heb juist altijd gedacht: Deze muziek zou wel eens heel groot kunnen worden, het is in een tijd waarin veel kunstmatig aanvoelt, gewoon een gast met een gitaar en mooie liedjes. Het hele pad vanuit de Navy naar de hitlijsten en uitverkochte stadions blijft een mooi verhaal. Ik had niet verwacht dat ik er zo'n grote fan van zou worden.

In zijn discografie is With Heaven on Top een album waar ik direct meer bij voel dan TGABS - veel nummers zijn swingender gebracht en blijven langer hangen. Alleen een echte kneiter van een hit zoals Something in the Orange of I Remember Everything heeft dit album dan weer net niet.

With Heaven on top is wat mij betreft geen overgeproduceerd album, maar mist denk ik wel een producer om Zach's creativiteit een beetje in goede banen te leiden. Ook het schrappen van een nummer of 6/7 zou denk ik geen kwaad kunnen, ik merkte dat ik zeker op de tweede helft echt een aantal nummers niet zo boeiend vond.

Waar ik het nu een heerlijk album vind - love de blazers en strijkers- weet ik dat het nog beter zou kunnen zijn. HIj doet zijn eigen ding, wat absoluut ook zijn charme heeft, toch vind ik de nummers waar hij voor met Eddie Spear samengewerkt heeft echt net wat beter (American Heartbreak en de Summertime Blues en Boys of Faith EPs ).

Al met al, ik ben er blij mee, en juist zijn muziek vind ik beter worden na een paar keer luisteren -

En ohja live is hij fenomenaal. Dus ja de kaarten voor zijn concert in het Philipstadion zijn achterlijk duur, maar als je de kans hebt zou ik je aanraden er bij proberen te zijn. Vorig jaar in Hyde Park 2 x achter elkaar een topavond gehad ( niet leuker dan in Tivoli, wel minstens net zo goed, zo niet beter)

En alweer een goed album van Zach Bryan, de man blijft kwaliteit leveren. Ik ontdekte hem ten tijde van American Heartbreak en had toen nooit verwacht dat hij in Nederland een stadionconcert zou geven. En dat zonder dat zijn muziek commerciëler wordt, integendeel zelfs.

Op With Heaven on Top heeft Bryan een aantal accenten toegevoegd aan zijn muziek. Zeker de toevoeging van blazers vind ik heel erg fijn. Geniale uitschieters à la Something in the Orange staan er wat mij betreft niet op, maar vrijwel alle songs zijn gewoon erg goed, al was het een beter album geworden als Bryan de pakweg 5-7 minste nummers had geschrapt. Voorlopige favoriet is hier All Good Things Past.

Hoe dan ook bewijst Bryan hier maar weer eens dat hij bij de beste songwriters van deze tijd hoort.