Anjimile - You're Free to Go (2026)

Oeioeioei wat kreeg ik opeens een jeuk. Een jeuk die ik al in geen jaren gevoeld had, een jeuk waarvan ik dacht definitief verlost te zijn maar die toch een sluimerend bestaan onder mijn huid bleek te hebben geleid, stak plotseling weer de kop op toen ik deze plaat opzette: de Kings-of-Convenience-jeuk. Ik werd er haast nostalgisch van. De Kings-of-Convenience-jeuk is dan ook niet louter negatief: het is een beetje als wanneer je geliefde je heerlijk over je rug kriebelt met zachte vingertoppen, je krijgt kippenvel, het genot is bijna ondraaglijk... en dan opeens, vrij snel eigenlijk, is het écht ondraaglijk en wil je het liefst een gat in een keukenkastje trappen. Dat soort jeuk dus.

Anjimile ontspringt die dans op het nippertje. Verzuip je bijna in een moeras van gezapigheid, ragt er opeens een overstuurd gitaartje of een onverwacht dissonantje doorheen. Voordeel is ook dat Anjimile de kunst van het liedschrijven verstaat, waardoor zelfs de zoetste zwijmelklanken een functie krijgen. Nog wat mooie harmonieën erbij en ik trek het allemaal nét. Al scheelt het niet veel. Brrr.