Kim Gordon - PLAY ME (2026)

Zohee, Kim is productief! Not Today klinkt aangenaam, en veel toegankelijker dan de muziek op voorganger The Collective.

The collective was 1 van mijn platen van het jaar. Ik vond dat best toegankelijk.
Verder: Wat een goed nummer

Ik ook, maar 99.9% van de mensheid vond het maar rotherrie (bleek na onderzoek).

Wel erg korte nummers.

Girl with a Look. Heerlijk! Love de naggende Kim als een soort van vrouwelijke Mark E. Smith.

LEKKERRRRR

Iets minder dan the collective maar wat een plaat. Voor iedereen die zegt: ja maar hoe kan een artiest na een carrière van 20 jaar nog urgent klinken. Hier is het voorbeeld

Kim is zo'n beetje de vrouwelijke John Cale, die blijft nieuwsgierig en houdt de vinger aan de pols. Hele fijne plaat dit, die uitdagend en verslavend is.

Kim Gordon beangstigt mij op The Collective met haar teksten over mentale aftakeling. De rondslingerende post-it notities verwijzen overduidelijk naar het beginstadium van dementie. Ondanks dat Kim Gordon een jeugdige uitstraling heeft, is ze wel een zeventiger, bijna 73 jaar oud zelfs. Gelukkig bezit PLAY ME die tekstuele scherpte die we van haar gewend zijn, het vertrouwde cynisme en heel veel woede.

Haar partner in crime is ook nu producer Justin Raisen, waarmee ze tevens The Collective en No Home Record opnam. Justin Raisen is grotendeels voor het muzikale rage rap-speelveld verantwoordelijk, waar Kim Gordon zich vrij in beweegt. PLAY ME is maatschappijkritischer dan de emotionele, persoonlijke beladenheid van The Collective. Het nerveuze Nail Bitter bevat nog de nodige resten van The Collective. BYEBYE25! is uiteraard een voortzetting van BYEBYE en bevat exact hetzelfde spookachtige Judgment Night decor.

PLAY ME is een schizofrene benadering van de gedachtegangen van deze oer-noiserocker. In het PLAY ME titelstuk is Kim Gordon weer dat meisje uit de jaren zeventig. Prettig gestoorde triphop met haperende beats en een wankelende zangeres die nog steeds dat ingehouden hysterische randje bezit. Rauw en ongecontroleerd. De samples klinken alsof ze van een vals afgestelde platenspeler afkomstig zijn. Er is niks opgepoetst aan. Net zo oud en doorleefd als Kim Gordon zelf.

Het is een kleine stap van dat kleine kindmeisje naar de jong volwassen vrouw in Girl With a Look. De postpunkdagen van de jaren tachtig, met een hulpeloze Kim Gordon die verdoofd op de vloer ligt. Flarden die tot een roerig leven te herleiden zijn. De dromerige lichtvoetige new wave van Not Today wave belicht weer de mooie kant van die tijd.

Not Today is weer met gemak aan het hedendaagse Subcon te linken, waar men dromen realiseert door deze in 3D variant uit te printen. Zo verdringen toekomstdromen de huidige rechtse nachtmerries en stelt Post Empire een meer collectief functionerende maatschappij voor. Square Jaw stelt het kapitalisme aan de kaak, waar grootverdieners zich in kolossale Tesla Cybertrucks voortbewegen. Ze daagt de bestuurder hier uit om de confrontatie met haar aan te gaan.

Dat uitdagen heeft een andere betekenis in Black Out en Dirty Tech. Daar bewapenen Kim Gordon en Justin Raisen zich met verleidende sensualiteit. Black Out en Dirty Tech zijn regelrechte aanvallen op de internetvervuiling van artificiële intelligentie. Clusterbommen die de artistieke creativiteit en vrijheid wegvagen. Het duo bestrijdt deze terreur met botte militante rapbeats. Het ruwe veld van de hiphop is in de Verenigde Staten ondertussen veel groter dan dat van de rock, logisch dus dat Kim Gordon ervoor kiest om zich op deze wijze te uiten.

No Hands is net zo stoer en onafhankelijk. De opstandige geëmancipeerde vrouw die roekeloos tegen het verkeer inrijdt. Het amicale contact met Dave Grohl heeft zijn oorsprong in de hoogtijdagen van Sonic Youth en Nirvana. Hij gaat weer ouderwets drummend tekeer, tussen het elektronische geweld van Busy Bee. Kim Gordon is boos en stelt haar pensioen nog even uit. PLAY ME is haar meest overtuigende soloplaat.

Kim Gordon - PLAY ME | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Kim is productief in haar late jaren. Het vervolg op het hectische The Collective klinkt net wat rustiger en is soms ronduit melodieus en toegankelijk. Vooral de eerste helft van de plaat is weer heel sterk. AI/Techbros, de manosphere, Kim is in de aanval. En terecht. Zo na Busy Bee kakt het helaas wel erg in, en een nieuwe (en mindere) versie van Bye Bye zie ik toch echt als en zwaktebod op een plaat van een half uur. Een prima eerste helft maar een mindere tweede.

Geen slecht album, maar ik vind the collective toch wel een hele ster meer waard.