Arlo Parks - Ambiguous Desire (2026)

Sympathieke artiest: prima muziek waar ik uiteindelijk zelden echt van opveer. De singles doen me vooralsnog weinig, maar wie weet dat het album me alsnog verrast.

Staat later dit jaar in TiVre = waarschijnlijk wordt dan e.e.a van dit album gespeeld. He debuut beviel me beter dan de tweede - dit is voor mij nog onbekend.

Get Go vind ik een heel fijn nummer. 2sided ook een goede single. Nog eens de rest luisteren.

Een tegenvaller wat mij betreft na 1x luisteren. Te poppy voor mij en de soul is bijna verdwenen.
Senses met Sampha vind ik nog wel een fijn nummer.

Één van de meest integrerende artiesten van de laatste jaren is voor mij toch wel Arlo Parks. Haar muziek heeft altijd iets eigenzinnigs gehad en heeft ook zeer goede songwriting in zich. De vooruitgesnelde singles van dit album beloofden wel een wat andere sound dan we van haar gewend zijn. Opener Blue Disco is een hele directe song. What you hear is what you get. Jetta is een stuk meer elektronisch dan we van haar gewend zijn, hier is dus het bewijs dat ze een andere kant op gaat met dit album. Get Go is een hele fijne song met een goede energie en de juiste mate van aanstekelijkheid. Op Senses wordt ze bijgestaan door Sampha. Het resulteert in een heel sterke song waarin de samenspel tussen zang en productie goed samen valt. Mede door de goede bijdrage van Sampha. Bij Heaven vind ik de productie wat aan de irrtante kant. De verdere sereniteit is wel cool. Beams is wel weer gewoon lekker hoor en South Seconds is een lief tussendoortje. Nightswimming heeft nog wat meer die electronische invalshoek en heel eerlijk gezegd bevalt het mij wat minder. 2SIDED heeft een lichte 80’s vibe met daarna het vrij matte Luck of Life. Gelukkig is op What If I Say It? die sereniteit weer op een mooie manier terug. Afsluiter Floette is dan juist weer vrij mat. Al met al het minste album van Arlo Parks tot nog toe. Al is er nog steeds genoeg moois op te vinden.