The Cold Stares - Texas (2026)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Blues / Rock
Uitgebracht in eigen beheer
-
Nowhere to Go (3:16)
-
Queen of Hearts (5:00)
-
Deeper You Dig (3:30)
-
Can't Hold Out Much Longer (3:26)
-
Chains and Things (4:03)
-
One Last Last Chance (4:50)
-
Out of Love (4:16)
-
Burden to Bear (3:43)
-
Possession (2:57)
-
Further Down the Road (2:55)
-
Sugarcane (3:02)
1
geplaatst: 18 april, 08:59 uur
Tapp is een bezig baasje. De beste man uit Indiana brengt met een flink tempo platen uit.
Niet dat alles even sterk is, de bluesrock is nergens inventief of avontuurlijk te noemen, maar Tapp weet wel altijd een broeierig sfeertje te creëren met zijn songmateriaal.
Voices uit 2023 blijft in mijn ogen (voorlopig) zijn sterkste schijf.
Afgaande op de eerste vrijgegeven songs zet hij de lijn van zijn vorige platen door. Dat houdt in stevig aangezette bluesrock, met de prima stem Chris als blikvanger.
Degelijkheid troef voor een band die in Nederland totaal onbekend is en dat is in mijn ogen onterecht.
Niet dat alles even sterk is, de bluesrock is nergens inventief of avontuurlijk te noemen, maar Tapp weet wel altijd een broeierig sfeertje te creëren met zijn songmateriaal.
Voices uit 2023 blijft in mijn ogen (voorlopig) zijn sterkste schijf.
Afgaande op de eerste vrijgegeven songs zet hij de lijn van zijn vorige platen door. Dat houdt in stevig aangezette bluesrock, met de prima stem Chris als blikvanger.
Degelijkheid troef voor een band die in Nederland totaal onbekend is en dat is in mijn ogen onterecht.
1
geplaatst: afgelopen zondag om 09:32 uur
Wat wel vaker het geval is bij artiesten die een sterk arbeidsethos erop nahouden, je moet wel eens het kaf van het koren scheiden.
Dat geldt ook wel een klein beetje voor Tapp. De beste man is erg productief en heeft sinds 2023 elk jaar een album uit gebracht.
Niet alles is even sterk, hoewel het niveau ook nergens de ondergrens aantikt, dat moet je Tapp nageven.
De beste man heeft zijn talenten en vaardigheden stevig verankerd in het bluesrock genre. En dan zijn het met name de jaren 70 waar hij zijn inspiratie vandaan haalt.
Texas wijkt in weinig af van zijn voorgangers, dat houdt in: dikke klodders blues maar ditmaal worden er ook wat penseelstreken soul aan toegevoegd.
Met de productie is zoals je mag verwachten van Chris weinig mis, het geheel klinkt helder en de instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden, kom daar nog maar eens om tegenwoordig,
Desalniettemin zit ik niet op het puntje van mijn stoel.
De eerste vier songs van de schijf swingen en schuren en die insteek ken ik nu wel van Tapp. Hier maakt hij niet het verschil.
Pas bij Chains and Things begin ik wat meer heen en weer te schuiven op mijn stoel, er wordt wat meer gas terug genomen en de variatie neemt toe.
Zoals reeds vermeld zijn het de soulinvloeden en lichte funky accenten die er voor zorgen dat het geheel alsnog meer kleur op de wangen brengt.
Kortom, een dikke voldoende weet men wel uit het vuur te slepen, echter een volgende keer hoop ik dat Chris wat meer avontuurlijke paden zal betreden.
Dat geldt ook wel een klein beetje voor Tapp. De beste man is erg productief en heeft sinds 2023 elk jaar een album uit gebracht.
Niet alles is even sterk, hoewel het niveau ook nergens de ondergrens aantikt, dat moet je Tapp nageven.
De beste man heeft zijn talenten en vaardigheden stevig verankerd in het bluesrock genre. En dan zijn het met name de jaren 70 waar hij zijn inspiratie vandaan haalt.
Texas wijkt in weinig af van zijn voorgangers, dat houdt in: dikke klodders blues maar ditmaal worden er ook wat penseelstreken soul aan toegevoegd.
Met de productie is zoals je mag verwachten van Chris weinig mis, het geheel klinkt helder en de instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden, kom daar nog maar eens om tegenwoordig,
Desalniettemin zit ik niet op het puntje van mijn stoel.
De eerste vier songs van de schijf swingen en schuren en die insteek ken ik nu wel van Tapp. Hier maakt hij niet het verschil.
Pas bij Chains and Things begin ik wat meer heen en weer te schuiven op mijn stoel, er wordt wat meer gas terug genomen en de variatie neemt toe.
Zoals reeds vermeld zijn het de soulinvloeden en lichte funky accenten die er voor zorgen dat het geheel alsnog meer kleur op de wangen brengt.
Kortom, een dikke voldoende weet men wel uit het vuur te slepen, echter een volgende keer hoop ik dat Chris wat meer avontuurlijke paden zal betreden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.