The Milk Carton Kids - Lost Cause Lover Fool (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Milk Carton Kids - Lost Cause Lover Fool - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Milk Carton Kids - Lost Cause Lover Fool
Kenneth Pattengale en Joey Ryan lieten zich in eerste instantie inspireren door de harmonieën van The Everly Brothers, maar laten ook op het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool weer een duidelijker eigen geluid horen

Het Amerikaanse duo The Milk Carton Kids gaat inmiddels zo’n vijftien jaar mee en heeft inmiddels zes albums op haar naam staan. Zeker de laatste drie van deze albums zijn van hoog niveau. Ook op Lost Cause Lover Fool werkt het Amerikaanse duo aan een duidelijker eigen geluid, dat bestaat uit sobere klanken, mooie zang en subtiel ingezette harmonieën. Het klinkt allemaal behoorlijk sober, maar eenvoud is de kracht van de muziek van The Milk Carton Kids. Ik was zeer gecharmeerd van het drie jaar geleden verschenen I Only See the Moon, maar het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool schat ik nog net wat hoger in en is vooralsnog de kroon op het werk van Kenneth Pattengale en Joey Ryan.

Toen het Amerikaanse duo The Milk Carton Kids in 2011 debuteerde met het album Prologue hoorde ik twee hele mooie stemmen en af en toe betoverend mooie harmonieën, maar toch was ik niet heel erg onder de indruk van het album. Er waren destijds nogal wat duo’s en bands die met gouden kelen het werk van The Everly Brothers en in iets mindere mate Simon & Garfunkel eerden en ik vond The Milk Carton Kids minder aansprekend dan bijvoorbeeld The Cactus Blossoms of Don en Phil Everly zelf.

The Milk Carton Kids, oftewel Kenneth Pattengale en Joey Ryan, overtuigden me pas met hun vierde album, het in 2018 verschenen All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do. Door het succes van de eerdere albums in met name de Verenigde Staten, kon het duo voor dit album een beroep doen op een aantal geweldige muzikanten en op topproducer Joe Henry, die het geluid van The Milk Carton Kids een geweldige boost gaf. Op All the Things That I Did and All the Things That I Didn’t Do zijn nog flink wat echo’s van de muziek van The Everly Brothers te horen, maar het duo voegt ook wat toe aan alle invloeden uit het verleden.

Op het na een stilte van bijna vijf jaar in 2023 uitgebrachte I Only See the Moon kozen Kenneth Pattengale en Joey Ryan voor een meer ingetogen en wat veelzijdiger geluid, dat afweek van het geluid op de eerder uitgebrachte albums. I Only See the Moon laat een meer eigen geluid horen, dat minder vertrouwt op de harmonieën van de eerdere albums. Dat lijkt misschien een wonderlijk besluit, maar het pakt op het vijfde album van The Milk Carton Kids uitstekend uit.

Ook op het deze week verschenen Lost Cause Lover Fool zetten Kenneth Pattengale en Joey Ryan de harmonieën slechts spaarzaam in. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant is de ingetogen leadzang prachtig en komen de harmonieën misschien nog wel harder binnen als ze slechts sporadisch worden ingezet.

Op het drie jaar geleden verschenen I Only See the Moon koos het Amerikaanse duo voor een meer ingetogen geluid en die lijn wordt doorgetrokken op Lost Cause Lover Fool. De songs op het nieuwe album van het tweetal zijn spaarzaam ingekleurd met vooral banjo, mandoline en gitaar, wat het geluid van The Milk Carton Kids wat meer de kant van de Amerikaanse rootsmuziek opduwt.

Dat kan soms behoorlijk traditioneel klinken, met hier en daar raakvlakken met de Appalachenfolk. De muzikale erfenis van Don en Phil Everly is inmiddels behoorlijk uit beeld verdwenen uit de muziek van het duo uit Los Angeles. Als ik relevant vergelijkingsmateriaal moet bedenken kom ik misschien nog wel het meest uit bij de albums van Gillian Welch en David Rawlings, maar Kenneth Pattengale, die Lost Cause Lover Fool fraai produceerde, en Joey Ryan hebben inmiddels ook een duidelijk eigen geluid.

Het is een geluid dat overigens niet eens zo heel ver is verwijderd van dat op het eerder genoemde debuutalbum Prologue, dat ik vijftien jaar geleden echt niet op de juiste waarde heb geschat. Dat geldt in iets mindere mate ook voor de twee albums die volgden, wat de conclusie rechtvaardigt dat het oeuvre van The Milk Carton Kids inmiddels absoluut indrukwekkend mag worden genoemd. Erwin Zijleman