Harry Styles - Kiss All the Time. Disco, Occasionally. (2026)

Aperture is maar zo-zo, echter wel weer benieuwd wat Harry Styles de wereld gaat schenken. Eerdere platen waren glad maar lekker. Ik mag hem wel.

De studio versie mist vooral iets, het blijft glad en komt maar niet tot leven. Dat doet ie live bij de Brit awards al veel beter met het koor erbij. Ook wel benieuwd naar dit album. De man heeft de gunfactor en steekt wel z'n nek uit tussen alle generieke popdeuntjes en artiesten die altijd hetzelfde maken (noem een Bruno Mars). Dat weet ik zeker te prijzen. Laat maar komen dus dit album.

Uit NRC review van dit album: "Styles noemt in interviews de invloed van de Amerikaanse band LCD Soundsystem. Maar in de ravey opjuttende, gelaagde synths hoor je ook iets van de elektronische discoritmes van de band Tame Impala, of een zweem ritmische vindingrijkheid van Pharrell Williams, strakke groovy pop van Justin Timberlake. En er zijn moderne disco-invloeden die doen denken aan Nile Rodgers."

Dat maakt nieuwsgierig.

Ja, ik heb hetzelfde. Ook het feit dat Tom Skinner meedoet. Die heeft toch echt geweldige dingen gemaakt, niet in de laatste plaats bij The Smile met Thom Yorke en Jonny Greenwood.

Na Aperture zijn Pop en Carla's Song nu al duidelijk mijn favorieten, for now. Die laatste zou zo van de vorige plaat kunnen komen, maar werd met de dansbare saus van deze plaat overgoten. Het werkt. Voorlopig een 3,5 en het zou wel eens een groeiertje kunnen zijn.

American Girls zie ik op verschillende platformen vooruit geschoven worden als radiosingle, dus daar mogen we vast een videoclip voor verwachten?

Zojuist tijdens werken aan een presentatie eens even helemaal en aandachtig afgeluisterd.
Mijn verwachtingen waren best hoog. Eerdere platen van Styles vond ik altijd bijzonder sympathiek (niet hoogvliegend) en zijn aankondigingen, die hierboven ook al worden aangehaald, maakten me enorm nieuwsgierig.
Toen Aperture als eerste wapenfeit de wereld werd ingeslingerd was ik echter bijzonder teleurgesteld. Liedje zit knap in elkaar en er is goed over nagedacht, maar het pakte (en pakt) me niet. Het blijkt een uitstekende voorspeller voor de gehele langspeler te zijn geweest.
Esteban hierboven raakt wat mij betreft, en misschien onbedoeld, de spijker op de kop. Het klinkt als zijn vorige plaat, overgoten met een "disco"-saus. Maar gedurende de hele luisterzit krijg ik dezelfde gedachte: een overstuurde drum en een zompige plukbas maken nog geen disco.... De pasta-pesto kan nog zo voortreffelijk zijn gemaakt, de ingrediënten kunnen zo goed van kwaliteit zijn, zonder parmezaanse kaas smaakt het helemaal nergens naar... Dat is deze plaat. Uitstekende pasta-pesto, zonder parmezaanse kaas.
De muziek nodigt best uit om all-in te gaan en echt een feestje te bouwen, maar alles blijft binnen de lijntjes en ontspoort nergens. Als het ergens spannend dreigt te worden is het al afgelopen. Aan het einde, bij het laatste lied, denk ik eindelijk "ja, daar gaan we". het bouwt heerlijk op en ik sta al op de tafel, hand al in de lucht, maar dan.... is het ook weer afgelopen... En is zelfs de hele plaat klaar.... Ik ben maar weer gaan zitten....
En het ligt ook aan Styles zelf. Een vergelijking met Alex Turner komt bij me op. Die ging ineens croonen en Bowie imiteren, maar als je dat niet van nature in je hebt moet je dat niet doen. Dat gevoel heb ik ook bij bovenstebeste Harry. Hij raakt me in het hart met de drie rustige nummers. Vooral die met de strijkers. Grote klasse. Past hem als gegoten, maar echte disco maken is iets anders. Dan helpt het niet als je zangpartij klinkt alsof je vooraf een jonko met een toeterdiameter van 10cm naar binnen hebt geklapt. Dan mogen de remmen wel eens echt los. Vergelijk voor de gein eens het liedje "pop" met -pakmbeet- Wake Me Up Before You Gogo. Vergelijk zang, instrumentatie, plezier en durf eens tussen die liedjes.
En ik snap het wel; er komen straks 3 miljard mensen naar je concerten. Dan moet je natuurlijk iedereen tevreden houden en ik denk dat dit hem ook wel gaat lukken. Live wordt het vast een feestje. Maar zo op plaat vind ik het een gemiste kans, een mismatch.
Wat mij betreft blijft Styles bij de fraaie ingetogen pop van zijn vorige platen of verkent hij de meer romanstische violenhoek, maar laten we de disco inderdaad maar ocasionally houden....

Heb de plaat net ook gedraaid. De overkoepelende sound is bijzonder fijn, en voor zowel de commerciële pop als indie pop liefhebber goed te pruimen. Gezien de dance-verwijzingen valt het op dat er weinig risico wordt genomen, het is wel erg braaf allemaal. En dat is toch zonde, want het team dat hieraan heeft gewerkt barst van het talent en creativiteit. Beetje hetzelfde euvel als waar Bruno Mars mee kampt: ja, het klinkt lekker, maar er had zoveel meer in gezeten. Maargoed, klein voorbehoud, wellicht moet de plaat nog wat rijpen.

Ik heb het album vanochtend geluisterd naar toen ook halverwege afgezet omdat ik het wat saai vond. Instrumentaal is het allemaal best oke (vooral de drums ) maar er lijkt wat te missen, en dan vooral vocaal gezien. Harry zingt vaak ingetogen maar zijn stem zit wel erg achterin de mix en de liedjes en vooral de refereinen of hooks blijven niet echt hangen. De titel is ook erg afleidend want bij disco denk ik toch aan een viering, een groove of in ieder geval wat levensvreugde....
Gevalletje van schoenmaker blijf bij je leest misschien?
Off topic: wil je echt goede hedendaagse disco horen? Zet de laatste twee albums van Jessie Ware op. En dr komt ook weer een nieuw album van haar aan! Deze dame weet wél hoe je disco moet maken.