James Blake - Trying Times (2026)

Smaakvol gebruik van een Leonard Cohen sample bij single Death of Love. Benieuwd naar het album, op voorganger Playing Robots Into Heaven staan een aantal erg sterke tracks.

Death of love heeft wat trekken van die Moby-nummers van rond de eeuwwisseling, maar dan met autotune.

Oh ik vind dat juist echt heel lelijk gedaan, zo opzichtig ofzo. Matige eerste single wel. Maar James Blake kennende staan er vast wel weer een paar mooie nummers op dit nieuwe album.

James Blake behoort wel tot mijn favoriete artiesten die ook telkens degelijke kwaliteit weet te leveren. Trying Times zet die lijn dan netjes voort.

Verrassen doet hij mij niet meer, maar als hij 'gewoon' weer met een prima album komt is het ook goed.

Zijn albums zijn voor mij vaak bepalend voor de stemming waarin ik verkeer. Met name in de nachtelijke uren doet zijn muziek het goed. Het is dan ook telkens meer een grote flow dan dat ik naar nummers luister die bij elkaar een album vormen.

Is dit beter of minder dan de voorgangers? Lastig te bepalen, mede door die flow. Overgrown zal wel mijn favoriet blijven en ik sla Assume Form en Friends That Break Your Heart ook hoog aan maar Trying Times zit daar dicht onder met alle niet genoemde titels. Constante kwaliteit dus....

Gisteren de kans gehad om een deel van het nieuwe werk live te horen op de StuBru showcase. Performance was uitstekend, maar het is allemaal oh zo veilig geworden. Ook de LP heb ik ter plaatse kunnen aankopen en vandaag eens opgezet, maar een favoriet gaat het vrees ik niet worden.
Daarvoor wijkt zijn muzikale evolutie sinds CMYK en zijn selftitled album te veel af met die van mij.

Braaf en voorspelbaar, net zoals de vooruitgebrachte singles.

Dit voelt bijna meer als een album met ballads dan dat het een electronisch album is geworden. Death Of Love is voor mij 1 van de tracks van het jaar, maar de rest is inderdaad te veilig en te weinig instrumenteel spannend. Desalniettemin kabbelt het album ook wel weer lekker voort.

Die ballads hoor ik niet zo. Het album is wel wat meer down-tempo maar met meer dan een voldoende electronic ondergrond. Die kenmerkende ‘dreun’. Het is zeker niet verrassend maar wat goed is, is goed. De stijl die ik van James Blake ken en gewend ben is goed hoorbaar. Dat doet hij gewoon erg goed. Vernieuwend…nee dus. Ik hoor nog geen knaller die veel van zijn voorgaande albums wel hebben. Nummers die je door de jaren heen blijft draaien en in playlists terugkomen. Nou, wellicht over een aantal luisterbeurten komt dat vanzelf. Voor nu een ruime voldoende en gewoon lekker dat James een ‘nieuwe’ uitbrengt.