James Blake - Trying Times (2026)

Smaakvol gebruik van een Leonard Cohen sample bij single Death of Love. Benieuwd naar het album, op voorganger Playing Robots Into Heaven staan een aantal erg sterke tracks.

Death of love heeft wat trekken van die Moby-nummers van rond de eeuwwisseling, maar dan met autotune.

Oh ik vind dat juist echt heel lelijk gedaan, zo opzichtig ofzo. Matige eerste single wel. Maar James Blake kennende staan er vast wel weer een paar mooie nummers op dit nieuwe album.

James Blake behoort wel tot mijn favoriete artiesten die ook telkens degelijke kwaliteit weet te leveren. Trying Times zet die lijn dan netjes voort.

Verrassen doet hij mij niet meer, maar als hij 'gewoon' weer met een prima album komt is het ook goed.

Zijn albums zijn voor mij vaak bepalend voor de stemming waarin ik verkeer. Met name in de nachtelijke uren doet zijn muziek het goed. Het is dan ook telkens meer een grote flow dan dat ik naar nummers luister die bij elkaar een album vormen.

Is dit beter of minder dan de voorgangers? Lastig te bepalen, mede door die flow. Overgrown zal wel mijn favoriet blijven en ik sla Assume Form en Friends That Break Your Heart ook hoog aan maar Trying Times zit daar dicht onder met alle niet genoemde titels. Constante kwaliteit dus....

Gisteren de kans gehad om een deel van het nieuwe werk live te horen op de StuBru showcase. Performance was uitstekend, maar het is allemaal oh zo veilig geworden. Ook de LP heb ik ter plaatse kunnen aankopen en vandaag eens opgezet, maar een favoriet gaat het vrees ik niet worden.
Daarvoor wijkt zijn muzikale evolutie sinds CMYK en zijn selftitled album te veel af met die van mij.

Braaf en voorspelbaar, net zoals de vooruitgebrachte singles.

Dit voelt bijna meer als een album met ballads dan dat het een electronisch album is geworden. Death Of Love is voor mij 1 van de tracks van het jaar, maar de rest is inderdaad te veilig en te weinig instrumenteel spannend. Desalniettemin kabbelt het album ook wel weer lekker voort.

Die ballads hoor ik niet zo. Het album is wel wat meer down-tempo maar met meer dan een voldoende electronic ondergrond. Die kenmerkende ‘dreun’. Het is zeker niet verrassend maar wat goed is, is goed. De stijl die ik van James Blake ken en gewend ben is goed hoorbaar. Dat doet hij gewoon erg goed. Vernieuwend…nee dus. Ik hoor nog geen knaller die veel van zijn voorgaande albums wel hebben. Nummers die je door de jaren heen blijft draaien en in playlists terugkomen. Nou, wellicht over een aantal luisterbeurten komt dat vanzelf. Voor nu een ruime voldoende en gewoon lekker dat James een ‘nieuwe’ uitbrengt.

Ja, het is wat rustiger, maar ik vind de praat wel een prettige sfeer hebben. De nummers met electronica meer op de voorgrond vind ik er wel bovenuit steken zo bij de eerste twee luisterbeurten. Groeiplaatje denk ik zo

Mooi hoor, het is allemaal wat 'luchtiger' maar daar is wat mij betreft niks mis mee; als ik zin in heb in een andere James Blake zet ik één van de de andere platen gewoon op. Nummer 2 t/m 4 vind ik echt een retesterk betonblok. Trying Times echt prachtig, is het wat lieflijk allemaal; ja. Raakt het mij? Ja!

Beste in lang vind ik. Ik hoor dat mensen het wat braaf vinden maar ik vind het vooral wat losser, wat minder geforceerd, zeeker tegenover de vorige plaat, zeker het stuk vanaf days go by vind ik wel leuk. beetje two step en ik hou er wel van als hij meer soulvol gaat. het blijft wel wat een headphone artist. Die producties zijn zo clean, de guests zijn gewoon goed, niet te veel en vooral Dave zijn flow in doesn't just happen is echt wat zo een nummer nodig heeft.

Ik vind dit album juist een evolutie. Waar ik me soms aan het geforceerde van zijn stem kan storen en om die reden niet altijd zijn albums trekt, klikt het nu een stuk losser en natuurlijker. Het is inderdaad wat minder experimenteel maar beter een degelijk "normaler" album afleveren zoals dit dan geforceerd naar nieuwe tricks zoeken.

Het valt wel op dat het album erg gepolijst is. Aan de ene kant is het mooi geproduceerd maar aan de andere kant klinkt het heel gefabriceerd alsof aan AI gevraagd is het geheel te masteren. Helemaal goed te horen met een goede hoofdtelefoon/DAC combo.

Ik vind de zachte meer sfeervolle nummers met live instrumentatie zoals drums piano en orgel erg mooi. Tegenover de nummers met wat meer verknipte beats en samples biedt dit een mooi contrast. James Blake heb ik altijd wel hoog aangeschreven, mede door zijn werk voor Frank Ocean hoewel een heel album voor mij altijd iets teveel is. Dat is op Trying Times wel anders, hier geniet ik echt van. Enkel Death of Love blijft een dissonant. Ik vind die Leonard Cohen sample echt lelijk gedaan, maar misschien komt dit ook omdat ik het orgineel zo mooi vind. Trying Times is, zoals hier boven al aangehaald, een pure koptelefoon plaat. Hoewel ik ook wel benieuwd ben hoe deze klinkt op vinyl met een echte goede hifi set. Sowieso ook erg fraai artwork ook. Misschien binnenkort maar weer een rondje Plato doen...?

Buitengewoon goed zelfs. Ik vind veel nieuw vinyl niet geweldig, maar deze? Echt prachtig.

Ik zag een live uitvoering van het titelnummer met alleen gitaar als begeleiding en dat kwam wel even binnen.

Zelf vindt hij dit zijn beste album, maar dat roepen artiesten altijd over hun nieuwe release.

Lp (dubbelaar) kost €37 - 40, afhankelijk van zwart of gekleurd vinyl; denk ik steeds stop nou eens met die gekkigheid (indie/kleur) en hou die lp nou eens op een redelijke prijs. Stel dat je 40 * die prijs voor een lp moet aftikken, staat dat ongeveer gelijk aan de aanschaf van een hifi-set op - zeg maar even - entry level.

Via Tidal (hi-res) klinkt ie gewoon prima - nix nie "övergeproduceerd" - mooie rust, ademend en diepte langzaamaan begint ie in te slijten. Ben op zoek naar een justificatie van vinylistische verwerving.

Later dit jaar in Tivoli - one way or another?

Dat zijn prijzen om eens achter de oren te krappen. " Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan" zong wijlen IJf Blokker al. Enfin, voor mij nog even niet op vinyl gezien de prijs en (mijn) score verhouding. Zijn James Blake - Overgrown (2013) - MusicMeter.nl staat hier wel tussen de audiofiele vinyl juwelen. Die klinkt zoals het heurt.

Mijn enthousiasme voor dit album was door de singles wat getemperd. Het deed me nog niet heel veel. Maar in de context van dit album bevallen ze inmiddels een stuk beter. Hoewel ik 'I Had a Dream She Took My Hand' vrij saai blijf vinden.

Het album bevalt na ca. 2-3 luisterbeurten heel goed. Met name de tweede helft van dit album ia prachtig. Concertticket heb ik vanwege de prijs vanaf gezien, maar wie weet moet ik hier nog even een TicketSwapproject van maken.

Volgens mij heeft een extra kleurtje maar ten dele met de oplopende vinyl prijzen te maken. Er wordt inderdaad vaak wel wat extra gevraagd, maar ook het zwarte vinyl is inmiddels bijna onbetaalbaar geworden. Alles is duurder geworden, ook de productiekosten. Er zijn te weinig plekken waar vinyl geperst wordt, en de grote vraag drijft de prijzen verder op. Als we alles op vinyl gaan persen, zelfs de infantiele muziek van K3, tja dan helpt dat ook niet echt mee om de grote vraag van vinyl bij te benen.

Enfin, terug naar het album. Blijft schitterend, en voor mij werkt het sobere maar mysterieuze artwork ook nog wel mee bij een eventuele aanschaf. Nog niks van de man in de kast staan, maar daar zou met dit album wel eens verandering in kunnen komen.

Moest het even nazoeken, maar James Blake heeft na The Colour in Anything niet meer m'n eindejaarslijstje gehaald (al vraag ik me soms wel af of ik Assume Form misschien tekort heb gedaan), al blijf ik vier sterren aan hem uitdelen. Ik heb plezier aan zijn werk, maar zijn meeste albums zijn me toch net te stuurloos en op een gegeven moment draai ik ze gewoon niet meer. Dat geldt niet voor jou, natuurlijk, Overgrown, jij bent fantastisch, maar daar gaat het nu niet om.

Of eigenlijk gaat het wél daarom: Blake piekte daarop met liedjes met een enorme emotionele kracht en rare twists, zoals die stemvervormingen. Het rare maakte het prachtige nog prachtiger. Dat mis ik nu toch ook wel weer, op een paar nummers na ('Throug the High Wire' is heerlijk). Verder is het titelnummer Blake-die-normaal-wil-doen op z'n best, met zo'n glijdend soulorgel. Ook 'Make Something Up' is met die gitaren iets waarvan ik nooit had gedacht dat ik het leuk zou vinden om dat Blake eens te horen doen (synths > gitaren en ik zal op deze heuvel sterven), maar wat een heerlijk nummer is dat.

Minpuntjes krijgt hij wel voor het losse eindje 'Feel It Again' en van de verdacht Disney-soundtrackachtige ballad 'Just a Little Higher' weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Het absolute hoogtepunt is alwéér het nummer met een rapper, want verdorie, wat is Dave scherp op 'Doesn't Just Happen' en wat is die productie belachelijk goed. Ook als het album me ongetwijfeld na een tijdje weer onvoldoende begint te trekken, zal ik dat nummer regelmatig nog eens draaien.