Experience - Experience (1971)

Ik heb deze dubbelelpee ooit in Frankrijk gekocht, denk halverwege de jaren 80. Op de plaat staat nog de prijs, 40 franse francs, dat was ongeveer 13 Nederlandse guldens.
Ik kende helemaal niets van Experience en dat is lang zo gebleven. Een aantal nummers kende ik wel zoals 'Gimme Some Lovin' van Steve Winwood en 'Keep on Running'.
Experience heeft enkel deze plaat gemaakt en dat komt omdat het een Franse gelegenheidsband was. De muzikanten kwamen van 2 bands : 'Triangle' en 'Martin Circus'. Triangle is een Franse progressieve rockgroep die actief was in de jaren 70. Ze waren zeer populair en gingen de strijd aan met 'Ange' wie toendertijd de beste Franse rockgroep was. Ze maken drie platen, die nu voor veel geld te koop zijn op bijvoorbeeld Discogs. 'Martin Circus' startte ook als een progressieve rockgroep, maar eind jaren 70 veranderde de stijl in pop en disco om begin jaren 80 de new wave te omarmen. Maar in 1971 was het een progressieve rockgroep. Een aantal van deze twee bands vormen dus 'Experience' en het titelloze debuut bevat een aantal vovers covers, die de groep op eigen wijze bewerkt en een aantal eigen nummers..
Kant A van de eerste lp bevat maar 1 nummer "Gimme Some Lovin' meer dan 18 minuten lang. Vergelijk het maar wat met 'In A Gadda Da Vida' of 'Get Ready'. Kant B start met Louie Louie van Richard Berry en Yes I Decalre geschreven door de Zwitser Christophe Laird die ooit op het Eurovisie songfestival heeft gestaan. , Hier een clip van Psycho garage. Daarna volgt 'theme for un unknown island' dat nogmaals in het laatste nummer terugkomt samen met 'let's be more light' van Pink Floyd. Dit nummer is geschreven door Triangle lid (trompet en keys) François Jeanneau.
Het laatste nummer van de B kant (plaat 1) is het bekende 'Keep On Running'.
Dan plaat 2. Deze start met het krautrock achtige 'Kryptonite Party' geschreven door 2 leden van Martin Circus en daarna 'I'm alive" opnieuw van Christopher Laird.
De B kant is het al eerder genoemde 'theme for un unknown' dat opgaat in het nummer van Pink Floyd.

Deze plaat moeilijk verkrijgbaar wordt nu toch wel als een vergeten klassieker in de progmuziek beschouwd. In Japan is de plaat als 2 aparte platen uitgekomen.
Ik blijf het een mooie dubbelelpee vinden en fijn dat ik nu allerlei achtergrond informatie kan vinden. Want toendertijd was er , ook op de hoes, heel weinig over te vinden.