Misotheist - De Pinte (2026)

Deze maand verschijnt De Pinte van het Noorse Misotheist. Daar kijk ik alvast naar uit en niet vanwege de Vlaamse/Nederlandse vertaling van de titel die bezoekjes aan het café lijkt te verheerlijken. In sommige delen van het land is het weliswaar carnaval, maar ik mag hopen dat het daar geen verwijzing naar is.

Blinded And Revealed is voor Misotheists begrippen wat aan de korte kant en daarom uitstekend om vooruitlopend op het album losgelaten te worden. Let op de struikelende versnelling in de tweede helft van de track. Smullen!

Nou Edwynn: ik slinger 'm zo aan; erg benieuwd, ook wat jij ervan vindt...

Eigenlijk had het album op zijn minst vorige week in de Nederlandse zuidelijke provincies moeten verschijnen.

Mooi hoor; ik begin maar 's met 4*...

Verdomme, het is weer een puike plaat geworden van de mannen van Misotheist. De eerste luisterbeurt van de immer vinnige en bezeten zwartgeblakerde zangetjes bevalt 'poerbêst'. Erg fijn luistervoer voor op de zondag.

Met het mysterieus getitelde De Pinte pakt het Noorse eenmansleger de wereld weer vast in een ijzeren wurggreep. Gaat het over het Belgische plaatsje De Pinte? Gaat het over carnaval? Of is De Pinte een andere betekenis toegebedeeld? Ik heb me er nog niet in verdiept. Wel in de notenbalkjes die onze gehooroorganen teisteren.

Mistheist houdt aandacht door het zware geluid van moderne blackmetalbands te combineren met relatief gemakkelijk te volgen structuren. Hierin zijn verschillende facetten tot uiting gebracht.

Zo opent Misotheist met het dreigende Unanswered Thrice sluimerend maar zeer gevaarlijk. Het is een stuwend nummer dat de weg baant voor het vernietigende Blinded And Revealed. Opnieuw een afwisselende compositie die soms op ongekende snelheden opereert. De ingehouden, melodieuze uitgeleide vormt een scherp contrast.

Daarna gaat het tempo omlaag met het macabere Kjetterdom. De onheilige last wordt traag doch dapper voortgesleept in dit zware brok ellende. De diepe grom van Brage Kråbøl buldert over de dorre vlakten. Het is net geen doom, maar het scheelt niet veel.

Het is allemaal opmaat naar de culminerende heldendicht waaraan het album zijn titel ontleent. De Pinte is een monster dat zich in ruim twintig minuten aan de luisteraar ontvouwt en vele facetten van het geluid van Misotheist nog eens voorbij laat komen. Het roept een beklemmende sfeer op en blinkt uit in gedrevenheid, voortgebracht door indrukwekkend drum- en bekkenspel.

Wat mij betreft houdt Misotheist vast aan eerder geleverde standaarden en bouwt ze het geluid vernuftig verder uit. De Pinte is een epos om "u" tegen te zeggen.

Edit: "Pinte" is Noors en laat zich vertalen als "kwellen" of "teisteren". "Han pinte søsteren sin" is "hij kwelde zijn zuster"
Tot zover mijn gebrekkige talencollege.