Kebu - Urban Skies (2026)

Hier keek ik wel naar uit en de 1ste helft van dit album viel me daarin behoorlijk tegen. Erg rustig, nummers met zang die niets toevoegen en geen spannende/opvallende wendingen en loopjes. Ik dacht op een nipte 3,5* uit te komen maar gelukkig heeft de 2de helft van het album meer in petto voor mij. Het titelnummer is geweldig maar ook Touching the Sun en The Time We Had zijn weer ouderwets boven gemiddeld goed. Ook het minimalistische Aurora's Wings en het relatief lange Dreamers' Lullaby zijn erg mooi.
Dus al met al is het een prettig album maar niet zo goed als veel van zijn eerdere werk.

Kebu (de Finse toetsenist/keyboard-wizard Sebastian Teir) wist mij niet meteen te overtuigen met zijn derde volledige langspeler Urban Dreams, maar gelukkig wist dat album toch te groeien bij iedere luisterbeurt.
Op de langverwachte opvolger Urban Skies (tussendoor kwam er nog wel even een live in de studio opgenomen album, een remix-album en een cover-album uit), wil dat voor een deel maar niet lukken.

Op het eerste gehoor doet Kebu gewoon waar hij goed in is op deze vierde volledige langspeler, namelijk ongelooflijk goed geproduceerde, melodieuze synthesizermuziek voorschotelen.
Aandacht voor energieke en sterke thema's, dynamiek en passie binnen de diverse nummers staan centraal, alleen Kebu houd het niveau dit keer niet vast. Integendeel, het album kakt op den duur toch wat in en dan duurt het album met in totaal ruim een uur opeens net wat te lang. Zeker vanaf "Aurora's Wings" tot aan het einde van de plaat, lijkt het kruid opeens verschoten te zijn en weet Urban Skies mij niet meer de volledige aandacht vast te houden.

Kebu valt dus wat tegen op Urban Skies, maar tegelijkertijd is het ook zeker geen misselijk album. Het is onmiskenbaar en onweerstaanbaar de sound van Kebu wat de klok slaat, alleen lijkt Kebu zich nu wat in te houden en compositorisch niet alle nummers naar een hoger plan te tillen.

Alhoewel goed bedoeld, gaat het eigenlijk al een beetje mis met de gezongen nummers "Everyone's a Story" en "Stand Up", gezongen door een zekere Johan Becker. Zijn op zich prima stemgeluid (ligt het aan mij of klinkt hij als hij de hogere regionen opzoekt op Joseph Williams van Toto...?), voelt voor mij toch wat overbodig aan en leidt af van de eigenlijk gewoon krachtige begeleiding van Kebu. De nummers hadden dan ook wat mij betreft als een instrumentale bonus toegevoegd mogen worden aan het album. Dan had ik deze eerder beluisterd dan de gezongen versies. Begrijp me niet verkeerd, synthi-pop met zang is mijn ding, maar voor Kebu hoeft dat voor mij niet. Kebu overtuigd instrumentaal beter.

Hoewel Kebu prima in staat is om ingetogen en rustige nummers te schrijven, zijn dat op Urban Skies juist de zwakkere schakels en zijn de meer opzwepende nummers de sterkere. Daar waar dat in ieder geval nog prima in balans is op Urban Dreams, is dat hier dus minder het geval.
Eén van de betere rustige nummers, namelijk "Winter's Kiss", is erg mooi en meeslepend, maar daar tegenover moeten het niet over de gehele linie sterke "The Time We Had', het te lang voortkabbelende "Dreamer's Lullaby" met Gattobus en voor een afsluiter het niet overtuigende "Prayer for the Living" het toch afleggen.

Gelukkig zijn de nummers die het album overeind houden, degenen waar de meeste vaart inzit.
Zo opent het album heel sterk met het intro "Accepting the Storm" die zeer gaaf overloopt in misschien wel de klapper van de plaat "Future Friday". Serieus, wat een geweldig nummer is dat! Als het niveau van dit nummer over de gehele linie van de plaat te horen zou zijn, was het meteen één van Kebu's beste albums geweest.
Maar er staan nog wel meer juweeltjes op, zoals het epische titelnummer wat mij volledig weet te bevangen. Verderop is de samenwerking met Madis, namelijk het gedreven "Touching the Sun" ook zeker één van de betere nummers van het album.
Andere opzwepende nummers, zoals "Murdoc's Revenge" en "The Missing Bolt" zijn ook zeker niet verkeerd.

Maar toch blijf ik na afloop een beetje het gevoel hebben dat Kebu t.o.v. de voorgangers er niet alles uit heeft gehaald dit keer. Niet per se een issue, maar ik mis nét even die overtuigende vonk. Urban Skies houd het namelijk niet helemaal vol tot het eind en dat is jammer want het is per definitie absoluut geen slechte plaat.

Concreet beleef ik voor een groot deel veel plezier met Urban Skies, laat ik dat voorop stellen. Maar misschien lagen de verwachtingen gewoon te hoog na toch wel weer een langere perode dat er gewacht moest worden op gloednieuw plaatwerk van deze sympathieke Fin.
Het album had een véél sterkere focus gehad, als Kebu wat had gesneden in het materiaal, zoals bijvoorbeeld het schrappen van de laatste drie nummers. Als het album geëindigd zou zijn met "Touching the Sun", had dat voor een meer overtuigend slot gezorgd naar mijn mening. Tevens zou ik benieuwd zijn geweest hoe de nummers zonder Johan Becker hadden geklonken.

Urban Skies verdient alsnog een zeer ruime 3,5. Maar het had met gemak een 4 moeten zijn natuurlijk. Een tikkeltje jammer dan ook dit keer, maar zoals het spreekwoord luidt: de boog kan niet altijd gespannen staan. Het is daardoor tegelijkertijd wel een dappere plaat.