Jessie Ware - Superbloom (2026)

Wel geinig die sample van Morricone in Ride

Automatic is van alle vooruitgesnelde singles met afstand de beste, benieuwd naar het hele album

Perfecte titel voor een voorjaars release.
I Could Get Used to This was ik halverwege niet alleen gewend, maar ook al zat. De sample in Ride klinkt behoorlijk fout. Automatic blijft inderdaad over als aardigste "single" en het laat zich raden waarom.
De hele electro-disco tour (of hoe ik haar huidige richting ook moet noemen) van haar doet mij niet zo veel.

Ik vind dat wel heel erg camp hoor. What's Your Pleasure vond ik erg sterk en That! Feels Good! Was ook nog wel leuk, hoewel ik daar toch snel op uitgekeken raakte.

Ze moet een beetje oppassen dat deze stijl niet teveel copy paste gaat worden. Sowieso ben ik die hele disco revival in de pop wereld wel een beetje zat.
Ik ga heus Superbloom wel wat luisterbeurten geven, maar hierna mag ze wel weer meer een album maken in de stijl van het debuut of Glasshouse.

Doe mij het debuut maar. Wellicht was dat meer de stijl van de producer en is ze daarna meer haar eigen gang gegaan? Ik weet het niet.

Release datum klopt trouwens niet. Deze komt op 17 april uit ipv 10 April

Ah, ze willen het toch nog her produceren na ons commentaar denk ik.

En dan nu maar eens aan het album beginnen. Het vorige album kon ik wel waarderen.
Dit album krijgt een goede recensie van De Volkskrant, maar een matige van OOR.
Eens kijken wat ik er zelf van vind

Ik was al niet ondersteboven van That! Feels good!, helaas ben ik ook niet super enthousiast over deze Superbloom. Ja, Jessie is een uitstekende zangeres, maar ook hier vind ik de disco pastiche er weer veel te dik opliggen. Ik mis de sprankeling van het What’s Your Pleasure album.
Ride is voor mij het hoogtepunt op dit album. Slim gebruik van de iconische Ennio Morricone song, coole beat, clevere tekst en geen klakkeloze disco kopie.
Ik blijf een Jessie Ware fan, maar ik wil graag op het volgend album een andere sound!

Tja.....zoveel smaken zoveel meningen. Ik vond het vorige album nou juist prima te genieten en ik ging met dat gevoel in mijn achterhoofd dit album luisteren.
Dat heeft in iedergeval nog wat luisterbeurten nodig en landt nog niet echt. Wie weet komt dat nog.

Is dat niet een sample van een cover uit de 70s ?
Ben de naam van het nummer kwijt anders zou het op Discogs terug te vinden moeten zijn.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jessie Ware - Superbloom - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jessie Ware - Superbloom
Jessie Ware verruilde een paar jaar geleden de soulvolle pop van het moment voor een geluid vol invloeden uit de jaren 70 in het algemeen en de soul en disco in het bijzonder en dat geluid domineert ook weer op Superbloom

Het vorige album van de Britse muzikante Jessie Ware was goed voor een heerlijk feestje. Met That! Feels Good! sleepte Jessie Ware je de dansvloer op met een wat nostalgisch klinkende mix van soul, funk en vooral heel veel disco. Het is een geluid dat deels terugkeert op Superbloom, maar het nieuwe album klinkt wat elektronischer en Jessie Ware kiest ook wat vaker voor soul. Ze zingt zoals altijd fantastisch en stookt het vuurtje nog wat verder op met broeierige teksten. De volgende keer mag Jessie Ware van mij weer eens een totaal ander album maken, maar tot het zover is, is het feest met Superbloom, dat nog wat overtuigender klinkt dan zijn terecht zo bejubelde voorganger.

Devotion, het debuutalbum van de Britse muzikante Jessie Ware, verscheen in de zomer van 2012, maar ik ontdekte het album pas maanden later. Op basis van alle lovende woorden van de Britse muziekpers had ik te snel geconcludeerd dat Jessie Ware hitgevoelige maar niet per se interessante popmuziek met een vleugje soul a la Adele maakte. Devotion bleek echter een fantastisch album, waarop de Britse muzikante niet alleen indruk maakte als zangeres, maar bovendien allerlei invloeden combineerde in songs met een interessant maar ook origineel geluid.

Ik vind Devotion nog steeds het beste album van Jessie Ware, maar ook haar andere albums zijn zeker interessant. Tough Love uit 2014 schoof flink op richting de dansvloer, maar was qua zang nog beter dan Devotion, waarna Glass House in 2017 juist weer bol stond van de invloeden en veelzijdige pop liet horen. What's Your Pleasure? uit 2020 is het enige album van Jessie Ware dat ik niet heb besproken op De Krenten uit de Pop, maar het album waarop Jessie Ware voor het eerst de liefde betuigde aan disco en soul uit het verleden ben ik later wel gaan waarderen.

Jessie Ware koos op het in 2023 verschenen That! Feels Good! met nog wat meer overtuiging voor invloeden van de disco en soul uit de jaren 70 en funk en soul uit de jaren 80. De funky basloopjes, catchy gitaarakkoorden en stuwende blazers klonken fantastisch en ook vocaal maakte Jessie Ware weer makkelijk indruk met haar soepele en lekker soulvolle stem. Ik ben op zich niet gek op jaren 70 disco (destijds verafschuwde ik het genre zelfs als puber), maar That! Feels Good! van Jessie Ware kon ik maar moeilijk weerstaan, waardoor het album uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje haalde.

De Britse muzikante heeft deze week haar zesde album Superbloom uitgebracht en op basis van haar eerdere albums zou je misschien verwachten dat de Britse muzikante weer eens een nieuwe weg in slaat. Aan de andere kant is het ook niet onlogisch om vast te houden aan het zo succesvolle geluid van That! Feels Good! en What's Your Pleasure?.

Jessie Ware kiest op Superbloom voor het laatste, want ook op haar nieuwe album combineert ze disco, soul, funk en pop in songs die je de dansvloer op slepen, of je dat nu wilt of niet. Ik zeg min of meer, want Superbloom legt net wat andere accenten dan That! Feels Good! en hangt misschien net wat minder zwaar op invloeden uit de discomuziek uit de jaren 70. Ook invloeden uit de jaren 80 en 90 hebben hun weg gevonden naar het album, waardoor Superbloom ergens tussen That! Feels Good! en What's Your Pleasure? in zit, al zit er ook meer soul in de nieuwe songs van Jessie Ware.

Van een stap terug is dan ook zeker geen sprake, want wat klinkt Superbloom fantastisch. Voor het album werd een flink gevuld blik producers opengetrokken en verder schoof een heel legioen muzikanten aan. De ritmesectie staat centraal op Superbloom en speelt echt fantastisch. Het geweldige bas- en drumwerk wordt vooral omringd met synths, waardoor Superbloom net wat anders klinkt dan het vorige album.

Jessie Ware heeft zich ook dit keer omringd met fantastische achtergrondzangeressen, maar zingt ook zelf weer geweldig op Superbloom en behoort absoluut tot de beste zangeressen die het Verenigd Koninkrijk momenteel rijk is. Het levert een album op dat klinkt als een mixtape uit de jaren 70, 80 en 90, maar Superbloom klinkt niet alleen authentiek en nostalgisch maar ook fris. Het levert een heerlijk album op voor een feestje, maar ook wandelen in de lentezon is heerlijk met dit aanstekelijke album. Erwin Zijleman

Lekker plaatje weer, of niet dan Arno en ArthurDZ?

Zeker weten, perfect bij het lentezonnetje.

Komt wel nergens in de buurt van de genialiteit van de twee fantastische voorgangers. Kon ook moeilijk anders. Dit is een schattig albumpie vergeleken daarmee. *knijpt in de kaakjes van Superbloom*

Hopelijk speelt ze dan ook nog veel materiaal van "What's Your Pleasure?" en "That! Feels! Good!" live op 20 november, wanneer we haar nog eens live gaan zien. Het legendarische DTRH-optreden zal sowieso moeilijk te overtreffen zijn, gok ik.