J. Cole - The Fall-Off (2026)

Constant op repeat! Wat een plaat! Cd2 op dit moment mijn favorite side, maar ik moet zeggen dat dit met de dag verandert.

Interessant. Wat mixed reviews zie ik. Wat zijn de stand-out tracks, Delars?

Voor nu? Alle tracks van Cd2.

Lekkere tip, dat is alsnog 53 minuten

Ik sta Delars bij dat disc 2 (of "disc 39") beter is dan de eerste.

Tot nu toe voor mij stand-outs:

Disc 1: Two Six, Safety, WHO TF IZ U en Drum n Bass
Disc 2: The Fall-Off Is Inevitable, Old Dog, I Love Her Again en What If.

En om Yestsida aan te vullen:

The Villest
Life Sentence
Only You
Man Up Above
Quik Stop
And the Whole World Is the Ville
Ocean Way

"Poor thang" toch wel de knaller van deze plaat.
Toffe old skool em flow op "who TF iz u", met name bij de 2e verse moet wel inspiratie zijn gehaald bij het oudere werk van Eminem.

Eerste indruk is toch wisselvallig. Cole over de hardere (trap)beats trek ik toch vaak niet helemaal, terwijl ik wel ongelooflijk kan genieten van de rustigere, conscious tracks. En de lengte nodigt mij ook niet direct uit om alles rustig te laten bezinken. Hij had beter beide stijlen over de twee discs kunnen verdelen, denk ik. Maar goed, eerste indruk.

Ik luister graag naar Cole, al sinds The Warm Up.
Hij behoort tot een select groepje moderne rappers die ik niet na 10 minuten beu ben.
De laatste dagen deze nieuwe plaat veel geluisterd en het is ouderwets goed. Het niveau is constant hoog en er is diversiteit in de stijlen waardoor je kan blijven luisteren.
Deel 2 spreekt me wat meer aan dan Deel 1.
Drum n Bass is dan wel weer een killer track op deel 1

Sterk album van J. Cole. Zoals de meeste dubbel albums is ie alleen te lang. Zelf heb ik 17 nummers gehouden en de rest verwijderd. Mijn favoriete 5 nummers zijn: Safety, Poor Thang, Who TF is U,The Fall Off is inevitable en I Love Her Again. De 2e helft van 39 intro is het beste gedeelte van het hele album, maar het eerste gedeelte voel ik totaal niet. Jammer dat het geen 2 losse nummers zijn. Only You vind ik verreweg het slechtste nummer.

Blij verrast met deze plaat van Cole. Zoals meerdere hierboven vind ook ik disc 2 het beste. Maar ook op disc 1 staat genoeg moois om van te genieten.
Ik blijf hopen dat dit niet de allerlaatste plaat is van Jermaine Lamarr!

Beste tracks zijn: Old Dog, Life Sentence, And the world is the ville, Drum N Bass, Run A Train en The Let Out.

In tegenstelling tot de meeste mensen hier boven vind ik disc 1 beter. Waar ik 10 nummers heb behouden op disc 1, zijn dan er maar 6 op disc 2.

Sterke dubbelaar.

Na jaren van teasen heeft J. Cole dan eindelijk zijn zevende soloalbum genaamd The Fall-Off op de wereld losgelaten. Hier had ik best veel zin in, een nieuw project van deze man is altijd wel iets om naar uit te kijken. Zowel op The Off-Season als Might Delete Later, wat beide toch een beetje zoethouders waren voor dit album, liet hij al horen erg gemotiveerd te zijn en niet eerder in zijn carrière zo sterk rapte. Daarnaast kondigde Cole ook aan dat The Fall-Off zijn laatste studioalbum zal zijn, hierdoor mag je toch verwachten dat hij zijn carrière niet met een sisser wil eindigen.

The Fall-Off is een dubbelalbum geworden. De eerste helft (Disc 29) schrijf hij vanuit het perspectief van zijn 29 jarige zelf, meer bepaald over de terugkeer als succesvolle artiest naar Fayetteville (North Carolina) nadat hij een decennium in New York woonde.

Two Six is een heerlijke banger. Safety is meteen een nieuw hoogtepunt, wat flowt hij lekker op die relaxte boom-bap productie. Run a Train heeft me nog steeds niet helemaal weten overtuigen, dat geschreeuw van Future dat als refrein moet dienen mocht van mij minder "intens". Daarna krijgen we Poor Thang, dit is ook één van de climaxen van deze LP. Legacy met PJ en Bunce Road Blues met Future en Tems (én een productie van The Alchemist) luisteren lekker weg, al doen ze we verder vrij weinig.

WHO TF IZ U knalt net zoals de opener weer heerlijk door de speakers, vanaf de derde minuut switcht de beat en maakt het me nostalgisch naar de oude Cash Money-sound. Drum n Bass is veel meer ingetogen. Cole rapt heerlijk op die prachtige productie, wederom een hoogtepunt.
The Let Out vind ik één van de minste tracks op deze dubbelplaat. Het concept (overleven ze de drukte, en mogelijks geweld, bij de sluiting van een club) is sterk, maar sonisch doet het me allemaal niet veel. Dat getokkel van die gitaren is niets voor mij en het refrein kan ook redelijk storend zijn. Bombs in the Ville / Hit the Gass doet me jammer genoeg ook niet echt iets.
De eerste disc eindigt met bonustrack Lonely at the Top. De kwaliteit gaat met dit nummer weer iets naar boven, al rapt de gastheer te ongeïnteresseerd naar mijn smaak.

Disc 39 hanteert in principe hetzelfde concept als de eerste helft van dit album, met het enige verschil dat hij dit geschreven heeft vanuit het perspectief als zijn 39 jarige zelf.

39 Intro begint enorm zwak, met dat akoestisch getokkel en J. Cole zijn gezang. De tweede helft van de intro is echter één van de hoogtepunten van The Fall-Off, heerlijk rapnummer!
The Fall-Off Is Inevitable is de single van dit album, voorheen bekend als "Disc 2 Track 2". Na deze single werd het duidelijk dat J. Cole geen halfwerk wil leveren met dit project. Hij rapt die sterke productie volledig aan flarden. Wederom een climax.
The Villest met Erykah Badu is ook een erg sterk nummer, maar met het refrein van Elevators (Me & You) van OutKast vind ik het wel wat goedkoop scoren. Old Dog met Petey Pablo (onder welke steen komt hij gekropen?) is de banger van de tweede helft. Zeer fijne banger wederom!

Op Life Sentence vergelijkt hij het huwelijk met een levenslange gevangenisstraf. Een softer liefdesnummer wat knap uitgewerkt is. Het is geen nummer waar ik veel naar teruggrijp, maar skippen doe ik het absoluut ook niet. Het refrein (How's It Goin' Down van DMX) is wederom ontzettend goedkoop, dat laat een beetje een wrange smaak na. Only You met Burna Boy is net zoals de voorganger een liefdeslied. Ook dit nummer doet vrij weinig verkeerd, al zal ik er niet vaak naar teruggrijpen. Man Up Above doet wederom eigenlijk niet veel verkeerd, het refrein is jammer genoeg wéér erg goedkoop omdat het Jenny from the Block van Jennifer Lopez imiteert.

Jake One co-produceert I Love Her Again, een officieus vervolg op I Used to Love H.E.R. van Common. Dit is misschien wel mijn favoriete nummer op The Fall-Off. J. Cole laat zijn sterkte zien als verhalenverteller op een prachtige beat. What If met Morray is een nummer dat de kwalitatieve lijn hoog laat. Strofe 1 is een open brief van The Notorious B.I.G. aan 2Pac, de tweede strofe draait de rollen om. Geen erg origineel concept natuurlijk, wel heel sterk uitgevoerd. Op YouTube is een A.I.-versie te vinden waar je effectief Biggie en Pac hoort rappen, zo hoor je net hoe goed J. Cole beide rappers imiteert!
Quik Stop is een heerlijk rustgevend nummertje. And the Whole World is Ville is een sterke hekkensluiter.
Ocean Way is het bonusnummer van deze disc. Voor mij persoonlijk de enige skipper van heel deze dubbelaar. Kan ik echt helemaal niets mee.

The Fall-Off is absoluut een sterk studioalbum geworden. J. Cole rapt erg sterk, tekstueel komt hij geregeld (erg) sterk uit de hoek en productioneel klinkt het ook als één volwaardig en hecht project. Of dit nu zijn magnum opus is laat ik in het midden, persoonlijk vind ik 2014 Forest Hills Drive nog steeds zijn beste album. Desalniettemin een erg sterk project, zeker voor een dubbelalbum. Het is echter geen onberispelijk album geworden, al mogen de kritiekpuntjes de pret ook niet erg hard drukken.

4*

Wel een groeiertje, en idd, part 2 is wel echt veel beter.
Lekker divers album wel.

The Let Out vind ik dus echt heerlijk.