The Haunted Youth - Boys Cry Too (2026)

Into You, In My Head en Emo Song zijn zeer sterke singles en ook het nieuwe Deathwish zit helemaal raak. De verwachtingen zijn hoog voor de opvolger van hun debuutplaat, ze lijken die gaan in te lossen.

Edit: Into You staat blijkbaar niet op de plaat? Vreemd. Egens had ik graag ook Song Hanne gezien, een ongelooflijk goed nummer dat via geen enkele weg verkrijgbaar is. Helaas.

Hoi Estaban, Ik vind deze band ook zeldzaam goed. De track Hanne ben ik negens tegen gekomen, helaas. Ik kijk uit naar het nieuwe album Boys cry too. Op RW zag ik hun al een keer.
Dit jaar zie ik hun in de Paradiso en opnieuw op RW. Looking forward.

Nieuwe single: Murder Me

Zo'n beetje het hele album werd gister gespeeld in Paradiso. Dat klinkt veelbelovend en veelzijdiger dan het vorige werk.

De band speelde het volledige album beide avonden live en heb ik werkelijk waar als geweldig ervaren! Ik kijk daarom juist nu nog meer uit naar deze release!

Nieuwe single: Wake Up

Zeer ingetogen, me like.

Dit wordt voor mij sowieso het album van het jaar! Wat een band!

Ik snap echt niets van die hype rond deze band. Zelden een groep zo overgeschat gevonden. Of is het populair omdat het veilig is..maar dan kom ik weer heel arrogant over. Ik snap het gewoon niet, sorry.

Ik ben zelf grote fan van het debuut (daar raken ze een bepaalde sweetspot bij mij), maar ik snap je commentaar volledig. Nergens probeert The Haunted Youth iets “nieuws” en blijft het vooral veilig binnen het dreampop genre. Live vind ik de band wel erg overtuigend.

De uitgebrachte singles voor dit album maken me helaas nog niet echt enthousiast. Die simpele deuntjes herhalen tot in het oneindige en eindigen met een epische climax - dat trucje kennen we ondertussen wel. Toch ben ik weer benieuwd naar het totaalplaatje en hoop ik voor het beste.

De reviews op de show en album zijn alvast erg positief. Ik vind het vooral jammer dat het album nog niet uit is en de shows al gespeeld zijn. Vreemde tactiek wel

Het loopt inderdaad niet over van een vlotte output of strategie daar zijn debuut alweer 4 jaar geleden is, en dat is voor je sophomore album relatief lang. Voor mij staat deze band best op een waakvlammetje, mits dit album een frisse wind is.

Is het een hype dan? Valt wel mee volgens mij. En gezien je stemmen ben je voor mij niet arrogant ofzo. Je hebt soms een klik of niet denk ik. Blijft persoonlijk.

Ik heb geen enkele moeite met jouw mening, maar welke media volg jij dat je te vaak geconfronteerd wordt met deze hype?

Ik hoor deze muziek nooit in de publieke ruimte en heb deze band nog nooit op tv gezien.

Naar deze plaat ben ik dit jaar her meest benieuwd.
De singles vind ik alvast fantastisch.

Album gisteren vroegtijdig binnen en inmiddels al enkele keren kunnen beluisteren. Ik vind de singles en ‘Forget Me’ voorlopig wel nog de betere nummers. Het instrumentale Falling To Pieces is ook hemels!

Volledig kunnen beluisteren via Radar bij StuBru, wat een plaat alweer! Waardige opvolger. Tikkeltje donkerder en zwaarder bij momenten, aangevuld met wondermooie rustmomenten. Binnen het gegeven van THY ook geen gebrek aan veelzijdigheid.

The Haunted Youth, Vlaamse band voor wie het in 2022 nationaal en internationaal ineens allemaal lukte. We zijn vier geduldige jaren verder na die explosie en The Haunted Youth blijkt op zijn nieuwe, 'Boys Cry Too' alvast een stuk minder puberpoppy. Maar ondanks die spectaculaire groeispurt naar hun volwassenheid zijn ze op dit tweede album zeker ten voeten uit even grandioos, hitgevoelig en catchy gebleven.

Nochtans, de titels van het album, die ademen nog net dezelfde tristesse uit als dat 'I Feel Like Shit and I Wanna Die' van hun de hemel ingeprezen voorganger 'Dawn of the Freak'. De fragiele Joachim Lievens is sinds het touren met dit album langs de grootste, meest exclusieve podia immers niet alleen heel velen tegengekomen, uiteindelijk botste hij tijdens de vele stormen in zijn hoofd vooral ook tegenop zijn wankelende psychische zelf. Dit 'Boys Cry Too' is daardoor nà de coke en de xtc gelukkig toch weer een zelfhelende rit mogen worden, tussen kreten en gefluister. Een muzikaal verslag van zijn confronterende emotionele rollercoaster, in elf nieuwe, veelal donkere sketchen met titels vaak als doodsklokken, 'Deathwish', 'Hurt', 'Murder Me' of 'Falling To Pieces'. Om maar een paar van die rauwe gulpen warrigheid, treurnis, agressie, existentiële pijnen en toxische frustraties van de man te noemen. Muren afbreken dus en helemaal weer opbouwen. Dit van onrust borrelend luidruchtig amalgaam gaat muzikaal even natuurlijk de blender in bij de zorgvuldig toegediende porties breekbaarheid, sereniteit en intimiteit op dit album.

Openen doet het gezelschap broeierig met de machtige finale versie van 'In My Head', onwaarschijnlijke klepper van meer dan acht epische minuten, met zijn kelderdiepe elektronische mineurakkoorden, met veel assertief opzwepende reverbgitaren en vooral met oerkreten die niet perfecter de wanhoop à la 'Munch op zijn brug' kunnen vertolken.

Net zo geweldig is 'Castlevania', voor Liebens blijkbaar zijn perfecte driehoek Nirvana- Alice in Chains-My Bloody Valentine's Loveless. Een beestig psychedelische rocker met nu al eeuwigheidswaarde, inderdaad opstartend vanuit een grungy akkoordendans in nineties-chorus-sound als van Nirvana's herboren 'Come As You Are'. Liebens betaalde graag voor een peperdure identieke gitaarpedaal, want zo en niet anders wilde hij die sound helemaal perfect op de plaat.

Ook in de bezwerende topsingle 'Deathwish' klopt alles, zingt ook zijn duistere Amerikaanse geestesgenoot Max Fry mee en schiet The Haunted Youth je met gierende elektronika en dito schelle gitaren ruig en donker de ruimte in. Een grootse indierocksong waarin zwalpende Liebens het heeft over zijn zwartste demonen, de drugs en de zelfmutilatie die er in die toestand bij hem al eens op volgt.

Nog zo'n transcendente single is 'Emo Song', met de soundwall van The War on Drugs op de wijze van The Haunted Youth. Een kathedraal van een song weer, met een pak uitwaaierende reverb waarin, jawel, de emotie centraal staat en dit in rechtstreeks warme verbinding met de plaattitel 'Boys Cry Too'. Het album dat ogenschijnlijk prioritair hint naar The Cure maar dat zich in zoveel songs veeleer afzet tegen het tegenwoordig almaar meer opkomend emotie-vijandig machismo.

Maar er zijn zowaar ook rustpunten. Vooral de schone single 'Wake Up' werpt zich op als nevelige oase van rust. Tussen de handclap-percussie ontwaar je er zelfs wat opkomende zon. Ook op Hurt is het nog even lekker verder zweven, met gitaren resonerend als op een wolk van The XX.

Nog maar eens een topsingle is dat gebalde 'Murder Me', over die verdomde stemmen in Liebens' hoofd. The Haunted Youth twee minuten hoogriffend rondstuiterend in een wild universum van goth, thrash en grunge.

Dan opnieuw een lange compositie, 'Falling to Pieces'. Ruim zeven minuten verdwalen in een desastreus netwerk van je in de vernietiging meeslepende instrumentale progrock. Nog meer afbraak, in het geagiteerde 'I Hear Voices' overschouwt een hypersensitieve Liebens de ruines van zijn voormalig relationeel weefsel. Een angstige brok eigentijdse new wave hier als een vervreemdende trip tussen wolken van wiet.

Uiteindelijk wordt het naar de uitgang uitgalmend akoestische 'Ghost Girl', met ver wegdeemsterend de geest van een overleden hartsvriendin die Liebens uitwuift, het fragiele eindpunt van zijn individueelste traject. De cirkel is nu rond, er rest wel een leegte, maar een die meteen ook wel een nieuw begin inluidt.

Supertalent Joachim Liebens omarmt op 'Boys Cry Too' met zijn superbe band andermaal de sound van de new wave met uit die eighties vooral The Cure en Joy Division als lichtende voorbeelden, maar net zo goed ook al die gasten die er later mee aan de haal zijn gegaan. Hij noemt daarbij zelf DIIV, Wild Nothing, Current Joys of Mac De Marco als zijn huidige inspiratoren. Maar bij onze muzikale allesbrander spelen net zo goed ook Oasis, Nirvana, de eveneens overleden rapper Lil Peep mee, tot ook Blink 182 of Sum 41. Op 'Forget Me' hoor je wat dat betreft duidelijk hoe hij de voorbije tijd ook wat van die laatsten heeft opgezogen.

The Haunted Youth komt zo tot een tweede, nóg beter album dat consistent is van begin tot einde. Met een band met Hanne Smets op toetsen, Nick Caers op drums, Stef Castro op bas en Tom Stokx op gitaar. Er staan nu meer drums, noise en riffende gitaren dan voorheen ten dienste van onze kersverse rockgrootheid met zijn etherisch wentelende popstem. Er zijn zeker vurige moshpitsongs om deuren mee in te trappen en mee uit de bol te gaan. Weidsheid vintage The Haunted Youth ook, songs vol filmische grandeur, hypnotiserend, bedwelmend.

Bovendien staat er daar nu met veel flair een frontman bij wie gevoeligheid en klasse hand in hand gaan. Wiens geëngageerde lyrics echter zijn dan echt. Wiens vermogen tot introspectie hoe dan ook hevig vastgrijpt en wiens rolmodelgedachten hoe donker ook voor zijn vele gelijkgestemden weer tot mantra's van verbinding en troost zullen worden verheven. Daarbij heeft zijn rake ‘Don’t kill Yourself, I Love You'-slogan die al op zijn vorige Werchter-passage opgeld maakte ook anno 2026 nog niks aan zeggingskracht ingeboet.

The Haunted Youth heeft zich met nog maar twee albums al geopenbaard als een keurmerk en dit van nul heropgebouwde 'Boys Cry Too' staat toch maar weer als een schitterend huis. Hou je goed daarin, Joachim, en hou je toch maar sterk in je opmars.


Opgenomen door Written in Music: The Haunted Youth - Boys Cry Too | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Minder dan een dag uit dit album, en een derde van de stemmers beoordeelt dit gewoon keihard met de maximale score. Goed nieuws voor chevy93, ik denk dat OK Computer binnenkort van de eerste plaats verdreven gaat worden.

Arrogant vind ik dit zeker niet; het is behoorlijk herkenbare/veilige muziek. Maar dat is wat het voor sommigen, althans voor mij, juist zo interessant en onweerstaanbaar maakt; als ik het karakteristieke (gitaar)geluid hoor, ben ik al verkocht. Ik word zeker ook graag verrast, maar ben óók tevreden als je precies krijgt wat je verwacht. Zo luister ik bijvoorbeeld ook graag naar Darksoft, The Reds, Pinks & Purples en Bleach Lab - niets spannends aan, maar héél prettig.

Overigens kun je naar mijn mening niet (meer) van een hype spreken wanneer de populariteit voortduurt, en dat lijkt me bij deze band wel het geval.

Dat heb je bij alle sterke, erg geanticipeerde platen, grapjas GrafGantz. En OK Computer zal daardoor niet wankelen.

tja helft van de nummers ofzo was al uitgebracht.

Ik had hier vooraf geen hoge verwachtingen van. Leek mij nav het eerste album een one trick pony.

Maar na 2 luisterbeurten moet ik hier van terugkomen. In My Head en Falling To Pieces zijn hier de hoofdreden van.

The Cure 2.0? Dan moet de volgende wel een hele andere kant opgaan.

Voor nu is dit de muziek voor de huidige generatie om op te automutileren.

Toch wel een kleine vooruitgang ten op zichte van de voorganger. Dit komt zeker door de eerste helft van het album. De lange instrumentale stukken van "falling to pieces" & ook op "I Hear Voices" staan mij een beetje tegen.

Het zal nooit helemaal mijn band worden dit. Al snap ik wel de populariteit.

Smaken verschillen. Na drie luisterbeurten ben ik minder enthousiast dan het merendeel van deze gemeenschap.

Het goed geproduceerde album opent sterk. Het eerste nummer, In My Head, had zo op het laatste album van Archive kunnen staan: een meeslepend nummer dat langzaam toewerkt naar een intense climax waarin de wanhoop duidelijk voelbaar is.

Daarna zakt het album voor mij in. Waar het eerste nummer me echt weet mee te nemen, lukt dat bij de daaropvolgende tracks veel minder. Het repeterende gitaarwerk blijft voor mijn gevoel te voorspelbaar en te vlak. De meerlaagse vocal met galm kan me steeds minder boeien. Ondanks het persoonlijke thema, mis ik de spanning. Veelzeggend is dat juist Falling to Pieces me nog weet te raken — en dat is niet toevallig een nummer zonder zang.

Emo song, tho. I'm not crying, ur crying.

Waanzinnig albumpie is het weer geworden. Believe the hype. Letten jullie op, gerre en MartinoBasso?

In my head is toch wel het mooiste nieuwe nummer tot nu toe dit jaar!

Dit herken ik wel. Als je de muziek écht gaat ontleden - en vooral in zijn geheel zoals op het debuut - dan is het redelijk hetzelfde. Maar als ik eenmaal die drone-achtige gitaren hoor en als hij opwerkt naar een prachtige climax zoals op 'in my head' en 'falling to pieces' dan ben ik toch weer enorm verkocht. Er zitten duidelijk wat nieuwe ingredienten in dit album verwerkt die Dawn Of The Freak miste.

Je hoort heel duidelijk de Alice in Chains-invloeden terug (castlevania) en bij vlagen die 90's Sum 41-rock (forget me) waardoor Liebens geïnspireerd is. Het is wat mij betreft een erg fijn wat harder album geworden. Diepdonkere prachtige werkjes met voldoende kleine plottwists. Liebens heeft een karakteristiek vol bandgeluid weten te scheppen waardoor ik zijn muziek er zo uit weet te pikken. Het wil gek lopen wil ik dit album niet aanschaffen, want vooral instrumentaal is het echt bezwerend.

Als ik dan toch één kritiekpunt moet noemen dan is zijn schrijfwerk. Van een 32-jarige verwacht ik iets minder tienerproza om zijn innerlijke demonen te temmen. Zo eerlijk als hij is in interviews over zijn problemen zo oppervlakkig zijn de teksten - en ik heb niet het idee dat dat expres is, maar eerder een beetje onvermogen.

Ik vind de cd erg aangenaam. Herkenbaar gitaargeluid, pakkende melodieën, hier en daar net tegen het gezapige aan (Hurt), maar over de hele lengte boeiend. Waar iedereen erg positief over is: In My Head, vind ik de eerste minuten erg sterk, maar duurt het te lang voor de climax eindelijk toeslaat. Het gitaargeluid van The Haunted Youth schuurt vooral tegen het geluid van Post-Rock aan, vandaar dat dit mij ook aangrijpt (Emo Song) Prachtige finale overigens. Hoe de houdbaarheid van die typische gitaarsound is valt nog te bezien, maar voor nu doet het prima.
Falling To Pieces zou zo maar op een doom metal album kunnen staan, weergaloos mooi. Gaat regelrecht mijn persoonlijke Spotify Top 2000 lijst in. Om vervolgens opgevolgd te worden door I Hear Voices, wat ook door Coldplay geproduceerd zou kunnen zijn.

Ik vind de productie ook erg goed en uitgebalanceerd, op het gebied van toepassing van de elementen maar ook technisch gebied.

Fijn album!

Sterker, ik denk dat deze band (nog) minder kans krijgt, want het geluid heeft wat meer postrock overeenkomsten gekregen en dat vinden de mainstream zenders erg vies en boycotten ze simpelweg. Hooguit het vrolijke Forgot me pakken ze misschien op. En dan nog alleen 3FM.

Roxy Dekker en Frenna, die worden pas gehypt.

Ik was erbij in Paradiso toen dit album integraal werd gespeeld, erg gedurfd want er waren al een paar sterke singles uit oa 'Deathwish'. Maar ook betere versies van oa In My Head, deze intro is zoveel mooier dan de early version die al een tijdje uit is. Sowieso vind ik dit album wat ruwer dan de vorige, iets donkerder ook qua geluid en zeker ook qua teksten. 'Falling to pieces' kwam destijds erg hard binnen(op de schermen getoond: 'don't kill yourself, i love you) en mag direct tot mijn favorieten van de band gerekend worden. Deze plaat is een mooie mix van shoegaze, snufje grunge en dreampop samen met de vaak donkere teksten maakt het een waardige opvolger.

Hier ben ik het helemaal mee eens! De muziek is vaak erg mooi, maar ik heb moeite met de soms expliciete, wat puberale teksten, waardoor de draaibaarheid nogal omlaag gaat voor mij. Ik was eerlijk gezegd verbaasd te lezen dat hij al 32 is
De plaat is verder nogal toegankelijk en gepolijst geproduceerd, wat dat betreft lijkt hij juist nogal perfectionistisch