The Haunted Youth - Boys Cry Too (2026)

Hier ben ik het helemaal mee eens! De muziek is vaak erg mooi, maar ik heb moeite met de soms expliciete, wat puberale teksten, waardoor de draaibaarheid nogal omlaag gaat voor mij. Ik was eerlijk gezegd verbaasd te lezen dat hij al 32 is
De plaat is verder nogal toegankelijk en gepolijst geproduceerd, wat dat betreft lijkt hij juist nogal perfectionistisch

Volgens mij zijn die 'puberale teksten' een gevolg van een totaal verrotte jeugd inclusief een peloton aan trauma's in het kielzog, en daarmee vaststaand onderdeel van de bandnaam, de inhoud en het type muziek.

Het hoort er kortom bij.

Voor 3voor12 gaat Joachim Liebens toch wat dieper in op die hier zogenoemde 'puberale teksten'.
The Haunted Youth: ‘Dit is mijn fucking middelvinger naar de manosphere’ | VPRO 3voor12 - 3voor12.vpro.nl

Uit datzelfde artikel:

"Dat doet hij door middel van andere inspiraties, van SoundCloud-artiesten als Lil Peep (een Amerikaanse emo-trapper die in 2017 is overleden aan een overdosis) en hiphop-duo $uicideboy$ (dat, zoals de naam suggereert, niet over bloemetjes en bijtjes zingt). ‘Hiphop is zo direct, en de cadence en melodielijnen doen me ook heel erg denken aan Blink-182, Green Day en My Chemical Romance, maar ze zijn toch heel anders gebruikt. Ik doe ook veel van dat repetitieve.’"

Inderdaad puberaal dus.

Puberale melodielijnen?

Haha nee, niet per se alleen de melodielijnen. Tijdens het luisteren vond ik zijn stem en de manier van zingen nogal op Lil Peep lijken, dus het verbaast me ook niet zo dat hij dat noemt als inspiratie.

En wat mij betreft alleen maar mooi als iemand zijn jeugdtrauma's in zijn teksten kan uiten, maar dat kan toch ook op een minder puberale manier?

Op zijn debuut stond ook geen literaire proza maar je verwacht toch iets meer diepgang over een doodswens of traumaverwerking dan pak hem beet op deathwish:

My life is going nowhere
I'm so fucked up and you don't care
I guess it makes me sad
I just get high and I try to forget
I don't wanna go outside
I barely sleep at night
Forget about everyone
I just wanna die

Maar misschien verwachten we teveel van Joachim Liebens terwijl hij muzikaal wél levert. Niet iedereen is een diepgaand schrijver en ergens hoeft dat van mij ook niet. Het doet alleen wel iéts met de houdbaarheid omdat het gewoon wat kinderlijk overkomt, verongelijkt, een beetje wat je in ieders 14-jarige neefje zijn telefoonnotities zou vinden; ik wil dood en ga blowen fuck de wereld.

Muzikaal ligt dit wel heel prettig in het gehoor. Jammer dat ik een beetje de discussie gelezen heb over de terecht als tenenkrommende aangemerkte kinderteksten, die kan ik nu toch iets minder "niet horen". Maar goed, het mag de pret niet (teveel) drukken, daarvoor gebeurt er te veel moois op deze plaat (behalve Forget Me... ugh wat vreselijk dat nummer).

Ik stoor me er niet zo aan, kennelijk is van het meer directe type. Het album vanmiddag geluisterd en het is wederom erg mooi. 3,5 met groeipotentie.

Ik vind de hele discussie rondom de teksten enorm meevallen. Het is niet vergelijkbaar met Alexander Wolfe bijvoorbeeld (imo #1 album dit jaar met enorm soortgelijke thematiek).

Hoe de teksten gebracht worden doet ook veel. Dit album raakt misschien niet op literair niveau, maar voor de rest een enorm sterk album.

Als je echt een keer tienerteksten van een volwassene wilt horen dan moet je voor de gein eens Fakest Bitch van London Grammar draaien. Prachtig nummer, maar door de tekst onluisterbaar.

Prachtige sfeervolle plaat. Goed gitaarspel. Beetje pop en een beetje shoegaze. Geslaagde 2de.

Van mij mag hij het wel vaker zoeken in de hoek van Castlevania. Heerlijke track. De sound hiervan sluit mooi aan op die van de laatste DIIV-plaat, die hier ook erg in de smaak viel.

't Is gelukkig toch weer een goede plaat geworden. Ik had m'n twijfels wat door de singles, maar alles valt op z'n plaats in de album-context. 'Emo song' is bij mij zelfs uitgegroeid tot een van de beste Haunted Youth-tracks. Alleen het enthousiasme rond het langdradige 'Falling to pieces' snap ik voorlopig nog niet. En die puberale teksten - tja, daar kan ik wel omheen luisteren. Waar ik wel moeite mee blijf hebben, is het poser-imago van de frontman dat er net iets te dik op ligt ("de gekwelde, emotionele muzikant die naar drugs grijpt").

Als er nu uitgerekend één ding is dat je naar mijn gevoel absoluut niet over Joachim kan zeggen, is het wel dat hij in de poser-categorie valt.

Tot nog toe heb ik dit jaar weinig interessants voorbij zien komen (ok, ik ben ook niet heel erg actief geweest), maar dit album is de eerste die zich daaraan onttrekt. Een solide rockalbum dat van begin tot eind weet te boeien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Haunted Youth - Boys Cry Too - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Haunted Youth - Boys Cry Too
De Belgische band The Haunted Youth maakte in 2022 met Dawn of the Freak een debuutalbum dat nauwelijks te overtreffen is, maar de band komt met het deze week verschenen album Boys Cry Too op zijn minst in de buurt

Ik luister niet eens zo heel vaak naar het soort muziek dat The Haunted Youth maakt, maar hun aan het eind van 2022 verschenen debuutalbum vond ik verpletterend mooi. De inspiratiebronnen van de Belgische band lieten zich redelijk makkelijk raden, maar ik vond het geluid van The Haunted Youth ook absoluut eigenzinnig en eigentijds. Het is een geluid dat op het deze week verschenen Boys Cry Too grotendeels in stand is gehouden, maar op het tweede album klinkt de muziek van de band wel wat steviger, totdat een aantal fraaie rustpunten opduiken. Gebleven is de hoge kwaliteit van de songs, waardoor ook Boys Cry Too weer een geweldig album is.

Dawn of the Freak van The Haunted Youth noemde ik aan het eind van 2022 een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het betreffende jaar en bovendien een album dat zich liet beluisteren als een verzamelalbum met alleen maar hits. We zijn inmiddels een paar jaar verder en ik neem niets terug van deze woorden. Integendeel zelfs, want het debuutalbum van de Belgische band behoort wat mij betreft tot de beste debuutalbums van de afgelopen jaren.

The Haunted Youth laat zich op Dawn of the Freak stevig beïnvloeden door muziek uit de jaren 80, maar de muziek van de band uit het Belgische Hasselt klinkt veel eigentijdser dan die van andere bands die de inspiratie vooral vinden in de jaren 80. Na een briljant debuutalbum, want zo durf ik Dawn of the Freak wel te noemen, komt meestal een lastig tweede album en dat album is deze week verschenen.

The Haunted Youth heeft de tijd genomen voor haar tweede album en dat is verstandig. Na een debuutalbum dat niet zomaar is te overtreffen kun je als band drie dingen doen. Je kunt de succesformule van het debuutalbum nog een keer herhalen, wat bijna altijd teleurstellende albums oplevert. Je kunt een totaal andere weg inslaan, wat risicovol is. Of je kunt het geluid van het zo geprezen debuutalbum verrijken en verder perfectioneren. The Haunted Youth heeft op Boys Cry Too voor het laatste gekozen.

Het album opent met het meer dan acht minuten durende in my head, dat aan de ene kant veel bekends laat horen, maar ook nieuwe wegen in slaat. Gebleven zijn de bedwelmende synths en het fraaie gitaarwerk en ook de zo karakteristieke stem van Joachim Liebens duikt direct weer op. Ook op haar tweede album laat de Belgische band zich flink beïnvloeden door muziek uit de jaren 80, zeker wanneer flarden postpunk opduiken in het geluid van de band.

De nieuwe wegen hoor je wanneer de songs van The Haunted Youth net wat steviger, ruwer en expressiever klinken. Het dromerige karakter was een van de meest aansprekende aspecten van Dawn of the Freak, maar ook als Joachim Liebens het uitschreeuwt en de gitaren ontsporen weet The Haunted Youth mij zeer te overtuigen.

Vergeleken met het debuutalbum klinkt Boys Cry Too nog wat beter. Het geluid op het album is echt moddervet en knalt uit de speakers. Zeker in de wat stevigere songs laat The Haunted Youth de jaren 80 even achter zich en omarmt de band de indierock en de grunge uit de jaren 90, maar het album bevat ook absoluut een aantal wat dromerige en meer ingetogen songs vol echo’s uit de jaren 80.

Ook dit keer slaagt de band uit Hasselt er echter in om invloeden uit het verleden te verwerken in een geluid dat absoluut eigentijds klinkt. De mix van bekende en nieuwe invloeden maakt ook van het beluisteren van Boys Cry Too weer een heerlijke ervaring. Boys Cry Too klinkt niet alleen fantastisch, maar is net als het debuutalbum van The Haunted Youth een album dat volstaat met geweldige songs.

Het zijn van die songs waar ik in de jaren 80 en 90 direct als een blok voor zou zijn gevallen, maar ook een paar decennia later zijn het songs die zich direct opdringen. Het debuutalbum van The Haunted Youth was bijna drieënhalf jaar geleden een volkomen uniek album. Boys Cry Too klinkt misschien deels bekend, maar toch doet het album wat mij betreft niet heel veel of zelfs helemaal niet onder voor zijn voorganger. Wat is The Haunted Youth een geweldige band. Erwin Zijleman

Ik vind dit echt gestoord goed.

Wat maakt dat je dat nummer vreselijk vindt? Als je dit album lekker in het gehoor vindt liggen, dan zou toch júist deze track moeten bevallen, lijkt me, hierin komt de kenmerkende sound het meest naar voren.

Ik vind het nummer een te hoog Blink 182 gehalte hebben, met teveel energie en te simpel.

Een rustiger nummer als Castlevania, daarentegen, met die 80s goth invloeden, vind ik prachtig.

We
hebben
het allemaal
al wel eens gehoord

Maar het is best goed.
De teksten zijn wat infantiel, maar dat kan ik ook hebben met (vroege) NIN.
Voor iedereen boos gaat worden:

"Now I'm slipping on the tears you made me cry."
of het pareltje:
"You give me purity/you give me control/I gave you my purity/my purity you stole..."

Het kunnen niet allemaal tekstuele wonders zijn...

Wat is zijn stem nu precies? lijkt altijd wat vervormd.

Niks nieuws onder de zon, maar klinkt erg goed. The Haunted Youth hoort bij het beste dat op rock-vlak in de 20's uitgekomen.

Mijn hopelijk voorzichtige conclusie is dat dit album goed genoeg is om te waarderen en beluisteren.
Wat ik hoor is niet vernieuwend. Verre van.
Soortgelijke muziek heb ik, zeg zo'n +/- 40+ jaar geleden, vaak geproefd bij de eerste en tweede generatie postpunk.... Ik kan mij voorstellen dat de huidige tieners/twintigers/dertigers (en veertigers) dit een instant album-to-like vinden, niets verkeerds of bedenkelijks aan.
Ik ben van de generatie die (min-of-meer) in real-time bands als Joy Division en consorten hebben ontdekt en beluisterd, eind jaren 70 en begin jaren tachtig.
Tijdens het typen van dit bericht en het beluisteren voor de 3e keer van Boys Cry Too, komt als beste vergelijk opborrelen: Slowdive.
Dus dit album zou je kunnen betitelen als Post-Slowdive muziek, met in gedachten dat Slowdive nog steeds als formatie bestaat.
Had eerst een 3 sterren gegeven, nu wordt ie 3.5 ☆
Ben wel na 3 keer beluisteren wat enthousiaster geworden over de kwaliteit en de composities.

IJzersterk tweede album van de band uit Hasselt. Vind hem zelfs nog een tikkeltje beter dan het nochtans al sterke debuut. De intro's van hun nummers grijpen me onmiddellijk beet en de rustige en gestructureerde intro's en riffs gaan snel ontsporen in een draaikolk van emoties en gedachten. Die gitarist kan er wel wat van; het instrumentale Falling to Pieces is één van de mooiste dingen die ik recent gehoord heb. Kon mijn oren bijna niet geloven. Blijft wat geïnspireerd door andere bands maar The Haunted Youth weet toch een eigen stempel te drukken op hun muziek zonder noodzakelijk te gaan jatten van anderen. Voor mij de Belgische top band van het moment. Hier zit gewoon zoveel talent en liefde in.

Begraaf me maar op Falling to Pieces. Tranen met tuiten.

Muzikaal best oké, maar ojojoj, die teksten.

Ik ben grote fan van The Haunted Youth. Ik denk dat ik ze zowat elk jaar gezien heb op de zomerfestivals sinds 2022/2023. Best kept, pukkelpop, Werchter, Lokerse feesten. Noem maar op.

Torenhoog en moederziel alleen prijken ze aan het firmament als beste Belgische liveband van de laatste jaren.

Hun eerste plaat is een absolute parel in de Belgische rockgeschiedenis. Dus ik keek ook erg uit naar deze tweede worp.

Ik heb het gevoel dat ze hier wat zoekende zijn. Een overgangsplaat misschien?

Het is vaak ongeïnspireerd. Neem nu Falling to Pieces. Dat is zo ongelofelijk voorspelbaar. Skipnummer.
Dead wish is gebouwd op een zeer mager riffje. Zelfde geldt wat voor Murder Me.

Ze gaan harder en I like it. Maar ze halen hun beste niveau toch met Emo Song (hun beste song wat mij betreft) en Hurt.

Eén ding is zeker: live gaat dit werken.

Je vindt me op 4 juli in de moshpit vanvoor in de Barn.

Alee jong, zo een "Forget Me" is ook muzikaal echt zo plat en voorspelbaar. Als 20 jarige had ik het misschien nog gesmaakt..

Gewoon Falling to Pieces luisteren. Die komt bij mij wel binnen. Dan heb ik geen woorden nodig.

...loopt 'ie nu alles te playbacken bij 3voor12 of klinkt zijn zang écht ZO identiek als op de plaat?