Agua de Annique - Air (2007)

Ik ga deze CD maar effe bestellen, denk ik. De voornaamste reden waarom ik naar The Gathering luister is toch Anneke van Giersbergen, en als ik naar wat fragmentjes luister dan is het eigenlijk gewoon The Gathering maar dan minder elektronisch... Wel een beetje laf eigenlijk, afnokken en dan dezelfde muziek maken, maar ja, als ze maar gewoon even prachtig blijft zingen, maakt het mij niet uit of er nou The Gathering, Agua de Annique of Anneke & Co. op de hoes staat.

Dat nummer Come Wander With Me is trouwens prachtig in z'n origineel, kan niet wachten om deze versie te horen.

OK, dat verhaal over die stewardess in het boekje van de cd is echt het slechtste verhaal wat ik ooit heb gehoord. Als je geen Engels kunt, praat dan gewoon Nederlands, en als je niks zinnigs te melden hebt, zeg dan gewoon helemaal niks. Tenenkrommend metaforisch gebrabbel.

Gelukkig klinkt de muziek wel heerlijk, en da's natuurlijk veel belangrijker. Doet me denken aan de soloplaat van Thom Yorke, een beetje van The Gathering en een beetje nieuws onder de zon.

Heb begrepen dat haar huidige bandleden veel beter zijn dan die in The Gathering dus is dat wel verstandig ??

"Beter" in welke zin? In de maat slaan kunnen ze beide wel. Deze AdA is toch iets meer een one-womanshow waar de band echt "in dienst van" speelt, bij The Gathering was het toch meer groepswerk.

Technisch zijn Anneke's huidige bandvriendjes misschien beter, maar die verhalen dat The Gathering niet zou kunnen spelen slaan nergens op. Tuurlijk, op "Always" hoor je hier en daar dat het beginnende muzikanten zijn, en je hoort ook op latere albums nergens ingewikkelde riffs of vingervlugge solo's of wat dan ook.

Belangrijker vind ik dat ze weten waar het uiteindelijk om draait en dat ze uitstekend in staat zijn om een goed nummer te schrijven en een mooi arrangement uit te werken.

Anyway, daar waar The Gathering bij mij als collectief op de juiste knopjes weet te drukken (zelfs op The West Pole!), lukt dat Anneke "solo" in ieder geval niet.

Door de mp3-speler hoorde ik laatst pas goed hoe doordrongen dit album is van de melancholie. Het is dat You Are Nice! wat wanhopig-vrolijke (ook al twijfelachtig of dat dan wel vrolijk te noemen is) afwisseling brengt, maar voor de rest is de hele rit van Beautiful One tot aan Asleep verdrietig. Het kan ook aan mijn stemming hebben gelegen, of een wisselwerking tussen stemming, het druilerige weer vanuit een busraam en muziek. Maar het klonk alsof ik Air, inclusief de details zoals het zachte geneurie, de gevoelige trompet twee keer en het vioolarrangement in Ice Water (prachtig nummer), even helemaal herbeleefde. Verder is er een mooie afwisseling tussen krachtig en rustig, en het album gaat dus toch dieper dan ik had gedacht. Gevolg: stemverhoging.

I wish I didn't have to see our love die...

Ik heb de Gathering al jaren niet gevolgd, en Anneke haar solo dingen ook niet. Totdat ik het album 'In Parallel' in handen kreeg dat ze samen met Danny Cavanaugh van Anathema (mijn favo band) heeft opgenomen. Daar stonden een paar prachtige songs op, zoals Yalin en Day after yesterday. Kortom: ik ben dit gaan luisteren en ben zwaar onder de indruk!

'In parallel' was overigens alleen bij een aantal gezamenlijke optredens verkrijgbaar.

De eerste 2 nummers zijn wel heel erg goed....

Na het vertrek van Anneke van Giersbergen uit The Gathering levert ze met haar nieuwe band Agua de Annique een mooie sfeervolle plaat af. Ik ben van mening dat Anneke een van de beste zangeressen is van Nederland en dat bewijst ze maar weer eens op Air. Over het soms wat overduidelijke accent in haar Engels stap ik, gezien haar vocale kwaliteiten, vrij makkelijk overheen.

Over het algemeen stralen de nummers op Air min of meer dezelfde sfeer uit, met uitzondering van het tweede nummer "Witnesses". Dit is een wat harder nummer en past mijn inziens wat minder in het geheel, wat het overigens geen slecht nummer maakt. Ook "You Are Nice" heeft een stevige gitaarriff en wijkt daarmee ook wat af van de wat rustigere uitstraling van de andere nummers.

Hoogtepunten zijn voor mij "Day After Yesterday", "Ice Water", "Trail of Grief" (mooie gitaarsolo), en "Come Wonder with Me".

Een ruime voldoende voor Anneke en haar band, vooral door de sfeer. Na deze releases neigt ze naar mijn mening iets meer naar de mainstream popmuziek. Persoonlijk ben ik daar wat minder enthousiast over, maar Air krijgt een verdienstelijke 3,5 sterren.

Dit album ondertussen alweer een jaartje of 10 niet geluisterd, maar het valt me helemaal niet tegen. Eigenlijk beter dan wat ze momenteel uitbrengt, althans in mijn ogen.