And Also the Trees - The Devil's Door (2026)

De oude deur staat scheef in de verweerde muur. Je hoort het zachte kraken van hout dat eeuwen heeft gezwegen. Erachter ligt een veld dat gloeit in het laatste licht. De lucht ruikt naar regen. Het mooiste uur van de dag breekt aan: the blue hour.

The Devil’s Door is een album waar folklore, melancholie en cinematografische verbeelding in elkaar overvloeien. Het vormt het sluitstuk van een trilogie die begon met The Bone Carver en Mother of Pearl Moon. Voor dit album liet de band zich inspireren door oude filmfragmenten, olieverfschilderijen en volksverhalen. Daardoor voelt The Devil’s Door als een reeks scènes uit een oud Engels familiedrama: fragmentarisch, sfeervol en mysterieus. Het is muziek die beelden oproept zonder ze volledig prijs te geven.


…schreef ik ooit bij The Bone Carver.

Dit alles geldt natuurlijk ook voor The Devil’s Door. De prachtige, subtiele instrumentatie – waaronder bijdragen van violiste Catherine Graindorge – geeft het geheel een bijna filmische diepte waarin je heerlijk kunt verdwalen.

En wanneer de laatste klanken wegsterven, blijft er iets achter dat je niet onmiddellijk kunt benoemen. Maar het is ontegenzeggelijk weer zo’n wonderschone And Also The Trees‑plaat waar je telkens opnieuw naar terug wilt keren.

Een prachtig warm album, waar ik met bewondering naar zit te luisteren. Het heeft een lichte touch van Nick Cave meegekregen, maar toch vooral is de band zichzelf. Voor een band die als postpunk begonnen is, is het hard zoeken naar het verleden, maar af en toe springt er wel een gitaarloopje op of een woestere bas onder al dat schone. Onder het geheel speelt de band met oost Europese noten, terwijl een sfeer wordt gecreëerd van een ver na middernachtelijk moment in een jazz club, met een spotlight op de zanger, terwijl de rook van zijn sigaret om zijn hoofd en de microfoon kringelt. Zo mooi inderdaad.

Mooi, een nieuw album van And Also The Trees staat altijd weer garant voor een uurje navelstaren. Eerste indruk is prima en ik vind het ook wat een lichte return-to-form, beter dan de vorige twee albums in ieder geval. Niet dat die slecht waren maar wel een beetje veel van hetzelfde. Ik bespeur hier wel weer wat romantische nostalgie naar verloren Engelse tijden en sferen. Titels als The Silver Key, Return of the Reapers en The Rifleman’s Wedding werken daar ook aan mee. Geluidskwaliteit is ook uitstekend, wordt vervolgt...