U2 - Days of Ash EP (2026)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: U2 - Days Of Ash - EP - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: U2 - Days Of Ash - EP
De laatste keer dat U2 me wist te verrassen met goede muziek kan ik me nauwelijks herinneren, maar met de vandaag uit het niets verschenen EP Days Of Ash raakt de Ierse band wat mij betreft de juiste snaar

Het vandaag verschenen Days Of Ash bevat zes, of eigenlijk vijf, nieuwe songs van U2. Ik ga niet beweren dat de Ierse band in de buurt komt van haar allerbeste werk, want dat is niet zo, maar Days Of Ash is wat mij betreft het beste dat U2 in vele, vele jaren heeft gemaakt. De EP bevat voor mij vier prima songs en het zijn songs die zich uitspreken over het onrecht in de wereld van het moment. Alleen dat al levert bonuspunten op voor U2, maar voor het eerst in lange tijd heb ik weer eens met plezier naar nieuwe muziek van U2 geluisterd. Respect dus.

Ik ben al een jaar of vijfentwintig of zelfs nog tien jaar langer niet meer geïnteresseerd in nieuwe muziek van U2. De Ierse band maakte vooral met Boy, War, The Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby albums die ik hoog heb zitten of zelfs reken tot mijn 100 favoriete albums aller tijden, maar zeker de album die de Ierse band de afgelopen 25 jaar maakte konden mij totaal niet boeien.

Slappe en ongeïnspireerde albums die wat mij betreft niet eens in de buurt kwamen van de grauwe middelmaat. Ik had er niet op gerekend dat dit nog ooit zou veranderen, maar vandaag is uit het niets een nieuwe EP van de band verschenen met zes nieuwe songs en het bevalt me eigenlijk wel.

Days Of Ash is een EP met een aantal politiek getinte songs. U2 spreekt zich met veel vuur uit over oorlogsmisdadigers als Putin en Netanyahu en ook de malloot die momenteel zetelt in het Witte Huis krijgt een verdiende veeg uit de pan voor het ondermijnen van de democratie en het schenden van mensenrechten.

Ik werd in het verleden wel eens moe van wereldverbeteraar met Messias-neigingen Bono, maar op het moment is wat politiek activisme in de muziek wel op zijn plaats. In tekstueel opzicht is het nieuwe werk van U2 dan ook dik in orde, maar toch wel enigszins tot mijn verbazing is Days Of Ash ook in muzikaal opzicht helemaal niet zo slecht.

Daarmee doe ik de Ierse band zelfs nog wat tekort, want eerlijk gezegd vind ik minstens een aantal van de nieuwe songs van U2 best te pruimen. Dat geldt zeker voor opener American Obituary dat qua ruwe energie wel wat doet denken aan de band in haar jonge jaren en dat ook in muzikaal opzicht lekker stevig klinkt. Het heeft een beetje een Achtung Baby vibe en daar is niets mis mee.

The Tears Of Things is juist verrassend ingetogen, maar wederom weet U2 te overtuigen, zeker wanneer de akoestische gitaren worden vervangen door fantasierijk gitaarspel van The Edge en gloedvolle vocalen van Bono. Songs Of The Future is weer wat minder opvallend, maar wel lekker aanstekelijk, met wederom een prima rol voor The Edge, die de tweede helft van de track optilt.

Wildpeach is meer een intermezzo met gesproken woord, maar met One Life At A Time pakt de Ierse band de goede vorm weer op met een song die past bij het album dat U2 helemaal aan het begin van dit millennium maakte. Afsluiter Yours Eternally met onder andere Ed Sheeran hoeft van mij dan weer niet, al is wederom het gitaarwerk van The Edge dik in orde.

Met vier prima songs laat U2 wat mij betreft wel horen dat er nog leven in de band zit en het was een tijd geleden dat ik dat op de plaat gehoord had. Veel te veel muzikanten houden zich op het moment stil en spreken zich niet uit tegen de groep heren op leeftijd die democratieën ondermijnen en verantwoordelijk zijn voor talloze onschuldige doden. U2 spreekt zich gelukkig wel uit en doet het met haar beste muziek in jaren. Ik vind Days Of Ash een groot deel van de tijd een flinke verrassing. Erwin Zijleman

Recensie | U2 - Days of Ash | Nieuweplaat.nl

De wereld staat in brand: onrust in (en door) Amerika, het gewapend conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden, de oorlog op Oekraïens grondgebied, mensenrechtenschendingen in Iran (en vele andere plekken). Voor de vier bandleden van U2 aanleiding om vervroegd de ep Days of Ash uit te brengen, vooruitlopend op de release van nieuw album dat later dit jaar verschijnt. “De zes tracks op deze ep zijn nummers van verzet en ontzetting, van rouw — een muzikale momentopname van de huidige staat van de wereld”, aldus de band in een persbericht. De lp die volgt heeft volgens zanger Bono juist een sfeer van hoop en vertrouwen.

Wanneer termen als verzet en rouw door U2 gebruikt worden als inspiratiebronnen, gaan de gedachten al snel uit naar de periode War (1983) en The Unforgetable Fire (1984). De sound van Days of Ash heeft daar soms wel iets van weg. In ieder geval klinkt ze rauwer en minder vol van geluid dan bijvoorbeeld het laatste album Songs Of Experience uit 2017. De kritische toon van deze ep wordt in de eerste track – American Obituary – direct gezet door het vijfde amendement van de Amerikaanse grondwet te parafraseren: ‘You have the right to remain silent.’ Let vooral op de subtiele toevoeging van Bono daarna: ‘Or not…’. De snerpende gitaarklanken van The Edge klinken ouderwets vilein en zetten de boel nog een tandje extra op scherp. Let ook vooral op de drums, want ook Larry Mullen gaat ouderwets lekker tekeer.

Song Of The Future is een ode aan middelbaarscholier Sarina die door de Iraanse veiligheidsdiensten werd mishandeld en overleed aan haar verwondingen. U2 portretteert haar als ‘free spirit’ en personificatie van hoop. Enige punt van kritiek is dat U2 hier niet geheel congruent is: waarom het overlijden van dit jonge meisje nú agenderen, terwijl dit in 2022 plaatsvond? Werd die urgentie dan vier jaar geleden niet gevoeld? Daar valt uiteraard tegenin te brengen dat een dergelijk sterfgeval nooit vergeten dient te worden, wat het rechtvaardigt om op elk gewenst moment onder de aandacht te brengen. Net zoals de gebeurtenissen op ‘bloody Sunday’ pas jaren later bezongen werden door U2.

Een kort interlude komt in de vorm van een gedicht getiteld Wildpeace van de Israëlische auteur en dichter Yehuda Amichai. Het betekent zoveel als vrede die niet georganiseerd of afgedwongen is, maar organisch groeit omdat de mens er simpelweg aan toe is. Had prima op de aanstaande lp gepast. Met deze zeggingskracht en gestileerde oprechte woordkeuze past het eigenlijk op elke plaat van U2.

Op One Life At A Time hoor je dat de stem van Bono op leeftijd begint te raken. Maar deze boet zeker niet in aan zeggingskracht en lijkt er een extra laag bij te hebben gekregen. Niet langer is er alleen maar boosheid en propagandisme te horen, maar is er ook meer ruimte voor kwetsbaarheid en invoelbaarheid. Alsof Bono zijn teksten persoonlijker doorleeft dan voorheen. Wat tot slot het uitbrengen van Yours Eternally zo urgent maakt is volstrekt onduidelijk. De dagen dat Ed Sheeran als feature toegevoegde waarde had liggen blijkbaar achter ons getuige dit dertien-in-een-dozijn duet.

Na het beluisteren van de zes tracks op Days of Ash die na de sterke opener toch allemaal – in ieder geval muzikaal – wat tam klinken, blijft de vraag wat U2 precies beoogt met deze tussentijdse release. De kans dat deze zes nummers op korte termijn daadwerkelijk invloed hebben op de wereldpolitiek is gering — en daarmee hadden ze evenzogoed onderdeel kunnen zijn van het aangekondigde album. Fijn om weer naar nieuw werk te kunnen luisteren van deze legendarische band uit Ierland, maar die paar maanden zonder deze tracks tot aan de albumrelease waren we prima door gekomen.