Green Carnation - A Dark Poem Part II: Sanguis (2026)

Mooi vervolg; nu al benieuwd naar deel III...

A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia bleek — nadat ik dat album aanvankelijk flink had onderschat — uiteindelijk mijn favoriete plaat van 2025 te worden. Geen wonder dus dat ik reikhalzend uitkeek naar het tweede deel van deze trilogie. En gelukkig: Sanguis maakt het lange wachten meer dan goed.

Van krachtige songs met die typerende Hammond-sound, zoals het indrukwekkende titelnummer, tot breekbare momenten als het ontroerende Loneliness Untold, Loneliness Unfold en het dromerige Lunar Tale — opnieuw laat Green Carnation horen hoe veelzijdig hun muziek is.

Het is nog vroeg in het jaar maar dit zou best wel eens mijn plaat van het jaar kunnen worden.... Maar dat dacht ik ook toen Big Big Train met het wonderschone Woodcut kwam eerder dit jaar. Da's nu mijn nummer twee .

Slecht is het niet, denk ik bij elk nummer. Als dat 37 minuten lang de gedachtegang is dan is er eigenlijk niks aan. De muziek van Green Carnation wordt aldoor veiliger en lieflijker. Op dit album voeren ongeïnspireerde composities met kazige teksten en matige zangpartijen de boventoon, daar mag wel wat meer tegenover staan dan binnen de lijntjes gekleurde progpartijen. Al is het maar voor de afwisseling wat zwaarder geschut zoals 'The Slave That You Are' van het vorige album, maar die zwaarte is inmiddels absent.

Een verbetering ten opzichte van het eerste deel, met sterkere composities en beter gedoseerde zangpartijen. Veel mooie melodielijnen ook, prachtig. Twee ballads op slechts zes tracks is iets teveel van het goede en haalt de vaart danig uit het geheel, maar ook die zijn niet verkeerd. Op naar het sluitstuk van de trilogie!

Een oranje-rode vuurbal scheurt met een bloedgang door de lucht en stort met een enorme knal neer op het aardoppervlak. De wereld knippert even met de ogen, en dan komt er nog een. Op de voorgrond slaan mensfiguurtjes in wilde paniek om zich heen; ze vallen bij bosjes, verstijfd van schrik op de brandende aarde. De lucht is akelig asgrauw, bijna zwart. De wereld heeft het nu definitief opgegeven. Het einde van de mensheid is nabij.

De hoezen van dit soort bands zijn zelden een oefening in tederheid. Vrolijkheid komt er al helemaal niet aan te pas en A Dark Poem Part II: Sanguis houdt die traditie fier in stand. De titel betekent immers letterlijk ‘bloed’. Toch valt het met dat vermeende onheil – althans in de muziek – reuze mee. Het geluid pendelt tussen progressieve rock, musical en metal. Het geheel doet cinematografisch aan: melodieus en zonder al te veel muzikaal geweld. De teksten zijn bovendien persoonlijker dan voorheen; ze gaan over familiebanden, oude wonden en het langzaam leren begrijpen van wat ooit pijn deed.

Het enige puntje van kritiek betreft de zang. Net als op het vorige album kleuren de vocalen – de meerstemmige partijen daargelaten – wat stijfjes bij de muziek. De instrumentale omlijsting daarentegen is bij vlagen indrukwekkend en technisch goed uitgewerkt.

Dark Poem Part II: Sanguis is met recht een waardige opvolger van A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia. En omdat dit nieuwe album stevig op zichzelf staat, hoef je het eerste deel niet per se te kennen om hiervan te kunnen genieten.