At the Gates - The Ghost of a Future Dead (2026)

Wat is single The Dissonant Void lekker!!! En dat in 167 seconden. Ben benieuwd naar de rest.

The Dissonant Void voert ons gemakkelijk terug naar 1994. Wat een geweldig setje meeslepende riffs zit daarin zeg. Het album is voltooid door demo's van vóór de operatie van zanger Tomas Lindberg in het geheel te bedden. Helaas moet je eerlijk zijn en is het wel triest te horen hoe Lindberg alleen nog met veel moeite slechts een beetje agressief kon klinken. Niettemin heb ik veel respect voor deze bijdrage en ben ik erg benieuwd naar de rest van het album.

Een nieuw album van At the Gates is voor mij op voorhand al een hoogtepunt in het muzikale jaar, maar deze is wel erg bitterzoet. Uitleg lijkt me voor de meeste mensen hier overbodig.
Een eerste luisterbeurt was een behoorlijk emotionele gebeurtenis, maar om Tomas 'Tompa' Lindberg nog één keer met zijn kenmerkende zieltergende vocalen de briljante melodieuze riffs bij elkaar te horen schreeuwen is uiteindelijk een pure gelukservaring. Ga er goed voor zitten en en laat het over je heen komen, zou ik zeggen. En houd de tissues eventueel gereed.
Door de beladenheid van het album zou je bijna vergeten dat het ook de terugkeer op het nest van melodieheld Anders Björler is. Maar potverdikke, wat hadden we die man eigenlijk gemist! De melodieën van de broertjes Björler, gecombineerd met de bijtende vocalen van Lindberg: het wordt gewoon niet beter. Dit album is een album voor de fans. Anders kan ik het niet noemen. Het beoordelen van de muziek op andere gronden dan emotie lijkt me deze keer volkomen ongepast en misschien wel onmogelijk.
Het is treurig dat dit postuum uitgekomen album ook meteen een afscheid is, maar een waardig afscheid is het zeker.
R.I.P. Tompa; leve de nalatenschap van At the Gates!

De album titel is een mooie nagedachtenis aan wijlen de zanger. Verder is het een dijk van een plaat geworden, een prachtig eerbetoon maar ook gewoon een goede metalplaat an sich.

Sterke zwanenzang van deze zweedse metal-pioniers. Het recente overlijden van zanger Tomas Lindberg betekent ook het einde van de band. Men gaat in ieder geval 'out with a bang', want dit album heerst. Het overwegend heerlijk uptempo songmateriaal raast als een malle over de luisteraar heen en er zit geen zwakke broeder tussen. De zang van Lindberg, opgenomen vlak voor de laatste operatie aan zijn keel, laat vanzelfsprekend te wensen over, maar past desondanks perfect bij de sfeer van de muziek. Een bitterzoet vaarwel. We gaan jullie missen, mannen.