Beetje jeugdsentiment maar goed. Ik was betoverd door de gitaar van TS McPhee. Korte en krachtige nummers met opzepend gitaarwerk. Soms een beetje over de top maar dat was ook nodig. Niet zo glad als hun latere werk. Volume hoog zetten and Come In Eccentric Man!!!!
Degelijke bluesrock, maar meer ook niet - en dat betekent dat dit album af en toe oersaai is. Om dit genre te doen werken moet een band iets speciaals hebben - het samenspel van Cream, de flitsende solo's van Alvin Lee en later Rory Gallagher, de strot van Paul Rodgers en de melodieuze bas van Andy Fraser of zelfs de lichtelijk mysterieuze sfeer van Steamhammer's debuut. Of natuurlijk de pure agressie van Led Zep.
Maar dit album wordt nooit meer dan degelijk.