aangespoord door het bericht van
Teacher bij zijn album "Sarac'h" (2003) viste ik onlangs dit debuut album van de destijds 27-jarige Bretonse singer/songwriter Denez Prigent ergens uit de folk ramsj bakken.
op dit album staan alle traditionele Bretonse liederen plus een 2-tal nummers (2 en 10) van Bernez Tangi respectievelijk Denez Arbenot, beide ex leden van de Bretonse folkband Storlok en 1 eigen nummer "Gwerz an Aksidan" van Denez Prigent. alle nummers worden in het Bretons Gaelic gezongen, een dialect dat nog door een klein deel van de Bretonse bevolking wordt gesproken.
de liedjes worden op dit album a-capella gezongen met de indrukwekkende, machtige stem van Denez Prigent. slechts op 2 nummers (1 en 9) is er minimalistische begeleiding van de harp te horen. deze muziek vraagt wat van de luisteraar en de lange speelduur zit enigszins in de weg. op den duur wordt het iets te eenvormig. een iets rijkere instrumentatie en een aantal gast vocalisten hadden dit album goed gedaan. de teksten zijn veelal zwaar op de hand, zo gaat "Ti Eliz Ila" over "a little girl is crying for her father, killed by the English, and for her mother who died of a broken heart".
er verscheen in 1996 een re-issue van dit album met een aantal niet eerder uitgebrachte nummers. van de inmiddels 60-jarige Denez Prigent werden overigens meer albums uitgebracht dan de paar die hier op MuMe staan.
tijdens een bezoek aan de stad Quimper (Bretagne) werd ik ooit getroffen door de klanken van straatmuzikanten die op doedelzakken speelden en raakte ik onder de indruk van de aparte Bretonse cultuur die veel raakvlakken heeft met de Keltische cultuur, maar dat terzijde.
voor wie iets meer weten wil over dit album hierbij een (deel) citaat uit de liner notes:
"Denez Prigent is a singer of kan ha diskan and gwerz. He has had many encounters throughout the 26 years, and done a great deal of listening. He found the source of his repertoire during festou-noz and traditional evening vigils of the "ancients".
The kan ha diskan is a song to be danced to. The lyrics are, for the most part, satirical. The gwerz are sung poems, interpreted a-capella, recounting tragic events based on war, epidemics, murder, shipwrecks....
Death as a theme, is omnipresent. The gwerz can be traced back as far as the fifth century. These songs have been handed down through the ages in the vocal tradition"
Today, both the kan ha diskan and gwerz are also performed in contemporary styles, creating songs appreciated by a very diverse public, from enthusiasts of rock or jazz through to lovers of traditional and classical music"
festou-noz of fest noz is een traditioneel Bretons festival met dans en live muziek