Bruno Mars - The Romantic (2026)

Klinkt op het eerste gehoor weer als een Bruno Mars album bij de numbers.
Het is luchtig, strak en vakkundig geproduceerd maar ook voorspelbaar en nergens ook maar enigszins spannend. Het is pop funk volgens het boekje. Cruise funk waar je schoonmoeder ook op kan heupwiegen. De ideeën zijn daarnaast wederom flink bij elkaar gejat. (Al zou je het ook opzichtig geïnspireerd kunnen noemen).

Ik snap dus wel waar de irritatie jegens deze man vandaan komt, want dit is allemaal in het verleden (door zijn helden) vele malen beter en origineler gedaan en er blijkt ook weinig ontwikkeling in de muzikale ontwikkeling van de man te zitten.
Maargoed, ook ik stond vorige week gewoon weer vrolijk Just Might nee te neuriën, en onder het mom 'een big Mac is soms best lekker' is dit gewoon (weer) best leuk voor af en toe.
Mijn leerlingen lopen ook weg met deze man, en als ik ze via zijn muziek naar zijn inspiraties kan leiden (Gaye, Prince, etc) dan is dat alleen maar mooi.

Het enige echt storende aan dit album zijn de lyrics.
Nou was Mars nooit een groot woorden kunstenaar, maar zonder de humor van Paak klinken zijn teksten wel erg als holle Hallmark clichés. Final verdict: aardig voor bij dit mooie weer of bij de BBQ dit plaatje, maar meer dan 3 sterren is dit niet.

Mooi als je je leerlingen de juiste richting kan wijzen Mijn zoon had een leraar in Utrecht (zelfde school wellicht?) die in een metal band speelde. Ze konden het heel goed vinden. Altijd mooi dit soort leraren, die blijven je de rest van je leven bij.
On topic; helemaal eens; dit is vakkundig gemaakte pulp en daarmee niet slecht, maar wel erg gemakkelijk. Het zal nog vaak genoeg voorbij komen.

Hij heeft vaak leuke singles, dus wilde ik dit album wel proberen. Maar het bleek een lange zit van Breda naar Barendrecht met dit album. Niks nieuws onder de zon, alsof je het allemaal al eerder hebt gehoord. Single 'I Just Might' is het enige hoogtepunt tot nu toe. Maar misschien moet je dit album alleen met zomers weer opzetten om hem beter te waarderen?

Nee niet dezelfde school, ik geef geen les in Utrecht
Thanks voor het compliment. Voor mij is de viering van muziek en cultuur heel belangrijk in mijn lessen. En het zou mijns inziens veel belangrijker moeten zijn maatschappelijk gezien ( maar dat kan met mijn kunstgeschiedenis achtergrond ook geen verassing zijn).

Ik vind deze plaat zeer goed! Het doet me denken aan een verderzetting qua sounds als Silk Sonic. Ik heb deze plaat nu al tweemaal helemaal beluisterd en ze wordt steeds beter.

De creatieve, teleurgestelde recensent van Humo: "een gewond musje, zielig stuiptrekkend in een modderplasje waarin het zonet domweg is neergestort."

De complete recensie

Voor mezelf klinkt veel van z'n werk, waaronder I just might, als vederlichte en ongevaarlijke supermarkt/warenhuis-muziek.

Maar het is idd vakkundig gemaakt.

Tijd voor een iets positiever berichtje? Natuurlijk zijn zijn albums geen meesterwerken, maar binnen het groepje meest populaire artiesten van nu is hij één van de weinige waar ik geregeld plezier aan beleef op de radio.

Vaak zie ik de namen van 70's - 80's soul/ funk legends opduiken als het het over Bruno gaat. Los van "inspiratie" gaat zo'n vergelijking mij te ver, ondanks dat ik nota bene Sheila E. wel eens in een interview zijn naam heb horen noemen op de vraag wie na het het wegvallen Prince de mogelijke opvolgers zijn. Dat mocht Bruno willen, ondanks dat hij zeer getalenteerd is. Zijn zang doet mij altijd vooral erg aan Bobby Brown denken (maar dan beter), en een deel van de producties van voor dit album, waaronder Silk Sonic, aan Teddy Riley. En dat ik ook hoe ik hem inschaal: vermakelijk, dansbaar, poppy maar retro en goed gemaakt.

Dat eeuwige vergelijken, maar dan meer als "aan wie doet me dit toch weer denken?", daar vraagt hij om natuurlijk. Bij een eerder album schreef ik al eens dat ik vermoed dat Bruno een fijne platenkast heeft. Bij de eerste beluistering van dit plaatje heb ik de neiging om Oye como va te zingen op Something serious.
Dat nummer is gelijk ook een goed voorbeeld van de iets andere stijl (latin-soul) van een deel van dit album. Maar wederom een echo uit het verleden. Hoe vaak hoor je nog blazers in pop producties van nu? Daarvoor alleen al een compliment.

Ik werd aangenaam verrast door dit album van Bruno. Ik ben een ouder man van 65 jaar, en ben dus opgegroeid met muziek uit de jaren 70 (en later). Dit album is een aangename reis terug naar de jaren 70. Misschien geen spannende muziek, maar lekker in het gehoor liggende soul- georiënteerde muziek. Dat heet tegenwoordig toch retro? Hier ga ik vaker naar luisteren, ook lekker voor onderweg in de auto.

De beste karaoke zanger ter wereld is weer terug.
Qua vocaal talent behoort bruno mars tot de beste zangers van deze huidige generatie pop artiesten, helaas durft hij nooit die extra creatieve stap te zetten om een gedurft album te produceren.
Ook deze kleurt weer perfect binnen de commerciele lijntjes, en er wordt weer heerlijk leentjebuur gespeelt bij andere artiesten en stijlen. Helaas resulteert dit voor mij in een nogal gezapig en ongeinspireerd album.
Zonde

Beste man heeft zoveel meer in zijn mars dan dit. Ik denk oprecht dat hij een hele goede ingenieuze plaat kan maken maar teveel geketend is aan al die popschrijvers en producers.

I see what you did there.

Fijn albumpje.

Bruno Mars vind ik sinds Nothin' on You (van B.o.B) al een zanger met een prachtige stem, een waar talent. Zijn debuut-EP en eerste twee albums zijn me bekend, maar hebben me eigenlijk nooit echt kunnen boeien buiten wat singles hier en daar. 24K Magic is zijn enige album waar ik écht fan van ben, prettig feel-good album(pje)! (An Evening with Silk Sonic is uiteraard ook héérlijk)

10 jaar heeft het geduurd voordat 24K Magic een opvolger kreeg en net zoals dat album is The Romantic, met 9 tracks en totale speelduur van een halfuur, een kort album geworden.

Cha Cha Cha, I Just Might, God Was Showing Off, Why You Wanna Fight?, On My Soul en Something Serious liggen erg prettig in het gehoor. Hier horen we de Bruno zoals ik hem het liefst hoor. Vrolijk, niets aan de hand en niet te zwaar op de hand. Verstand op 0 en genieten!
Als geheel grijpt het me niet zoals de voorganger, dit komt door Risk It All, Nothing Left en Dance with Me. Met deze trage nummers kan ik maar weinig en brengen me weinig plezier.

Alsnog is The Romantic een leuk album geworden dat zeker goed fungeert als achtergrondmuziek.

3,5*

Denk eigenlijk gewoon dat dit het is. Ja hij heeft een enorm talent en kopiëert stijlen zo goed dat hij er mee wegkomt, maar heeft ook nul eigen creatieve ideeën. Het is een beetje alsof je AI vraagt een soul/funk album te maken met wat caribische invloeden. Hoe goed het dan ook in elkaar zit, het ontbreekt aan een ziel. En dat is bij dit genre toch wel essentieel. Zo ook bij Bruno Mars, hij heeft het denk ik eigenlijk niet in zich om zich eens echt te laten inspireren zonder als een cliché te klinken. Muziek voor de walmart of de Starbucks dus, of voor op een of andere generieke knuffel soul compilatie. Prima voor de achtergrond, maar kan je dan eigenlijk ook niet gewoon een AI gegenereerde 'muzikant' neerzetten?

Ik ga niet voor je liegen; ik zette dit eigenlijk op uit verveling, klaar om te gaan haten. Dat was eigenlijk op basis van zijn recente, hemeltergende werken zoals die met Lady Gaga en de single van dit album 'I just might' welke als een vervelende en door A.I. gefabriceerde recycle werkje klinkt.
Maar er staan best een paar aardige nummers op dit album. Het zou best kunnen dat ik deze nog eens op zal zetten. Voor mij springen On My Soul en Nothing Left er met name uit. Hier vertoont Bruno Mars zijn talent, dat hij wel degelijk heeft, maar te weinig laat zien door telkens weer dezelfde generieke muziek uit te brengen die we gewend zijn. Zo ook grotendeels dit album.

in de afgelopen tien jaar zijn er wat samenwerkingen geweest, die voor de Record Store Day op een veel te duur stukje overbodig vinyl worden geperst en is er een nieuw album gemaakt dat iets meer dan een half uur klokt. Om dan de verwachtingen waar te maken zou het toch een meesterwerk moeten zijn, zoals bijvoorbeeld Thriller dat was. Maar daarvoor in de plaats negen nummers, die voor het grootste deel ook nog eens vlees noch vis zijn. Ja, het is allemaal onberispelijk geproduceerd en iedereen zal er wel wat van zijn of haar gading vinden. Maar dat dit een album dat in de toekomst in de canon zal worden opgenomen zal zeker niet gebeuren. Daarvoor ontbreekt het aan voldoende kwaliteit. Het is bij vlagen zelfs hele slappe confectiepop zonder enige diepgang. Met de voorloper I Just Might waren de verwachtingen heel hoog gespannen: als dit representatief was voor wat ons te wachten zou staan, dan gingen wij een mooie zomer tegemoet. Maar na beluistering van het album restte alleen een dikke, vette bittere pil: is dit het resultaat van tien jaar lang na in die tijd een paar nummertjes met anderen uitbrengen, die ook al niet erg uitblonken in originaliteit, een paar concertjes geven en wat nieuwe shit te componeren? Vergeet het dan maar dat dit deze man de opvolger van Michael Jackson gaat worden. Jamais. Jamais. Jamais. Jammer. Heel jammer. Bruno Mars heeft een paar leuke nummers gemaakt, maar meer dan dat heeft deze meneer niet te bieden. Meer dan een kleine komma in de popmuziek is Bruno niet.

Precies dit.

Ik zal nooit begrijpen hoe Bruno Mars wegkwam met het stuk in Uptown Funk rond 3:28 - draai vervolgens Jam vanaf 2:50 en je hebt gewoon 'Chat, geef me een discografie vol nummers gebasseerd op alles wat Michael Jackson deed, inclusief new jack swing, maar dan waterig en ongeïnspireerd'