Bruno Mars - The Romantic (2026)

Klinkt op het eerste gehoor weer als een Bruno Mars album bij de numbers.
Het is luchtig, strak en vakkundig geproduceerd maar ook voorspelbaar en nergens ook maar enigszins spannend. Het is pop funk volgens het boekje. Cruise funk waar je schoonmoeder ook op kan heupwiegen. De ideeën zijn daarnaast wederom flink bij elkaar gejat. (Al zou je het ook opzichtig geïnspireerd kunnen noemen).

Ik snap dus wel waar de irritatie jegens deze man vandaan komt, want dit is allemaal in het verleden (door zijn helden) vele malen beter en origineler gedaan en er blijkt ook weinig ontwikkeling in de muzikale ontwikkeling van de man te zitten.
Maargoed, ook ik stond vorige week gewoon weer vrolijk Just Might nee te neuriën, en onder het mom 'een big Mac is soms best lekker' is dit gewoon (weer) best leuk voor af en toe.
Mijn leerlingen lopen ook weg met deze man, en als ik ze via zijn muziek naar zijn inspiraties kan leiden (Gaye, Prince, etc) dan is dat alleen maar mooi.

Het enige echt storende aan dit album zijn de lyrics.
Nou was Mars nooit een groot woorden kunstenaar, maar zonder de humor van Paak klinken zijn teksten wel erg als holle Hallmark clichés. Final verdict: aardig voor bij dit mooie weer of bij de BBQ dit plaatje, maar meer dan 3 sterren is dit niet.

Mooi als je je leerlingen de juiste richting kan wijzen Mijn zoon had een leraar in Utrecht (zelfde school wellicht?) die in een metal band speelde. Ze konden het heel goed vinden. Altijd mooi dit soort leraren, die blijven je de rest van je leven bij.
On topic; helemaal eens; dit is vakkundig gemaakte pulp en daarmee niet slecht, maar wel erg gemakkelijk. Het zal nog vaak genoeg voorbij komen.

Hij heeft vaak leuke singles, dus wilde ik dit album wel proberen. Maar het bleek een lange zit van Breda naar Barendrecht met dit album. Niks nieuws onder de zon, alsof je het allemaal al eerder hebt gehoord. Single 'I Just Might' is het enige hoogtepunt tot nu toe. Maar misschien moet je dit album alleen met zomers weer opzetten om hem beter te waarderen?

Nee niet dezelfde school, ik geef geen les in Utrecht
Thanks voor het compliment. Voor mij is de viering van muziek en cultuur heel belangrijk in mijn lessen. En het zou mijns inziens veel belangrijker moeten zijn maatschappelijk gezien ( maar dat kan met mijn kunstgeschiedenis achtergrond ook geen verassing zijn).

Ik vind deze plaat zeer goed! Het doet me denken aan een verderzetting qua sounds als Silk Sonic. Ik heb deze plaat nu al tweemaal helemaal beluisterd en ze wordt steeds beter.

De creatieve, teleurgestelde recensent van Humo: "een gewond musje, zielig stuiptrekkend in een modderplasje waarin het zonet domweg is neergestort."

De complete recensie

Voor mezelf klinkt veel van z'n werk, waaronder I just might, als vederlichte en ongevaarlijke supermarkt/warenhuis-muziek.

Maar het is idd vakkundig gemaakt.

Tijd voor een iets positiever berichtje? Natuurlijk zijn zijn albums geen meesterwerken, maar binnen het groepje meest populaire artiesten van nu is hij één van de weinige waar ik geregeld plezier aan beleef op de radio.

Vaak zie ik de namen van 70's - 80's soul/ funk legends opduiken als het het over Bruno gaat. Los van "inspiratie" gaat zo'n vergelijking mij te ver, ondanks dat ik nota bene Sheila E. wel eens in een interview zijn naam heb horen noemen op de vraag wie na het het wegvallen Prince de mogelijke opvolgers zijn. Dat mocht Bruno willen, ondanks dat hij zeer getalenteerd is. Zijn zang doet mij altijd vooral erg aan Bobby Brown denken (maar dan beter), en een deel van de producties van voor dit album, waaronder Silk Sonic, aan Teddy Riley. En dat ik ook hoe ik hem inschaal: vermakelijk, dansbaar, poppy maar retro en goed gemaakt.

Dat eeuwige vergelijken, maar dan meer als "aan wie doet me dit toch weer denken?", daar vraagt hij om natuurlijk. Bij een eerder album schreef ik al eens dat ik vermoed dat Bruno een fijne platenkast heeft. Bij de eerste beluistering van dit plaatje heb ik de neiging om Oye como va te zingen op Something serious.
Dat nummer is gelijk ook een goed voorbeeld van de iets andere stijl (latin-soul) van een deel van dit album. Maar wederom een echo uit het verleden. Hoe vaak hoor je nog blazers in pop producties van nu? Daarvoor alleen al een compliment.

Ik werd aangenaam verrast door dit album van Bruno. Ik ben een ouder man van 65 jaar, en ben dus opgegroeid met muziek uit de jaren 70 (en later). Dit album is een aangename reis terug naar de jaren 70. Misschien geen spannende muziek, maar lekker in het gehoor liggende soul- georiënteerde muziek. Dat heet tegenwoordig toch retro? Hier ga ik vaker naar luisteren, ook lekker voor onderweg in de auto.