Crimson Glory - Chasing the Hydra (2026)

Hoorde zojuist het nummer Angel in my nightmare. Het is af en toe net of je Midnight hoort. Muzikaal ook heel behoorlijk. Beter dan alles dat ze na het tweede album hebben uitgebracht in ieder geval. Afgaande op dit ene nummer zeg ik; petje af! Benieuwd naar de rest.

Das nie zo heel moeilijk

Twee albums toch? Die ik allebei om diverse redenen niet zo heel geweldig vind.

Vooralsnog een meer dan degelijk album van Crimson Glory. Het heeft nog wel even een aantal luisterbeurten nodig maar de score zal hoogstwaarschijnlijk vrij hoog uitvallen.

Chasing The Hydra is maar een saaie bedoening geworden. Allemaal leuk en wel dat ze een zangertje hebben gevonden die heel goed Midnight kan nadoen, maar een paar interessante zanglijnen voor hem bedenken is er niet bij.

Verder is het geluid zo verschrikkelijk generiek dat het het ene oor ingaat en de andere weer uit. Echt zo'n studentenproductie. Er zit geen kraak of smaak aan. Een incidenteel riffje solootje is leuk gevonden, maar lang niet genoeg om mij over de streep te trekken.

Karaokespul. Coverband. Armoe.

Oei dan moet ik m'n verwachtingen maar wat naar beneden bijstellen. Zoals ik hierboven al zei vond ik het eerste nummer best aardig namelijk.

Op Metalstorm na 40 stemmen nu een nette 7.6 dus wat dat betreft hoef je (denk ik) je verwachtingen niet naar beneden bij te stellen.

Zelf twijfel ik hier op Musicmeter om er 3.5 of 4 sterren voor te geven. Laten we het maar op een ruime 3.5* ster houden. Qua cijfer zit ik zo rond de 7.3 voor dit album.

Je vraagt Suno om acht nummers in de stijl van Crimson Glorie te maken en Nano Banana om er een albumhoes bij te maken. Dan krijg je zoiets als dit.....

En het resultaat is af en toe best aangenaam, maar mist de passie van de eerste twee platen. Misschien dat de nummers live beter uit de verf komen, maar zo flauw geserveerd als op dit album hoef ik het niet.

Een doodgeslagen productie, eenvormige zanglijnen, weinig verheffende songs en een zanger die in de voetstappen moet treden van een illustere voorganger.
Neen, dit vehikel staat niet eens in de schaduw van de voorgaande platen van de band.
Leg de sound en productie en zelfs het songmateriaal eens naast die van Strange and Beautiful - toch niet direct een klassieker van de heren - en Chasing the Hydra verbleekt erbij.
Hoewel de regel niet altijd geldt, trapt ook Crimson Glory in de val; een comeback realiseren waarbij veel originele leden niet meer betrokken zijn, de valse hoop dat digitale mogelijkheden leiden tot een frisse heldere sound en de ''songwriting'' op je nemen, terwijl dit een vak apart is.
Je zal wel een extreem verstokte liefhebber van Crimson Glory moeten zijn om deze worp te omarmen.

En toch lijkt het tegendeel waar te zijn. De mensen hierboven die dit album een onvoldoende geven refereren allemaal naar het eerdere werk van Crimson Glory, dus waarschijnlijk (destijds) fanboys?! Of waren in ieder geval destijds zeer gecharmeerd van de eerste albums waardoor ze dit nieuwe werk misschien toch teveel vergelijken met dat oudere werk.

Daar waar Ik (de gene) met de (ruime) voldoende voor dit album er juist vrij neutraal instaat omdat ik de eerste album wel ken maar nooit overmatig veel geluisterd heb.

Zou men dit album los kunnen zien van de eerste 2 albums zou de score bij bepaalde mensen zomaar eens hoger kunnen hebben uitvallen.

Grappig hoe mensen dus verschillend dingen kunnen berederen.

Maar ik denk dat je een ook bijna niet los kan zien van het ander.
De band was mij al bekend en als je het verleden kent heb je bepaalde verwachtingen, althans ik wel.
Chasing the Hydra kan ik dus alleen maar beoordelen met de historie in het achterhoofd.
Zelfs als ik dat probeer los te koppelen hoor ik zelf mager songmateriaal en een productie waar niet door heen te komen is.
Het zou dus inderdaad kunnen schelen als je niet of in mindere mate bekend bent met de voorgaande platen.

Uiteraard snap ik dat als je dit album gaat vergelijken met de eerste 2 albums de score voor dit album lager zal uitvallen. Wel vind ik het bijzonder dat sommige mensen dit album een zware onvoldoende geven. Een 2* wat gelijk staat aan een 4 lijkt mij onterecht. Maar goed een ieder zn mening natuurlijk. Daar kan ik (gelukkig) weinig aan veranderen.

Wat ik trouwens ook wel opvallend vind is dat de reviews die ik zo links en rechts op het wereldwijde web lees overwegend positief zijn, maar dat ik hier op Musicmeter vooralsnog minder enthousiaste mensen zie. Ook wel interessant waar dat verschil door kan komen.

Ik kan me wel vinden in de gematigde commentaren hierboven maar vind ook dat het album er niet slechter op wordt naarmate ik vaker luister. Heeft wellicht even meer tijd nodig.

Dat geldt ook voor het laatste album Testament. Bijna overal positieve recensies en soms zelfs hoog in de jaarlijsten. De nieuwe Exodus is een ander verhaal.

De laatste Testament wordt wonderbaarlijk genoeg nog best hoog aangeslagen hier.

Ja onbegrijpelijk inderdaad. Kutplaat eerste klas. Laatste Exodus ben ik ook totaal niet van onder de indruk trouwens. Maar nu vind ik die band sowieso niet heel veel aan dus dat zal aan mij liggen.

Er lijkt tegenwoordig soms wel een beweging te zijn, waarbij het belangrijker lijkt te zijn om positief te zijn, dan een kritische noot te kraken.
Of het nu Testament, Exodus, Metallica, Hardline of Crimson Glory betreft, het zijn talloze voorbeelden waarbij ik een geeuw niet kan onderdrukken.
Uiteraard zijn er uitzonderingen - Armored Saint brengt sinds hun come-back geweldige platen uit - maar het gros van de oude bands weet bij mij het heilige vuur niet meer aan te wakkeren.
Het recyclen van oude riffs, eenvormige zanglijnen en een productie om van te huilen zijn vaak terugkerende elementen.
Ik schrijf dit niet uit cynisme of om de boel op te schudden, maar het niveau ligt zelden op de tijden van weleer.
Dat is niet erg, maar ik lees veel recensies bij de online media, die bepaalde platen van de oude rotten de hemel in prijzen.
Ook Chasing the Hydra wordt gemiddeld genomen positief benaderd en dat mag, ik hoor er met de beste wil weinig opzienbarends in, maar dat is persoonlijk.
Misschien is een kinderhand snel gevuld, maar er is voor mij wel meer nodig dan het muzikaal gebodene op Chasing the Hydra, om mij razend enthousiast te maken.

De laatste Testament vind ik zelf ook een prima album. Op Metalstorm heeft dat album na 406 stemmen een 8.2.

Zoveel mensen zoveel wensen schijnbaar.

En toch is dit geen verkeerd album hoor. Het begint wat moeilijk maar wordt daarna beter. Het is wel een groeiplaatje.