Aldous Harding - Train on the Island (2026)

Twee heerlijke singles, waarin de eigenzinnigheid van Aldous Harding weer mooi tot z'n recht komt. Ik vond Warm Chris een heel fijn album en als deze singles een voorbode zijn voor het nieuwe qlbum ga ik daar nog veel luisterplezier aan beleven.

Aldy from da block!

Ik kijk er ook naar uit.

Afsluiter en single #3 Coats is evenzeer raak te noemen.

Ken deze dame nog niet en kwam haar op het spoor via een recensie in de Volkskrant. Ik ga ontdekkingstocht.

De Volkskrant - 08.05.2026 - digitalekrant.volkskrant.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Aldous Harding - Train on the Island - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Aldous Harding - Train on the Island
De Nieuw-Zeelandse muzikante Aldous Harding levert met Train on the Island een ingetogen en warm klinkend album af, maar het is ook een album vol muzikale diepgang, met de fascinerende stem van Aldous Harding als kers op de taart

Train on the Island is alweer het vijfde album van de Nieuw-Zeelandse maar tegenwoordig in Wales woonachtige muzikante Aldous Harding, die bouwt aan een fascinerend oeuvre. Ze begon ooit als folkie met een voorliefde voor psychedelische folk uit de jaren 60, maar is inmiddels uitgegroeid tot een veelzijdige muzikante die zich ook ver buiten de folk beweegt. Train on the Island is subtiel maar prachtig ingekleurd en zeer vakkundig geproduceerd, maar het zijn de bijzondere en veelzijdige stem van Aldous Harding en haar eigenzinnige songs die van Train on the Island zo’n knap album maken. De Nieuw-Zeelandse muzikante heeft een uniek eigen geluid, dat opnieuw is voorzien van nog wat extra glans.

Time flies. Het is alweer bijna twaalf jaar geleden dat de overigens geweldige nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out Records opvallend hoog opgaf over het titelloze debuutalbum van Aldous Harding. Het album was destijds niet op de streamingplatforms te vinden, maar toen ik het album eenmaal in handen had, was ik direct verkocht.

Als ik nu luister naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante hoor ik vooral muziek die herinnert aan de psychedelische folkies uit de jaren 60, al kan de muziek van Aldous Harding ook zomaar een eigentijdse twist krijgen. We zijn inmiddels twaalf jaar verder en Aldous Harding is al lang niet meer de folkie die zich vooral liet inspireren door illustere voorgangers als Linda Perhacs, Karen Dalton en Judee Sill.

Met haar volgende albums, Party (2017), Designer (2019) en Warm Chris (2022) ontwikkelde ze zich tot een bijzonder eigenzinnige maar ook zeer interessante muzikante. Aldous Harding werkt sinds haar tweede album met de vooral van PJ Harvey bekende Britse producer John Parish en die nam ook de productie van het deze week verschenen Train on the Island voor zijn rekening.

Met name op Warm Chris uit 2022 schoot de muziek van Aldous Harding meerdere kanten op en begon het label folk, dat misschien wel terecht op haar eerdere albums was geplakt, wat te knellen. Train on the Island is wat mij betreft nog wat minder een folkalbum dan het vorige album.

Bij beluistering van het nieuwe album van Aldous Harding vallen meerdere dingen op. Het eerste dat opvalt is wat mij betreft de productie van John Parish. De Britse producer heeft het album voorzien van een zeer gevarieerd en eigenzinnig geluid. De meeste songs op Train on the Island zijn behoorlijk ingetogen, maar het ingehouden en relatief sobere geluid op het album zit vol fraaie details.

Er duiken, naast de piano die vaak centraal staat, steeds weer andere instrumenten op, waardoor het nieuwe album van Aldous Harding haar meest veelzijdige album tot dusver is. Het is misschien geen folkalbum, maar invloeden uit de folk spelen wel degelijk een rol op het album, dat ook in het hokje indie past.

Het veelzijdige karakter van Train on the Island wordt versterkt door de wijze waarop Aldous Harding haar stem gebruikt. De Nieuw-Zeelandse muzikante laat al vanaf haar debuutalbum horen dat ze over een bijzondere stem beschikt, maar op Train on the Island kan haar stem meerdere kanten op.

Ik hou er wel van als Aldous Harding ingetogen en wat introverte muziek maakt, maar ook de wat expressievere en extraverte zang maakt indruk. Ik kon me bij beluistering van haar debuutalbum nog wel voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd zou zijn van de stem van Aldous Harding, maar op haar nieuwe album zingt ze echt prachtig.

Naast John Parish speelt ook multi-instrumentalist Huw Evans, beter bekend als de muzikant H Hawkline, een voorname rol, maar ook de muzikanten die verantwoordelijk zijn voor de pedal steel en de harp leveren vakwerk af en tekenen voor subtiele maar zeer trefzekere accenten.

Train on the Island is een album dat je op meerdere manieren kunt beluisteren. Het is, toch wel enigszins tot mijn verbazing, een album dat bijzonder aangenaam klinkt op de achtergrond, maar beluister het album met de koptelefoon en je hoort de gelaagdheid in de muziek van Aldous Harding en de rijkdom van zowel de muziek als de zang op het album. Het is een bijzondere reis die de Nieuw-Zeelandse muzikante de afgelopen twaalf jaar heeft afgelegd en het is een weg die maar blijft imponeren. Erwin Zijleman

She has done it again! Wat een album! Na een intieme derde luisterbeurt heeft dit album mij weer geraakt op al de juiste plekken. Ik denk haar beste album sinds "The Party"; wat in mijn ogen een klassieker is.

Favorieten kiezen vind ik moeilijk en verandert ook met elke luisterbeurt.
Ik vind het soms interessant om te horen dat de zangstem van Aldous soms zo kan veranderen. Op "Coats" hoor je dat bijvoorbeeld goed; hoe kwetsbaar haar stem opeens klinkt.

Ik krijg nu in ieder geval nog meer zin in BKS. Waar ik eindelijk haar voor het eerst live ga zien!

Als Aldous Harding maar geen The Walkabouts gaat doen, d.w.z. langzaam in haar muziek verdwijnen omdat deze zo zacht wordt dat alles stopt. Daar is met dit album nog geen sprake van. De Nieuw-Zeelandse heeft met vaste producer John Parish een prachtig album gemaakt, vol met kleine details die een song tot leven wekken, in volle bloesem zetten, door een soms minimale verandering. Het is wel zaak echt aandacht te besteden, want anders is de plaat over zonder dat iets is blijven hangen. Een zacht album dat of harder afgespeeld moet worden of op de koptelefoon, daar is geen tussenweg.

Ze gaat op tour door Europa met de eveneens geweldige Vera Ellen en doet geen solo concert, dus Vera Ellen ook niet, in Nederland. Wie heeft dat verzonnen?

Doet me weinig dit.

Maar "wat zeg je wanneer je blauwe vrouwen tegenkomt?"

Misschien eerder wat doe je? Er zachtjes tegenaan lopen en zeggen: dit is licht een blauwtje oplopen?

Ik wacht nog op de mood waarin ik dit verantwoord kan beluisteren. Vooralsnog verveelt het me uit m'n sokken

Wat zie je er weer smurfig uit.

Ik zie het meer als een open sollicitatie van Aldous voor een gastrol in de nieuwe Avatar film.

Begrijpelijke reactie, het is ook geen plaat om direct dolenthousiast van te worden. Meer luisteren maakt het minder eenvormig en eerdere albums van Aldous opzetten (Party!) kan natuurlijk ook geen kwaad in dit perspectief.

Inmiddels tweemaal gedraaid, maar ik vind de tred nog niet. Destijds nam ik gewoon de gok door voor een luttel bedrag op de Open Air beurs in Hoorn bij een Engelsman met veel 4AD prettig geprijsd Designer op champagnekleurig vinyl aan te schaffen en dat beviel goed - al is het natuurlijk geen dikwijlse draaierik.

Waarschijnlijk verkeer ik te vaak in de tegendraadse draai-mode en kan ik een album als WAAN - We Want WAAN (2026) - MusicMeter.nl beter hebben; en ik zie ook verlangend uit naar de nieuw Martyn en Boards of Canada.
En qua rustuitstraling zie ik uit naar de nieuwe Sumie.

De albumcover lijkt mij mede geïnspireerd door Talking Heads. Ik vind 'm wel tof! Muzikaal gezien is TH zeker geen inspiratiebron geweest.

Het album landde bij mij bij de eerste luisterbeurt al direct goed. Mooie variaties tempo, opbouw en vooral zang. En naast de singles zijn er nog heel veel mooie nummers op dit album te vinden. Vooral de What Am I Gonna Do? en Coats springen er nu uit voor me. Maar ik moet zeggen dat bij elke luisterbeurt weer andere favorieten naar voren komen. Hier ga ik nog veel luisterplezier aan beleven.

Ik vind dit dan wel een mooi album, bij vlagen heel mooi. Als die rollende piano moeiteloos overgaat in ruizende accoustische gitaren, dan voel ik daar wel iets bij. Harding verschiet doorlopend van kleur, in de toon(hoogte) van haar stem, in melodie en ritme, maar toch blijft de plaat heel gemakkelijk een plaat uit één stuk. Zelfs een stukje bossanova ritme detoneert niet. Aldous Harding is en blijft een eigenzinnige dame die gewoon haar eigen gang gaat. Ik ben er blij mee.

Aldous Harding is een artiest van wie ik graag wil houden, maar wat me niet altijd makkelijk afgaat.
Haar bevreemdende teksten, haar veelzijdige stem, de melodieën die je bij de hand pakken en dan laten verdwalen, de kenmerkende droge sound die ruimte biedt voor flonkerende details... Het klinkt bij elkaar als het recept voor een muzikaal maal dat mij zou moeten laten jubelen. Waarom voel ik er dan, enkele momenten daargelaten, zo weinig bij?
Het probleem (en dit komt name op haar laatste paar platen naar voren) is dat ze me net iets te graag ongrijpbaar wil zijn. Ik houd van ongrijpbaarheid, maar ik denk dat Harding er geen moeite voor zou hoeven doen. Ze is bijzonder genoeg zonder zulke fratsen. Niet dat deze plaat nou zo raar is, maar in elk nummer zit wel een momentje (al is het maar het 'gekkig' uitspreken van een woord) dat lijkt voort te komen uit een wanhopige en ietwat puberale angst om gewoontjes gevonden te worden. Toch blijf ik 't proberen. En dan blijf ik er toch ook weer fantastische dingen in ontdekken. Dingen die me naar deze plaat blijven verleiden en dan heeft ze me verdomme toch weer even volledig in haar ban.
Echt van haar houden lukt me dan wel niet, toch blijf ik naar haar luisteren.

Vind Designer anders ook wel een klassieker hoor!

Complimenteren met de geslaagd geslachtsoperatie en vragen of ze de Blue Man Group toch niet helemaal mist?

Ja, weet ik veel, ik probeer ook maar wat grappigs te zeggen hier.

Hier en daar een vleugje mooi, maar ik kan niet wennen aan de zang. Ik vind dit niet erg lekker luisteren.

Saaie achtergrondmuziek die ook nog eens klinkt alsof ik onder water zit. Ik krijg spontaan zin om die grote zilverreigerplaat van Faith No More op te zetten. Dit smurfinnetje is duidelijk niets voor mij.

Met Train on the Island keert Aldous Harding terug met een album dat haar unieke, vaak ontwijkende muzikale taal verder aanscherpt en tegelijk onverwacht toegankelijk maakt. Waar Warm Chris nog zweefde tussen speels absurdisme en fragiele intimiteit, voelt deze nieuwe plaat als een naar binnen gerichte koerswijziging: minder grillig, maar niet minder intrigerend. De samenwerking met John Parish, opnieuw opgenomen in Rockfield Studios in Wales, geeft het album een warme, analoge bedding waarin Harding haar personages, stemmetamorfoses en subtiele humor vrijer dan ooit laat ademen. De productie is helder maar nooit glad; je hoort de ruimte, de lucht, de kleine verschuivingen die haar muziek zo menselijk maken.

Het album opent met “I Ate the Most”, een nummer dat meteen de toon zet: een langzaam opbouwende folk structuur waarin Harding haar stem als een instrument gebruikt die voortdurend van kleur verandert. Het is een lied dat zich ontvouwt als een raadsel, maar wel een dat je graag probeert op te lossen. “One Stop” volgt met een lichter ritme en een bijna nonchalante melodie, alsof Harding je even wil laten geloven dat dit een eenvoudig album wordt, een misleidende gedachte die ze in het titelnummer vakkundig onderuit haalt. “Train on the Island” is één van de meest gelaagde stukken van de plaat: een hypnotiserende combinatie van pedal steel, harp en subtiele synths, gedragen door een ritme dat voelt als een trein die niet zozeer rijdt, maar door een landschap zweeft. Het is Harding op haar meest filmisch.
In “Worms” keert ze terug naar haar meer speelse, licht vervreemdende kant, met ritmische accenten en tekstflarden die net buiten het logische vallen, maar binnen haar universum perfect passen. “Venus in the Zinnia”, met H. Hawkline, is dan weer een onverwacht luchtige parel: een duet dat balanceert tussen folk en art-pop, met een melodie die zich verrassend snel in je geheugen nestelt. “If Lady Does It” is één van de emotionele zwaartepunten van de plaat, een langzaam brandende ballad waarin Harding haar stem ongewoon direct inzet, zonder de theatrale maskers die ze soms opzet. Het resultaat is ontroerend in zijn eenvoud.
“San Francisco” vormt het ruimtelijke middelpunt van het album: een nummer dat klinkt alsof het door een open raam is opgenomen, met een ritme dat zachtjes voortkabbelt en een arrangement dat steeds verder uitdijt zonder ooit te ontploffen. “What Am I Gonna Do?” voelt dan weer als een intiem dagboekfragment, een lied dat bijna fluisterend zijn weg zoekt door een minimalistisch arrangement. De afsluitende twee nummers, “Riding That Symbol” en “Coats”, brengen het album op elegante wijze tot rust. “Riding That Symbol” is kort maar scherp, een soort miniatuur dat Harding’s talent voor compacte, beeldende songwriting toont. “Coats” sluit af met een melancholische warmte die nog lang blijft hangen; het is een lied dat voelt als een zachte hand op je schouder na een lange reis.

Train on the Island is een album dat niet probeert te imponeren met grootse gebaren, maar juist met nuance, detail en een bijna tastbare intimiteit. Harding blijft een artiest die zich niet laat vangen in conventies; elke plaat is een nieuw hoofdstuk in een oeuvre dat zich organisch ontwikkelt, zonder haast en zonder concessies. Dit vijfde album is misschien wel haar meest coherente tot nu toe: een werk dat haar eigenzinnigheid behoudt, maar tegelijk een nieuwe helderheid en warmte uitstraalt. Het is een plaat die je niet één keer luistert, maar waarin je telkens nieuwe kamers ontdekt. Voor liefhebbers van haar eerdere werk is dit een bevestiging van haar unieke stem; voor nieuwkomers een ideale instap in een van de meest fascinerende muzikale werelden van dit moment.