Mamas Gun - DIG! (2026)

DIG! is alvast een zeer sterke soulplaat. Benieuwd naar deze nieuwe van Mamas Gun. Hun vorige album, Cure The Jones, komt met gemak in mijn Top 10 van dit decennium.

Food For The Flames en Joy zijn verder ook prima. Hier kan weinig fout gaan, zou je zeggen. Misschien nóg veiliger dan Young Gun Silver Fox, Andy Platts zijn andere project. Maar perfect om de lentedagen mee in te luiden.

Al volop deze nieuwe van mama's gun kunnen beluisteren ivm pre-release die vorige week al binnenkwam.
Heerlijke album weer die lekker smooth in je oren binnendringt om vervolgens zich heerlijk chill the nestelen in je brein.
Voor nu een "makkelijke" 4 sterren.....kan nog wel eens een half puntje bijkomen.
Mss na het concert in mei.......

Recensie | Mamas Gun - DIG! | Nieuweplaat.nl

Ondanks vele creatieve manieren waarop in films in de tijd gereisd kan worden (waaronder een jacuzzi, een telefooncel en een DMC DeLorean), is het tijdreizen in de praktijk onmogelijk gebleken. Mamas Gun doet ook op hun zevende studioalbum, getiteld DIG!, hun evenzovele fonetische duit in het zakje. De band klinkt al jaren alsof ze direct over de schouders meekijken van soullegendes als Curtis Mayfield, Bill Withers, Stevie Wonder en Marvin Gaye.

Drijvende kracht achter het succes van Mamas Gun is Andy Platts, de man die samen met Shawn Lee ook de band Young Gun Silver Fox vormt. Waar het duo hun muziek meer laat leunen op de west coast yacht rock, laat Mamas Gun voornamelijk een sound uit de klassieke soultraditie horen met eenvoud als kracht: herkenbare emoties, alledaagse taal, directheid.

In eerste aanzet is DIG! best aardig om te luisteren. Onder begeleiding van de inmiddels 73-jarige fluitist Brian Jackson bewijst het nummer DIG! — waarmee wordt afgetrapt — dat een songtekst niet ingewikkeld hoeft te zijn om raak te zijn — soms juist niet. ‘Under the trees and flowers, the dust and the decay/You’ve got a superpower to blow it all away.’ Waar bij veel singer-songwriters de tekst op papier moet imponeren, schuilt bij Mamas Gun een groot deel van de betekenis van hun teksten in de frasering, de timing en de groove. Een regel als ‘Gotta read between the lines’ uit de track Food For The Flames lijkt op papier vrij banaal, maar krijgt gezongen ineens lading: twijfel, verlangen, ironie.

Dat werkt, zoals gezegd, op de eerste paar tracks. Daarna begint het – als je er eenmaal op let – meer op een trucje te lijken. Niet dat de elf tracks minder van kwaliteit worden; elke individuele song zit in ieder geval muzikaal prima in elkaar. Alleen door de eentonige stijl van zingen van Platts, die nergens onderscheidend wordt, en doordat veel songs zich in om en nabij hetzelfde midtempo begeven, een uitzondering daargelaten, weet het nauwelijks te beklijven. Wie niet of weinig bekend is met het oeuvre van Mamas Gun zal het niet opvallen als deze plaat halverwege wordt verwisseld met zijn voorganger Cure The Jones uit 2022. Zonder dat je er erg in hebt verwordt DIG! na een track of vier tot achtergrondmuziek, met een enkele Marvin Gaye-achtige opleving zoals Phantom Love, dat aangenaam doet terugdenken aan What’s Going On uit 1971.

Toch jammer dat het tijdreizen nog steeds niet mogelijk is. Dan hadden we Platts en consorten kunnen influisteren dat de jaren zeventig-soulroute die het vijftal voor de zoveelste keer bewandelt wel een beetje een sleetse route geworden is. We kennen het uitzicht, het landschap en de vergezichten nu wel. Misschien de volgende keer de jaren tachtig eens proberen, Mamas Gun. Daarin werd ook goede soulmuziek gemaakt. En goede films trouwens ook. Met een DeLorean bijvoorbeeld.

Zoals helaas wel vaker het geval is, lag er geen enkel exemplaar van dit album in de 2 platenzaken in de buurt. Dan toch maar streamen.

Ik was wellicht iets te enthousiast na de titelsong te hebben gehoord. Het lijkt erop dat Dig! meteen het sterkste nummer is van het album. Het niveau op de rest van de plaat is gewoon prima. Het album in zijn geheel maakt wat minder indruk dan Cure The Jones en Golden Days, helaas. Rooftops is voorlopig de grote verassing. Muzikaal gezien iets uitdagender dan de meeste andere nummers op de plaat.

Ik weet nog niet echt welke score ik hier moet geven. Maar boven de 4* zie ik niet gebeuren.