Goethes Erben - X (2023)

Goethes Erben is een gezelschap dat ik reeds 30 jaar volg. Ik heb de band leren kennen door hun EP Die Brut louter op basis van de hoes te kopen in 1996.

Wat ik te horen kreeg blies me toen van mijn sokken. Niet letterlijk, want in tegenstelling tot veel van de zaken waarnaar ik in die tijd luisterde was dit niet snel, hard of agressief.
Centraal in Goethes Erben staat Oswald Henke, die niet zozeer zingt maar zijn teksten dramatisch voordraagt. Dit in combinatie met rauwe onderkoelde elektronische geluiden en minimale pianomuziek creëerden ze hiermee een unheimliche maar voor mij verslavende sound.

Ik werd instant fan en heb doorheen de jaren de meeste van hun albums aangeschaft. Waarop ze ook bleken te experimenteren en te groeien in hun muzikale omlijsting van Henke’s, vaak zwart geblakerde, poëzie.

Na hun album Dazwishen uit 2005 besloot de band er een punt achter te zetten. Mindy Kumbalek die tot dan grotendeels verantwoordelijk was voor de muziek hield het daarna muzikaal volledig voor bekeken.

Oswald Henke deed wat andere projecten maar richtte Goethes Erben later opnieuw op zonder Mindy, maar met toevoeging van meerdere muzikanten. Er zouden nog 2 echte studio albums volgen: Am Abgrund uit 2018 en dit X uit 2023.

Dit 10de zou tevens hun laatste studio album zijn zo geeft de band aan. De komende jaren zullen ze nog optreden in Duitsland en mogelijk nog wat losse nummers releasen, maar Goethes Erben zou richting een gepland einde gaan nu.

Met X leveren ze echter een zeer sterk orgelpunt af. Voor mij klinkt dit bijna als een perfecte mix van hun vorige werk (met uitzondering misschien van het frivolere en organischer klinkend Schach Is Nicht Das Leben). Het is wederom een erg duistere plaat geworden, waarbij Henke thema’s aansnijdt zoals veroudering en aftakeling, eenzaamheid, vergetelheid, …

Bin Ich Blind en Xenomelie konden zo van hun Trilogie albums komen, hun uiterst neerslachtige eerste 3 platen. Ich Bin Allein zou dan weer een dansvloervuller kunnen zijn op eender welke wave/gothic party. Wann, Traum Von Leben en Zeitwert zijn ingetogen en introspectief en hadden dan weer zo op hun latere albums gepast.

De gemene deler op de plaat is echter de productie, die klinkt steengoed en is misschien de beste uit hun discografie. Bas en drums klinken warm en organisch, waarover de donzige toetsen heerlijk neerdalen. Dat klinkt bijna liefelijk maar vergis u niet, ook op dit album weet men uiterst vervreemdende ervaringen op te roepen. In combinatie met de manier waarop Henke zijn teksten oreert blijft het voor mij nog altijd steengoed werken. Wellicht is dat echter net de reden waarom de band als behoorlijk ontoegankelijk wordt beschouwd. Maar bij mij hoeven ze amper moeite te doen om me mee te voeren.

Momenteel is de band de allerlaatste optredens buiten Duitsland aan het afwerken. Ik had ze nog nooit aan het werk gezien, dat is nu wel gelukt. En daar ben ik zeer blij mee, want de live uitvoering, die je meer als muziektheater dan een concert kan zien, is erg indrukwekkend. Met oude nummers als Das Ende en Himmelgrau op de setlist, terwijl net weer een nieuwe oorlog is uitgebroken, brachten ze de ideale soundtrack voor de bommenregens van de voorbije weken.

Het einde van de band nadert en ook zij zullen stilaan in de vergeteldheid geraken. Persoonlijk ben ik van plan nog vele jaren te genieten van hun oeuvre en zeker ook deze plaat in het bijzonder.

Heb ze gezien in Helmond . vorige week.
Was een onvergetelijk avondje!
Puur gegaan uit nieuwsgierigheid.
Je komt ogen en oren te kort ,ongekend ,super optreden.
Dat die nooit echt groter doorgebroken zijn, is een raadsel voor mij.