Lucy Clearwater - People ≠ Possessions (2026)

https://www.nieuweplaat.nl/album/lucy-clearwater-people-%e2%89%a0-possessions/

“Wat goed is komt langzaam”, luidt een aloud Nederlands gezegde. Dat gaat zeker op voor de Amerikaanse folkzangeres Lucy Clearwater. Na een eerste ep in 2020 (Feel Again) volgde een reeks losse tracks, maar een debuutalbum bleef uit. Gestaag werkte ze verder aan haar eigen geluid en fanbase. Anno 2026 is de tijd rijp voor dat debuutalbum, getiteld People ≠ Possessions. “Het wachten waard” is dan wel géén typisch Nederlands gezegde, het is wel volledig van toepassing op deze fijne, driekwartier durende plaat.

Dat fijne is voor een groot deel toe te schrijven aan het warme stemgeluid van Clearwater. Een stem die het intiem vertellende van Phoebe Bridgers, het open klassieke van Linda Ronstadt en het glasachtig zuivere van Karen Carpenter combineert. Clearwater zingt met een licht ‘breathy’ toon; wat extra adem langs de stemplooien, wat haar intiem en welkom dichtbij laat klinken, zoals op What’s Mine. Deze opener luistert klein en huiselijk, maar bevat vrij grote gedachtes over dat niets echt van jou, maar allemaal slechts tijdelijk, gedeeld of geleend is: ‘My feet tread on stollen ground/My heart beats on borrowed time.’

Wie goed luistert hoort dat de echo van Joni Mitchell niet ver weg is. Daarmee wordt de dagboek-esthetiek die de laatste jaren gangbaar is geworden onder veel Gen Z-artiesten als Gracie Abrams en Olivia Rodrigo, naar de achtergrond verdrongen. Het maakt het luisteren naar Clearwater daardoor tijdlozer, zoals te horen op Elephant Monster. Dit uptempo folklied gaat over het moment dat je iets te weten komt over je geliefde en je niet meer kunt doen alsof het er niet is. En dat terwijl diegene niet weet dat jíj het weet. Of Not To Blame, een song die met de openingszin ‘I’d like to call you from a pay-phone on the corner where I’m stuck in the rain’ een ongebruikelijk frame krijgt om een vervlogen tijdsbeeld te creëren. One Of Those Things is een soort filosofische spiegel van de openingstrack en gaat juist over leven met weinig en waarderen van wat er wél is. De lichte country-vibe maakt het tot een aanstekelijk feel good-lied.

Een paar tracks hebben een wat zwaardere indie-sfeer meegekregen. Die keuze is te verdedigen vanuit de gedachte dat People ≠ Possessions zonder deze producties toch wat eenzijdig en monotoon had geklonken. Dat gaat wel ten koste van de stem van Clearwater die het beste tot haar recht komt als die óp de muziek ligt en niet, zoals het geval is bij tracks als Almost en I Wanna Fight You, opgaat ín de muziek. Dan wordt het allemaal wat anoniemer en draagt het veel minder de “kleur” van Clearwater.

Tot slot het intieme en verstilde Love A Friend (song van het jaar?). Een signatuur-song waarin zo goed als alles samenkomt wat Clearwater zo goed maakt. Noem het gecontroleerde imperfectie, noem het wat je wil. Maar als je in een enkele zin een Shopenhauer-achtige existentiële paradox weet te schetsen waar ontelbaar veel mensen zich met hun eigen verhaal in kunnen herkennen, dan doe je iets heel erg goeds. ‘All that it would take is just a second, to either find a lover or lose a friend’.

“Beter een goede buur dan een verre vriend” luidt een ander aloud Nederlands gezegde. In het bijzondere geval dat Lucy Clearwater in meerdere opzichten is, kiezen we (hoe aardig de buren ook zijn) voor een verre vriend. Een vriend om als een blok voor te vallen. Een risico dat we graag op de koop toenemen.