Devin Townsend - The Moth (2026)

Na heel lang wachten komt Devin Townsend dan eindelijk met The Moth; een ambitieuze orkestrale rock/metal opera waar hij zo'n 10 jaar mee bezig is geweest.

Vorig jaar is The Moth al live uitgevoerd in Groningen. Ik was daarbij aanwezig en het was overweldigend... en heel gaaf! Ruim een jaar later komt dan eindelijk de studio versie uit. Dat is toch meestal andersom. De artbook versie bevat gelukkig ook de opname van het optreden in Groningen, op cd en blu-ray. Die heb ik alvast besteld!

Vorig jaar ben ik ook in Groningen geweest. Dat was inderdaad verrassend, geniaal en zeer bijzonder om mee te maken.
Al een tijdje in afwachting van dit album en na al eerder een aantal nummers te hebben beluisterd, heb ik nu het hele album gehoord.
Wederom zeer bijzonder! Voor mij zeker 5 sterren waard.

Ik sluit me aan bij bovenstaande commentaren: de uitvoering in Groningen was zeer indrukwekkend en heeft echt impact gemaakt, ook op mij. Daar gaan mijn 4,5* dan ook van uit. Kan iemand me vertellen of deze uitgave van The Moth die live-uitvoering in Groningen is, of dat het een studio-opname van het epos is die los staat van dat concert? Dat wordt me zo niet direct duidelijk. Enfin, de muziek is inderdaad grandioos en geniaal.

De 1CD en 2LP laat een nieuwe - erg indrukwekkende - studioversie van The Moth horen. Op de 2CD krijg je The Afterlife, een versie met orkest en koor. Op de 3CD artbook krijg je ten slotte ook The War, de live-opname van het concert in Groningen.

De studioversie wijkt echt wel af van de live-versie, als was het alleen maak omdat Anneke van Giersbergen op eerstgenoemde versie een aanzienlijke rol zingt.

Niet helemaal mijn ding, deze musical-achtige audiotrip, maar uiteraard wel weer tot in de puntjes verzorgd door meneer Townsend. Het songmateriaal spreekt me gewoonweg minder aan dit keer. Het is lastig om grip te krijgen op de afzonderlijke tracks (die alle kanten opstuiteren) en het ontbreekt veelal aan memorabele hooks en/ of refreinen. Het doet vooral erg musical- en opera-achtig aan en laat ik nou juist een pesthekel aan beide genres hebben. Leuk overigens dat Anneke Van Giersbergen een belangrijke vocale rol heeft op het album.

Deze Canadees heeft ontegenzeggelijk talent en heeft zijn sporen ruimschoots bewezen. De bekende geluidsmuur die Townsend al decennialang weet op te trekken is zijn handelsmerk geworden.
Desalniettemin weet Devin mij de laatste jaren minder te boeien.
Het is alsof - hoewel dat vloeken in de kerk is bij Townsend - hij wat stilstaat in zijn muzikale ontwikkeling.
The Moth wijkt weliswaar wat af van zijn vorige werk vanwege alle toeters en bellen en opera-achtige taferelen, maar het past wel in zijn oeuvre.
Minder is meer is nu eenmaal geen gezegde dat van toepassing is op zijn platen.
Ocean Machine is nog steeds de plaat die ik regelmatig opzet, maar het meest intrigerende schijfje blijft KI. Hiermee bewees Townsend wat subtieler te werk te kunnen gaan en konden de songs als het ware 'ademen'.
The Moth is druk, afwisselend en steekt heel knap in elkaar, echter een klik krijgen met dit album zit er denk ik wederom niet in.
Kom op Devin, hou het de volgende keer weer eens 'klein', neem weer eens contact op met Che Aimee Dorval, en hou die wall of sound eens thuis.
Dan heb je weer mijn aandacht.

Vandaag even goed voor gaan zitten. En... was het het wachten waard? Ja, ik denk het wel. Je merkt aan alles dat er heel veel zorg in dit album is gestopt. Dat is wel even wat anders dan de voorgaande plaat, PowerNerd, die in razendsnel tempo tot stand kwam.

The Moth is geen achtergrondmuziek. Het orkest, de verschillende vocalisten en de vele muzikale afwisselingen maken dit album tot een filmisch, episch geheel. Heel indrukwekkend, maar wel wat minder toegankelijk.

Ik ben in ieder geval erg tevreden met dit album.

Naar deze release keek ik erg uit! De live-uitvoering van dit album in de Oosterpoort was indrukwekkend, maar ik miste daar de synergie in het geluid tussen de band en orkest/koor. In de mix van de live-registratie bij de Earbook, is dat hersteld. De studio-versie klinkt ronduit geweldig en laat de details in de muziek in al zijn facetten horen. En de terugkeer van Anneke is ook een meerwaarde. Ook de orkestrale versie geeft een mooi inzicht in hoe dit deel van de muziek in elkaar steekt.

Hou je niet van de volle manier waarop Devin zijn albums produceert? Luister dan de live-versie, die de muziek iets meer lucht geeft.

Na het magistrale Empath leek Devin wat zoekende in zijn muzikale ambities en was het niveau van zijn albums nogal wisselend. The Moth laat gelukkig horen dat de creatieve pijp bij Devin nog niet leeg is en het album schaart zich bij het beste werk van de beste man.

Wat wel leuk is: vorig jaar had ik een kaartje voor het concert van Anneke van Giersbergen in Hengelo gekocht, maar op dezelfde avond speelde Devin in Groningen. Uiteindelijk heb ik mijn kaartje voor Anneke verkocht om de magistrale uitvoering van The Moth live te kunnen zien. Des te mooier dat Anneke nu alsnog op de studioversie van The Moth te horen is. En wat een fantastisch album is het geworden!

Hier sluit ik me bijna volledig bij aan, behalve dat ik wel vaak houd van (rock) opera. Maar ik mis inderdaad een paar echt goede songs die er bovenuit springen.

De beste man is natuurlijk een muzikale duizendpoot en zijn talent is omnipresent.
Voor mij geldt ook dat het songmateriaal mij maar matig boeit.
Niks dan lof voor het muzikaal gebodene maar na zijn plaat uit 2014 met Che Aimee Dorval, heeft Townsend mij niet meer echt weten te overtuigen.
De bekende wall of sound, de vele sounscapes, de vele transities en uitprobeersels, ik geloof het inmiddels wel.
Voor The Moth geldt dat ik ook weinig songs hoor die mij over de streep trekken.
De kritieken zijn echter ook in media overwegend positief, wellicht zal de plaat mij in de toekomst nog in positieve zin verbazen.

Een lange zit. Gisteren gedraaid met de voetbal op de achtergrond. Meestal zijn albums met veel tracks van mindere kwaliteit. Deze is een uitzondering.

Lange zit inderdaad. Veel Devin. Wall of Sound in het kwadraat. Ik mis hier ook wel enkele muzikale aanknopingspunten die het een lekker geheel maken. Waarschijnlijk een kwestie van veel luisteren.