Joy Division - Martin Hannett's Personal Mixes (2007)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Interstate
-
Synth Tone (0:16)
-
Hannett's Lift Recording 1 (1:47)
-
Joy Division Keyboard Doodles (4:20)
-
Hannett's Lift Recording 2 (2:36)
-
Joy Division Number False Start 1 (0:48)
-
Curtis, Hannett, Gretton Interplay, Chit Chat and Cup Smashing (1:13)
-
Hannett Speaks (0:34)
-
Joy Division Number False Start 2 (0:06)
-
From Safety to Where (2:29)
-
Autosuggestion (6:09)
-
Heart and Soul (5:51)
-
N4 Europop (6:10)
-
24 Hours (4:28)
-
Passover (4:46)
-
N4 (6:08)
-
N4 (6:07)
-
The Eternal (6:20)
-
The Eternal (6:14)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 21 augustus 2024, 07:36 uur
Kwam deze net als Premonition voor 5 euro tegen, maar dan begin vorige maand. Ook ik kon 'm voor die prijs niet laten staan, de titel Martin Hannett's Personal Mixes maakte nieuwsgierig. Het is Joy Division, er zal allicht íets aardigs zijn te horen.
De achterzijde van de cd vermeldt - handig - "To play full songs only start at track 9". Dat klopt en dan krijg ik de indruk dat ik naar ruwe versies van albumversies luister. Nu zou ik diepgravend kunnen gaan analyseren waarin de verschillen zitten. Liever beleef ik dit als een amusant (níet briljant!) verzamelalbum, waarbij N4 er driemaal opstaat en The Eternal dubbel.
Bij track 1 tot en met 8 is het alsof je in een hoekje van de studio zit en meemaakt wat er gebeurt: bijna niets. Zoals Hannett's Lift Recording. De man was bezig om geluiden te verzamelen, die later moesten worden vermengd met de muziek. Als losse geluiden niet interessant.
Als toehoorder-in-een-hoekje zijn de "false starts" die tweemaal zijn opgenomen wel aardig. Een bandje in een oefenkot, zoals zovele andere groepen.
Met mijn lage verwachtingen kom ik tot een 7 als schoolcijfer, eigenlijk veel te hoog. Martin Hannett's Personal Mixes is echt een heel bescheiden extraatje voor de liefhebbers van Joy Division. Niet meer en niet minder.
De achterzijde van de cd vermeldt - handig - "To play full songs only start at track 9". Dat klopt en dan krijg ik de indruk dat ik naar ruwe versies van albumversies luister. Nu zou ik diepgravend kunnen gaan analyseren waarin de verschillen zitten. Liever beleef ik dit als een amusant (níet briljant!) verzamelalbum, waarbij N4 er driemaal opstaat en The Eternal dubbel.
Bij track 1 tot en met 8 is het alsof je in een hoekje van de studio zit en meemaakt wat er gebeurt: bijna niets. Zoals Hannett's Lift Recording. De man was bezig om geluiden te verzamelen, die later moesten worden vermengd met de muziek. Als losse geluiden niet interessant.
Als toehoorder-in-een-hoekje zijn de "false starts" die tweemaal zijn opgenomen wel aardig. Een bandje in een oefenkot, zoals zovele andere groepen.
Met mijn lage verwachtingen kom ik tot een 7 als schoolcijfer, eigenlijk veel te hoog. Martin Hannett's Personal Mixes is echt een heel bescheiden extraatje voor de liefhebbers van Joy Division. Niet meer en niet minder.
* denotes required fields.
* denotes required fields.