Sleeping Pulse - Dreams & Limitations (2026)

Ha! Hier hebben we dan eindelijk de nieuwe Sleeping Pulse van de heren Mick Moss (Antimatter) en Luis Fazendeiro. Ik ben niet benieuwd.

Nee. Ik ben réuze benieuwd!

Het is nog wel een paar maandjes slapen alvorens we hiervan kunnen genieten, maar dan heb je ook wat...

Er zijn artiesten naar wie je altijd uitkijkt en er zijn artiesten van wie je het liefst alles zou willen verzamelen. Dit zijn dan vooral artiesten die de schone kunst verstaan om – hartje zomer – de herfst aan te kondigen. Welnu, Mick Moss is daar een van. Het huidige weerbeeld sluit zich hier momenteel aardig bij aan.

Het duo Mick Moss (Antimatter) en Luís Fazendeiro (Painted Black) bracht in 2014 het album Under The Same Sky uit onder de naam Sleeping Pulse. Het bleek de start van een lange adempauze, maar na twaalf jaar is de stilte eindelijk doorbroken.

Van Antimatter weten we dat Mick Moss zwaar melancholische, sfeervolle muziek maakt die zich begeeft op het snijvlak van progressieve rock en postrock. De muziek op Dreams & Limitations leunt eveneens zwaar op al dan niet akoestische gitaren, elektronica, piano en strijkers. Binnen het duo Moss en Fazendeiro is de rolverdeling wel anders: Fazendeiro componeert alle muziek, terwijl Moss zich volledig richt op zang en diepgaande, emotionele songteksten. Sommigen spreken van een huwelijk tussen de melancholie uit de groene valleien van Noord-Engeland (Mick Moss) en het eeuwige verlangen van de Portugese Fado (Luís Fazendeiro). Maar afgezien van het gebruik van delicate fluitmelodieën, verschilt het geluid van Sleeping Pulse niet wezenlijk van dat van Antimatter. De stem van Mick Moss is namelijk zo kenmerkend en zo allesbepalend, dat het voor mij nauwelijks uitmaakt wie de overige muzikanten zijn.

De samenwerking tussen Mick Moss en Luís Fazendeiro voelt wellicht iets meer aan als een alchemistisch ritueel. Het gitaarspel van Fazendeiro weeft de ene keer dunne zilveren draden door de zwoele zomeravond en op een ander moment klinken de gitaren weer zo scherp als de randen van een maanverlichte rots. Mick Moss is hier het orakel dat de luisteraar tijdens een reis zonder eindbestemming intensief begeleidt en hardop fluistert over verlaten steden, afbrokkelende relatiemuren en innerlijke, onherbergzame vlaktes die de stille kracht van menselijke kwetsbaarheid weerspiegelen.

Kort en bondig:

Sleeping Pulse levert met Dreams & Limitations weer een fraai album af dat melancholie tot kunstvorm verheft. De synergie tussen het filmische instrumentarium van Luís Fazendeiro en de bezielde stem van Mick Moss grijpt je heel geniepig bij de keel en laat niet meer los.

Ja, het was even wachten, maar dan heb je ook wat…

Dit project, een samenwerking tussen Mick Moss (Antimatter) en Luís Fazendeiro (Painted Black), is niet bepaald productief. Het debuut stamt uit 2014 en dit is pas het tweede album. Maar goed, mooi is de stemmige progressieve rock wel weer. De eerste twee (relatief stevige) tracks, Rise en Illuminate, doen me qua zang- en melodielijnen niet zoveel, maar vanaf The Butterfly Collector gaat de kwaliteit omhoog en komt het alsnog goed. Hopelijk hoeven we niet weer 12 jaar te wachten op album nummer drie.

Vandaag is het artbook met de cd’s van Mick Moss en Luís Fazendeiro per post gearriveerd. Het boekje meet 18 x 18 cm en is keurig verzorgd met tekst – moet ik natuurlijk nog lezen – en leuke foto's van de artiesten aan het werk. Het bevat sfeerimpressies, oftewel de bekende 'achter de schermen'-foto's, plus enkele fraaie studioportretten.

Heel mooi!

Beetje magere score voor deze plaat? In mijn optiek zeker 4,5 punt waard. Hup, het gemiddelde iets omhoog stuwen.