Paul McCartney - The Boys of Dungeon Lane (2026)

Zit momenteel midden in het nakijken van eindexamens van het VO. Dat houdt in dat ik mij afzonder voor een aantal dagen, weinig mensen zie, soms wat gefrustreerd ben, niet altijd makkelijk voor mijn lief, best wel werkdruk ervaar en meestal 1 of 2 albums achter elkaar beluister op mijn koptelefoon als ik mijn potlood en kennis los laat op de antwoorden van de leerlingen. Opperste concentratie..

Dit jaar dit album van McCartney. Ik ben fan van de man. De vraag is natuurlijk of je goed kan nakijken terwijl je luistert naar muziek. Ik wel, ik kom er dan juist beter in. En langzaam kijk ik eigenlijk ook dit album na. Dungeon Lane. Ik heb het even opgezocht op Google Maps en dan zie ik, van bovenaf, een klein weggetje in het groen richting de rivier de Mersey waar Paul vogels spotte en naar de rivier liep. Ook zie je dat George Harrison daar vlakbij in de buurt geboren is en Paul wat verderop woonde.

Ik snap Paul wel met zijn nostalgie en die in zowel de teksten als muziek en sfeer op dit album aan ons laat horen. Ik ben dan niet van zijn leeftijd maar herkenbaar kan het soms zijn in mijn gedachten. Knap hoe hij dat allemaal op dit album weet te verweven. Wat een leven heeft hij al achter de rug. En dan op die leeftijd er zo op terug kijkt. Oude liefdes, vriendschappen, muzikale echo’s en belevenissen. Ook een voorrecht dat je dan zo muzikaal bent. En wij dat we dit kunnen en mogen beluisteren. Ik zou zoiets een mijlpaal noemen in zijn oeuvre.

Ik ga niet ‘mauwen’ over zijn stem. Het is wie hij is vandaag de dag en het is eigenlijk een zelfverzekerd en gezegend iets dat je gewoon laat horen wie je geworden bent. Ik ben één keer naar een concert van hem geweest en daar stond ik er al versteld van over de energie die hij liet zien op het podium. Een eer om de man live te hebben mogen zien.

Een klein nadeel van het beluisteren van dit album tijdens mijn corrigeren van de eindexamens is dat ik elke keer als ik het in de toekomst opzet dat ik dan aan deze periode terugdenk. Warme dagen en nachten, helemaal in mijn docentenbubbel, wat meer gefrustreerde denkrimpels erbij in mijn gezicht en niet helemaal mezelf.

Over een tijdje hoop ik menig hand te kunnen schudden van gelukkige geslaagde leerlingen die ik bijna nooit meer zal zien terwijl ik ze jarenlang dagelijks heb ontmoet, met ze heb gelachen, gediscussieerd, geholpen of conflicten met ze heb gehad. Die dag dat ze weggaan is voor hun een mijlpaal in hun leven. En soms, als ik dit album dan heb opstaan, zal ik hun gezichten weer voor me zien.

De laatste minuut van "Never Know" lijkt wel alsof het overstuurde geluid was opgenomen op een 'ouderwets' tape-deck. Aparte keus. En bij de achtergrondzang hoor ik zanglijnen zoals ik ze ken van Linda op ouder werk. Er zijn een paar nummers die zeker baat hadden met een andere stem dan die van Paul voor de achtergrondzang.

Pas vijf keer beluisterd maar denk dat ik deze wel interessanter vind dan zijn vorige, die toen ergens wel als de afsluiter van een tijdperk aanvoelde. Maar dat gevoel had ik ook al bij "Egypt Station" en nu weer.

Verrassend leuke plaat geworden. Zonder verwachtingen erin, en dan zo verrast worden. De opener vind ik echt verslavend lekker.

Het is 2026 en Paul McCartney levert een prima album af. Hoe groot iemand ook is, dat zegt niets over het nieuwste album. Ik ben in de jaren 90 al afgehaakt. Na 'Flaming Pie' geloofde ik het wel. Tot 'McCartney III', maar die beklijfde toch niet voldoende. Het is nog niet te zeggen of deze nieuwe dat wel zal doen, maar de eerste tekenen zijn zeer gunstig. Er wordt gerockt, geBeatlesd, geballad, en zo meer wat je van Sir Paul mag verwachten, maar vrijwel alles in good taste. De rol van Andrew Watt is duidelijk groot, net als bij leeftijdgenoten The Rolling Stones, want ook van Sir Paul krijgt Watt meerdere writing credits. Het album klinkt stevig, levendig en geregeld vol vuur, ondanks de hoorbare sleet op zijn stem. Ik ga hem nooit meer live kijken, want ik vind het te erg. Op deze plaat echter valt het allemaal samen. Prima gedaan en het nummer met Ringo samen is echt schitterend.

Zoveel moois! En hij is al boven de 30!

Dit weekend voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Ook ik ben positief. Ik heb de meeste McCartney-albums wel in huis, maar ben gestopt na Memory Almost Full. Alles wat daarna kwam, heeft me niet weten te verleiden tot een fysieke aanschaf. Ik vind met name zijn stem de laatste jaren nogal achteruit gegaan. Hier stoort dat op de een of andere manier minder (misschien ook en beetje gewenning aan het onvermijdelijke), en de kwaliteit van de liedjes is over het algemeen ook best hoog. En dat duet met Ringo klinkt echt een beetje als een verloren Beatles-track. Vooralsnog de 'meevaller van de maand'.

Ik sluit me aan bij alle voorgaande berichten. McCartney heeft een verrassend album uitgebracht die boven verwachting is. Het ligt veel beter in het gehoor dan zijn pakweg vier/vijf voorgangers. Uitschieters zijn er niet maar echte zwakke broeders zitten er ook niet tussen. Het is een goed verzorgde plaat met een warme productie en aanstekelijke melodieën. Macca zit ook heerlijk te bassen. En zeuren over zijn stem doe ik ook niet. Er mag wel techniek aan te pas zijn geweest maar het klinkt nergens moeizaam. Het siert hem dat hij de afgelopen jaren in een rustig tempo het album heeft gemaakt en uit een 20 tal nummers heeft kunnen kiezen.
Leuke hoes ook. Een vriendelijke plaat met nostalgische teksten.

Dit album had ik niet verwacht maar wel gehoopt! Er zit geen zwakte in en muzikaal zit het weer lekker in elkaar. De hoogtepunten zijn wat mij betreft: Lost Horizon en Never Know, maar daar kan kan ik volgende week weer geheel anders over denken, want dit album groeit.

Dit blijft toch een typisch McCartney ding. Die rauwe edges, dat echt experimentele kantje dat blijft ontbreken (En ja, hij is al eens experimenteel geweest, maar dat waren uitstapjes). Het is heel braaf maar dat is nu eenmaal wat hem past. Mooie plaat hoor, meer Wings dan Beatles. Wings kwam wel nooit in de buurt van the Beatles.

Wat wel is: Hij maakt eigenlijk muziek die ik nooit wil opzetten. Het is een schim van wat het ooit was. Mensen die zeggen dat hij terug een hele goede plaat gemaakt heeft, zeggen dat elke plaat die hij uitbrengt.

Als ik een paar nummers mag duiden:
"As You Lie There" voor de eerste keer verliefd
"Down South" voor John (?)
"We Two" voor Linda
"Life Can Be Hard" voor een kleinkind ? tijdens de pandemie ?
"First Star of the Night" voor hemzelf of iemand uit zijn nabije omgeving
"Salesman Saint" voor zijn vader
"Momma Gets By" voor zijn moeder

Vooral de laatste 3 nummers luister ik graag, meer dan de rest, terwijl ik juist heel blij ben met de rockende nummers aan het begin die zo bij zijn Wings periode passen.

Vroeger was je als eind 50er, begin 60er iemand op leeftijd. In pak, je moest je wel naar je leeftijd gedragen, een dutje voor het eten, één of 2 borreltjes op zondag en geen gekkigheid verder. Op 65 met pensioen en met een beetje mazzel werd de 80 aangetikt.
Hoe anders anno nu, waar nog levende artiesten die de 80 ruimschoots gepasseerd zijn nog de grootste podia bestieren. Het helpt als je een Rolling Stone bent of ex Beatle bent, dat dan weer wel.
Paul McCartney is wat dat aangaat een gezegend mens en heeft de energie om er nog uit te halen wat er in zit.
Live is het inmiddels wel een dingetje, want Paul's stem wil niet echt meer en dat is niet zo raar als je bijna 84 bent.
Een nieuw album met nummers die ontstaan zijn vanaf 2021. 14 songs met een verhaal en zoals gememoreerd vooral terug kijken.
Andrew Watt, die dus ook The Stones van productie heeft voorzien op hun album Hackney Diamonds en dat ook zal doen op hun nieuwe album, is medeproducer van dienst op deze.
Het is vooral een sympathieke plaat geworden met een Macca die vooral nog heel graag wil en het componeren nog steeds in de vingers heeft.
Samen met Watt speelde hij grotendeels het album in met wat hulp van oa. Ringo en Chrissie Hynde.
Hij klinkt over het algemeen stemtechnisch nog redelijk vitaal, al hoor je natuurlijk wat sleet en zal het er mee te maken hebben wanneer één en ander is opgenomen
Opener As You Lie There is in ieder geval een opener die je bij de les houdt; een wat ingetogen begin, maar al snel ontpopt het zich als een ware rocker en Paul die vanouds een rauwe strot opzet.
De breekbare liedjes met dito stem zijn er genoeg en het ene bekijft beter dan het andere. Het is gewoon soms ook wat minder sterk en dat geeft niets, maar het mag wel benoemd worden.
Days We Left Behind is terecht de 1e single, want dat ontroert ook echt en de puurheid is wonderschoon getroffen.
Ook erg fijn is Come Inside, wat weer lekker rockt en daar had hij er wat mij betreft wel wat meer van mogen maken op dit album.
Het ouwe jongens krentenbrood duet met Ringo (Home to Us) is vooral knus en aanstekelijk.
De 2 afsluitende slowers zijn pareltjes. Salesman Saint en Momma Gets By maken iets los met het trompetje en de vibe van heel lang geleden op de eerstgenoemde en het heel beladen door piano en strings ondersteunende laatste nummer.

Bij vlagen dus echt wel weer boeiend en goed om te concluderen dat Paul nog zo happy is met wat hij doet.
Petje af.

Onbevangen startte ik met luisteren. Ik kon het geen 4 nummers uithouden. Helemaal niks. Retro muziek van een oude man die nog zo nodig wil cashen of geschiedenis wil schrijven.

Mccartney, bijna 84, een levende legende, speelt alle instrumenten zelf, een plaat vol terugblikken op zijn op zijn minst hele bijzondere leven, Down South, voor George Harrison waar hij als tiener, nog lang voor the Beatles, mee naar Wales liften. De stem waar constant over wordt geoordeeld, klinkt goed, de nummers zijn allemaal in een toonhoogte geschreven die hij nog prima aankan, een pakkende verassende muzikale plaat die nergens sleet of een oude vermoeide man laat horen, veel energie en levenslust.

De geschiedenis heeft hij al geschreven onbevangen vriend. Ik was aanvankelijk bang voor een moeizame plaat met afgeschreven melodieën maar het blijkt een groeibrilliant te zijn die heerlijk wegluisterd. Ik verhoog hem naar 4.5. Hij kan het nog steeds. Misschien met lichte aanwijzingen van een strenge producer maar hij kan het nog steeds.

Nou, dat klinkt ook echt onbevangen.

Het staat je natuurlijk vrij om het niks te vinden, geen enkel probleem.
Echter jammer van de subjectieve argumenten die weinig hout snijden.
Ik heb een klein vermoeden dat McCartney vanuit financieel opzicht zijn schaapjes redelijk op het droge heeft.
Dat hij geschiedenis wil schrijven kan ik wel inkomen, de beste man is bijna 84 en zijn muzikale leven heeft zich altijd in betrekkelijke anonimiteit afgespeeld.....
Ik vermaak mij best wel goed met The Boys of Dungeon Lane, knap om op die leeftijd met energiek en fris klinkend songmateriaal op de proppen te komen.

Het lijkt een patroon, na een Anthology bezigheid komt Macca met een fijne plaat.

Ik doel dan op Flaming Pie die na de 1e Anthology uitkwam, en nu deze, die volgt na deel 4.

De plaat verrast me nog steeds, en natuurlijk had ik geen verwachtingen, maar als je de plaat op een goed systeem luistert, is het toch echt ook weer een meerwaarde. Zelfs Days We Left Behind wordt er mooier door, en die vond ik echt niet zo sterk.
As You Lie There, was is dat een heerlijke knaller! Die moet zoooo hard!!
Die binnenhoes is ook mooi, allemaal foto's uit the days he left behind, maar mooi dat de heren Beatles er veelvuldig op voorkomen. Prachtig boekwerk met teksten erbij ook.

Als dit zijn zwanenzang is, dat sluit hij in ieder geval in stijl af!

Hele fijne plaat, stem klinkt allersinds okay voor zijn leeftijd.
Goed gearrangeerd, echt een hele fijne lp.
4

De aankondiging van een nieuwe Macca vormt voor mij altijd een haribo-mix aan emoties.
De hoop op een werkje waarin zijn legendarische genialiteit van begin tot eind doorklinkt (en zulke werkjes heeft hij op z'n oude dag nog wel gemaakt, zie een Chaos & Creation of McCartney III)) en de angst voor gênante pogingen hip te klinken (een nummer als Fuh You, brrrr...) gaan constant met elkaar de strijd aan. En dan is er nog de alles relativerende maar ook wat nikszeggende constatering dat het toch bijzonder genoeg is dat die man überhaupt nog wat aan zijn oeuvre toevoegt.

The Boys Of Dungeon Lane blijkt zelf ook zo'n soort mix te zijn. Er zijn spaarzame momenten waarop hij nog verrassend uit de hoek probeert te komen, zoals in het even creepy als bipolaire openingsnummer, en ook al voelt het eindresultaat enigszins geforceerd roept het toch ook wel een soort vertederende bewondering op dat hij zichzelf nog steeds wil blijven bewijzen.

Aan de andere kant van het spectrum staat een nummer als Days We Left Behind, waar dan juist weer niks verrassends aan is en de sentimentele tekst ook een invuloefening lijkt. Toch raakt het me wel een beetje, net als het nóg oubolligere Home to Us waar Ringo klinkt als de gangmaker op een kringverjaardag.

Echt gênant wordt 't gelukkig nooit, al dreigt dat gevaar wel wanneer Ome Paul paddo-herinneringen op gaat zitten halen in Mountain Top, dat zo graag spiegedelisch zou willen zijn maar eerder klinkt als een humorloze muppet-versie van The Rutles.

De laatste twee nummers vind ik verreweg het best. Zowel de lamlendige folkpop van Salesman Saint als het kitchensink-drama van Momma Gets By (verre She's Leaving Home-echo's) passen waardig bij Pauls huidige stemgeluid. Ik vind 't sterk dat hij de broosheid van die stem niet verbergt, maar juist voor zich laat spreken, en de momenten dat hij dan nog wel een bijzondere noot haalt maken daar des te meer indruk mee. Ik hoop dat hij op een dag nog een album maakt waarop de muziek ook oud mag klinken, en dan bedoel ik oud ipv oubollig, met teksten die het 'je had erbij moeten zijn' overstijgen.

Dit is niet een plaat die ik vaak op zal zetten, maar ik ben blij dat-ie er is.

Diepe buiging voor Sir Paul voor dit werkstuk.
Dat je als 84 jarige nog in staat bent om een fraai album als deze te produceren getuigt van grote klasse.
Het lukt McCartney altijd wel om een nummer op ons los te laten die in je hoofd gebeiteld blijft zitten.
Met de fraaie en gevoelige ballad Days We Left Behind flikt hij dat weer.
Zijn stem is breekbaar en soms onvast maar bij de geweldige opener As You Lie There is daarvan weinig te merken.
Ander hoogtepunt is zijn duet met Ringo Starr, wat een lekker nummer is dat!
Tekstueel is Paul melancholisch en grijpt hij terug naar zijn jeugdherinneringen.
Ben benieuwd of dit zijn zwanenzang gaat worden en als dat zo is neemt hij op een indrukwekkende wijze afscheid wat mij betreft.

Ik hoorde hem voorbij komen op de radio. Het lijkt wel alsof op plaat zijn stem bewerkt is.