Chris Bathgate - A Cork Tale Wake (2007)

Serpentine is verreweg het mooiste nummer op dit album. De rest is ook mooi maar voldoet niet aan de pracht van het eerste nummer.

Chris Bathgate's hese stemgeluid en de mooie melodieen maken dit een plezier om naar te luisteren. Een prachtig album.

Chris Bathgate komt uit Michigan waar een levende folk scene aanwezig is. Het is ook de thuishaven van Sufjan Stevens, geen wonder dat deze zanger bijna in iedere recensie van Chris opdoekt. Hij heeft ook wel iets weg van deze artiest.
Chris Bathgate past bij de alt/freak/new folk beweging, maar is daarin wel redelijk eigenzinnig. Een echte singer songwriter en zijn teksten kunnen zich meten met Nich Cave qua inhoud. Dus zeker geen gewone, alledaagse niemendalletjes. De muziek is zeker voor folkbegrippen redelijk afwisselend. Zo begint Serpentine met een aarzelende piano en cello, het tweede nummer begint als een gewone folksong, begeleid met gitaar , maar aan het eind splijt de song open als een wolkendek en krijgen we een redelijk orkestraal einde. Het derde nummer heeft weer een pop/achtig karakter met bepalend orgeltje en vrolijk getrompetter. En zo verrast de cd bij ieder nummer. Prachtige melancholieke nummers, dan weer wat steviger, maar nergens vervallend in een te bekende stijl. Ook daarin is er overeenkomst met Sufjan Stevens. Zijn zang lijkt met wat op die van Josh Garrels , een gospelzanger met een geheel eigen stijl van folk, reggae, trip hop. De Volkskrant schreef over deze cd, ieder nummer heeft zijn eigen sfeer. En dat is ook zo met als het stemgeluid van Chris als samenbindend element.