The Strokes - Reality Awaits (2026)

Je bent een stukje vergeten.

Ik schrok bij het vrijgeven van de eerste singles van de overmatige autotune. Dacht eigenlijk dit album links te laten liggen.
Na 3 weken Zuid-Frankrijk en inmiddels weer aan het werk heb ik tot mijn verbazing vanaf werkdag 1 dit album op repeat staan . Voor nu een 3,5

De twee openers zijn fantastisch!

Bijzonder ondergewaardeerde plaat hier (en op veel plekken).

Lonely In The Future is een dijkje van een nummer. Falling Out Of Love eigenlijk ook.

Gewoon een degelijk album. Ook weer niet een van hun betere maar vind hem fijner dan bijvoorbeeld een Angels.

Vind 'm meer dan degelijk hoor. En eigenlijk ook een stuk gelaagder dan hun derde, vierde en vijfde worp... Sterke plaat.

Dit wordt zonder meer het album van het jaar, zoveel is duidelijk.

Lekker album. Geen enorme hoogvlieger.
Dine N'Dash is een knaller.
Verder vind ik Psycho Shit, Liar's Remorse en de laatste twee nummers The Fruits of Conquest en Tyrants of the Yellow Moon sterkhouders.

Wat een armoe... Julian, step way from the autotune!

Niet te geloven dat dit dezelfde band is die parels als Heart in a Cage of Reptilia heeft gemaakt...

Ik heb maanden gewacht met het vinden van een mening voor dit album gezien ik biased raakte door alle uiteenlopende recensies van anderen. Om er uiteindelijk achter te komen dat ik toch gewoon weer ergens in het midden zit..
Er zijn echt sterke momenten, zoals wmb de eerste twee nummers in zijn geheel, maar ook een paar lelijke stukjes. Ik denk dat er over het hele album meer uit gehaald had kunnen worden met een jongere of meer ambitieuze producer dan Rick Rubin.

Voor het eerst dat ik hier mijn mening geef: ik ben een Strokes fan van het late uur. Inmiddels heb ik al hun albums (op vinyl) en deze behoort zeker in mijn top 4. De opener pakt me gelijk bij mijn strot, en het laat me de rest van het album niet meer los. Het vorige album is net iets constanter, maar deze doet er uiteindelijk maar 0,2 punten voor onder (zeker in de nacht met een wijntje erbij). 5* dan toch maar!

Ik kom hier nu pas een beetje aan toe, maar dit is flink wat beter dan ik op basis van alle impressies hier en elders had verwacht. Gewoon erg fijne tracks in lijn van wat je kent van The Strokes met elk wel één of meer goede ideeën of een bepaalde draai die het altijd boven dertien-in-dozijn laat uitstijgen. Fijn uniform geheel ook, geen dikke uitschieters of overduidelijke singles maar het verloopt gewoon lekker over de gehele albumlengte. De autotune stoort me nergens, is simpelweg een goed passend onderdeel in het complete esthetische plaatje. Zal mogelijk geen top 10 van het jaar halen (misschien ook wel) maar gaat zeker nog een keer of wat aangeslingerd worden.