Kolm - Yūgen (2026)

Enorme Tool vibes, van de artwork tot aan hoe de zanger als Maynard klinkt soms. Op zich niet verkeerd want Tool.is fantastisch.

Stond ook op mijn watchlist; staat dit weekend op de luisterlijst; erg benieuwd...

Tool ligt er inderdaad dik bovenop, maar klinkt niet verkeerd. Benieuwd of ze uiteindelijk een meer eigen sound ontwikkelen zoals bijv. Wheel of Karnivool ook is gelukt...

Eerste luisterbeurt bevalt me wel. Ik hoor vooral veel Wheel terug, vooral op muzikaal gebied. Qua zang klinkt het wel weer echt als Maynard, als hij rustig zingt dan wat hard gaat het hier niet. Het is een duidelijke kloon, voor zover nog zonder een echt eigen geluid. Maar wel een die het verrekte goed doet wat mij betreft.

Wat een langdradig album zeg. Waar geestesverwanten als Wheel en Karnivool of de stamvader Tool bezwerende klanken, ritmes en structuren in interessante, dynamische composities met een noemenswaardige spanningsboog weten te gieten, voelt de muziek van Kolm aan als een zeurende, monotone en inspiratieloze stoomwals die maar van geen ophouden weet en waar geen einde aan lijkt te komen.

Het totale gebrek aan dynamiek, spanning en eigenheid zorgt ervoor dat ik hier niet met plezier naar kan luisteren, iets wat ik de band bij het vorige album ook al kwalijk nam. Ik heb overwogen om een karige 3,0* te geven, maar op de helft van de (veel te lange) speelduur irriteerde ik me dusdanig dat het toch een 2,5* wordt. De opmerking die ik bij het debuut van de band plaatste, blijft daarmee voor mij staan: "Als ik Tool wil luisteren, dan kan ik beter Tool zelf opzetten".

Dat heeft dit album in ieder geval wel goed gedaan: mij weer eens geprikkeld om het werk van Tool te beluisteren.