Type O Negative - World Coming Down (1999)

In diverse bladen werd World Coming Down een beetje afgedaan als een inspiratieloze stuiptrekking van een uitgeblust Type O Negative. Toegegeven, World Coming Down is een hele zit met al zijn lange, slepende gothisch getinte nummers maar inspiratieloos zou ik het niet willen noemen. Anders dan de andere albums, het geniale, explosieve debuut niet meegerekend ontbreekt het bekende Type O cynisme hier vrijwel. Ook is de warme romantiek die veelvuldig rondwaarde op succesvolle voorgangers als Bloody Kisses en October Rust hier ver te zoeken. Dat levert een album op van ongekende depressiviteit waaruit blijkt hoe zwaar het miserabele, onheilbrengende leven op de getergde schouders van Peter Steele rust.
Titels als Everyone I Love Is Dead, Everything Dies en World Coming Down laten wat dat betreft over de inhoud niets te gissen over. Met opener White Slavery wordt onthuld hoe de geest van Steele omgaat met zijn drugsverslaving. Hier zijn voor het eerst sinds lange tijd ook weer wat ruwe randjes uit het roemruchte hardcoreverleden van het opperhoofd in de vocalen te bespeuren. Het levert een uitstekende spannigsboog op in een nummer dat in de opzet vrij eenvoudig en monotoon is.
Enkel bij Day Tripper moest ik de wenkbrauwen even fronsen. Want dit is een vrij merkwaardige Beatles medley die, hoewel het wel naar eigen hand is gezet, m.i. beter op een b-kant of iets dergelijks had kunnen staan. Het laat wel horen waar de band qua samenzang de mosterd vandaan haalt.
Al met al vind ik dit World Coming Down die wat serieuzer van opzet is, op Slow Deep And Hard na, het beste wat Type O Negative te bieden heeft.

Zoals in mijn vorige berichtje al vermeld, heeft het een tijd geduurd voor ik dit album echt kon waarderen. Edwynn merkt terecht op dat dit album vaak wordt afgedaan als inspiratieloze meuk, en dat waren ook de enige berichten die ik er lange tijd over las. En het album kennelijk nogal bevooroordeeld ging beluisteren.
Echter, een paar jaar ouder werd ik weer nieuwsgierig naar World Coming Down, en sinds de hernieuwde kennismaking is mijn mening 180 graden gedraaid. De andere albums van Type O die ik ken (October Rust en Life Is Killing Me) zijn donker, maar altijd met een knipoog. Die knipoog is hier verdwenen, evenals de toetsenpartijen die sommige nummers van October Rust zo briljant maakten (Green Man bijvoorbeeld). Blijft over een somber, depressief album dat door de galmende stem van Peter Steele en de verwrongen klank van de gitaar nog steeds onmiskenbaar Type O Negative is.
Alle nummers zijn zwaar en zwart, hoewel nergens te zwaar en daardoor onluisterbaar. Allemaal achter elkaar een hele zit, maar gelukkig krijgt de luisteraar hier en daar een beetje lucht door korte instrumentale nummers/geluidscollages. Maar ook van die nummers spat de levenslust niet af. Integendeel.

Uit de interviews met Peter Steele die ik gelezen heb, kreeg ik altijd een beeld van een sombere, eenzame man die veelvuldig met zichzelf en de wereld worstelde. Dit album lijkt daarom een erg persoonlijk album, en is voor mij daarom het ultieme Type O Negative album.

4.5*