Spirit Adrift - Infinite Illumination (2026)

Werd getipt door een vriend, want doommetal en op streaming, inclusief Bandcamp. Spirit Adrift en Infinite Illumination, het was heerlijk in de auto, net als op de fiets met koptelefoon. Qua gitaarspel word ik heel blij. Niet alleen door de riffs, maar ook door de twins die worden gespeeld: ze kunnen huilen of dartelen als vlinders in een dans.
Omdat dit in feite een éénmansproject is, is mij onduidelijk of frontman Nate Garrett in zijn eentje al die gitaarpartijen inspeelde, of dat de andere partijen door Tom Draper worden gespeeld. Op Discogs staat het album nog niet, daar kan ik dus niet spieken.

Iets minder heb ik met Garretts zang. Niet dat hij dat niet kan: zijn stem is rauw en heeft een prima bereik. Het zit 'm erin dat hij steeds met dezelfde intensiteit zingt, wat het op den duur eentonig maakt. Gelukkig zijn er de gitaarpartijen voor het tegenwicht, vet geproduceerd bovendien. Ook pakkend zijn de akoestische delen, fraai in contrast. De meeste tempo's liggen laag, maar White Death is uptempo.

Ging ik vanavond wat achtergronden uitzoeken, ontdek ik dat Infinite Illumination niet alleen hun zesde album is, maar ook hun laatste zal blijven. Jammer. Een album voor op mijn jaarlijstje.

Nate Garret bouwde met Spirit Adrift een sterke discografie op, waarmee hij Century Media wist te overtuigen om hem te tekenen. Na 1 prima, maar niet overtuigend, volwaardig album, een EP en een album met voornamelijk covers is hij echter weer terug bij 20 Buck Spin.

Daarmee lijkt hij ook weer het heilige vuur te hebben gevonden, want Infinite Illumination is een van de sterkere albums van Spirit Adrift geworden. De met heavy metal doorspekte doom klinkt levendig en energiek, zonder enorm van het recept af te wijken. De songs ademen meer bezieling dan op zijn voorgangers en maken duidelijk dat Spirit Adrift weer helemaal in vorm is.