Man/Woman/Chainsaw - Cannonball (2026)

Na vele singles en EP's nu eindelijk een debuut album.

Nosedive vind ik alvast een erg goed nummer

Nosedive is een alleraardigst debuutsingle!

Fantastische band! Ik volg ze al een tijdje. Mijn album waar ik het meest naar uit kijk. Alle singles zijn al geweldig goed. Zeker ook hun laatste, het slotnummer van deze plaat.
Alle nummers klinken ook heel anders, veel variatie. Dit word een topplaat!

De niet singles ondertussen ook een paar keer gehoord en die zijn ook heel erg goed. Fantastische plaat dus. Helaas weinig tijd om nog veel te luisteren vandaag

Opent lekker verrassend energiek met zowel piano als viool en doet me denken aan The Waterboys maar dan met een zangeres op "Only Girl". Iets wat doorgezet wordt op "Canon", klinkt wel als een andere zanger(es) als ik me niet vergist. Zowel invloeden uit de Alternative Rock door de stevig aangezette gitaren
maar vind het ergens tussen Indie Rock en Folk Rock in zitten.

"Goddamn, Lizard Man!" gaat dan richting Zappa en Art Rock met weer een andere zanger. "Lighter" is dan weer licht dromerige pop met piano. Het album gaat wel alle kanten op, genoeg variatie dus om de aandacht te trekken, maar dat moet je dan wel liggen.

Voor mij is dit bonte gezelschap van musici en zangers nog net iets te braaf binnen de Pop lijntjes. Zeker door de tags die zijzelf aan hun album gekoppeld hadden op Bandcamp had ik iets verwacht wat meer extraverter is zoals de bombast van HMLTD - MusicMeter.nl of Viagra Boys en dit zit dichter bij Sorry - MusicMeter.nl

Ik ben er even aan begonnen nav een positieve recencie van De Volkskrant,.maar niet mijn kopje thee.
Op het eerste gehoor weinig verrassend en erg glad geproduceerd.

Ga ik dan voor een 1* stem zoals sommige users doen? Dat dan weer niet.....het is niet slecht maar mijn smaak niet . Er zullen vast mensen zijn die het wel waarderen. Ik onthoud me van stemmen.

Zag dit 6-tal al meerdere keren live en dat was telkens een muzikale ontdekkingstocht. Op voorhand benieuwd hoe de chaotische artrock van het podium getransformeerd word naar de studio. Die chaos komt vermoedelijk door voorkeuren voor 6 verschillende muziekstijlen die ieder 1-6de aandeel kregen in M/W/C, waardoor er nooit een echte keuze gemaakt hoeft te worden.
Opvallend dat in de studio meer poppy invloeden doorklinken, terwijl live meer folky effecten hoorbaar waren. Dat gaat zelfs zo ver dat het lijkt of er E.L.O. violen uit een ver verleden hoorbaar zijn. Maar direct daarna klinkt weer een fiddle die ook uit een Ierse Pub kan komen, of een rockende gitaar uithaal. Voor wie op zoek is naar één herkenbaar muziek genre is er geen eer te halen. Dat word nog eens versterkt door de 3 totaal verschillende lead vocals van bassist Vera, Emmie-Mae (keys) en gitarist William Ward. Ervaar het beluisteren van de Cannonball als een ontdekkingsfeest met Nosedive en Only Girl als de parels.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Man/Woman/Chainsaw - Cannonball - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Man/Woman/Chainsaw - Cannonball
De Britse band Man/Woman/Chainsaw klinkt op haar debuutalbum Cannonball bij vlagen behoorlijk eigenzinnig, maar na een paar keer horen vind ik het toch vooral een album met een serie geweldige popsongs.

De naam Man/Woman/Chainsaw zingt inmiddels een tijdje rond in de Britse muziekpers, die hoog opgeeft over de band uit Londen. Deze week is het debuutalbum van de band verschenen en het is, zeker in deze rustige tijden, een zeer opvallend debuutalbum. Man/Woman/Chainsaw wordt vooral gezien als een band die de grenzen van de popmuziek opzoekt, maar ik hoor op Cannonball toch voornamelijk lekker in het gehoor liggende of zelfs aanstekelijke popsongs. Het zijn popsongs met een eigenzinnig randje, die door de flinke variatie in de zang alle kanten op kunnen en variëren van rock tot folk. Al met al een interessant album van deze nieuwe Britse band.

Het deze week verschenen debuutalbum van de Britse band Man/Woman/Chainsaw zorgt momenteel voor een bescheiden hype en dat midden in de zomer. Die hype begrijp ik overigens volledig, want de band uit Londen heeft echt alles wat nodig is om uit te groeien tot een grote band in het alternatieve circuit.

Man/Woman/Chainsaw komt uit de zogenaamde Windmill scene, rond het alternatieve poppodium The Windmill pub in de Londense wijk Brixton. De Windmill scene heeft de afgelopen jaren bands als Black Midi, Black Country, New Road, Squid, Shame, The Last Dinner Party, Heartworms en Goat Girl opgeleverd en dat zijn stuk voor stuk bijzondere bands.

Het zijn bands die er in de meeste gevallen flink op los experimenteren of op zijn minst een afwijkend geluid hebben. Dat afwijkende geluid laat Man/Woman/Chainsaw direct horen in de openingstrack van het debuutalbum Cannonball, waarin stevig aangezette vioolklanken door de melodie en het refrein heen fietsen.

Heel tegendraads is dit nu ook weer niet en ook op de rest van het album is Man/Woman/Chainsaw een stuk minder experimenteel dan een aantal van de andere bands, misschien met uitzondering van The Last Dinner Party, waarmee ik af en toe wel wat raakvlakken hoor.

De vioolklanken op het album geven de muziek van Man/Woman/Chainsaw soms iets eigenzinnigs en zorgen absoluut voor dynamiek, maar ik hoor af en toe ook zeker iets uit de folk, de progrock en de muziek uit de Canterbury scene van lang geleden. Het zorgt ervoor dat het debuutalbum van de band uit Londen direct opvalt, en persoonlijk hoor ik veel liever Cannonball dan de albums vol nerveuze postpunk met praatzang, die in de Windmill scene ook behoorlijk gangbaar zijn.

Man/Woman/Chainsaw vertrouwt voor de zang op zangeressen Vera Leppänen en Emmie-Mae Avery en zanger Billy Ward, wat zorgt voor de nodige variatie op het album. De zang van Billy Ward doet me af en toe denken aan Nick Cave in jongere jaren, maar ik hoor liever de vrouwenstemmen op het album, die Cannonball wat in de richting van de folk en de pop duwen.

Veel songs op Cannonball klinken verrassend toegankelijk en lijken in weinig op de vaak wat ruwe en onvoorspelbare muziek uit de Windmill scene, maar ik vind het persoonlijk eigenzinnig en onvoorspelbaar genoeg, al is het maar omdat Man/Woman/Chainsaw in iedere track weer een andere kant op kan gaan en een ruwe rocksong kan laten volgen door een bijna zoete popsong. De viool van Clio Starwood snijdt er steeds prachtig doorheen en weet keer op keer de juiste klanken te vinden.

Bij eerste beluistering vond ik de muziek van Man/Woman/Chainsaw nog wel eigenzinnig klinken, maar na enige gewenning hoor ik een behoorlijk toegankelijk album met zowel invloeden uit de indiepop als de indierock. Daar zijn er heel veel van, maar de band uit Londen komt op de proppen met een aantal songs die je niet meer uit je hoofd krijgt en is door het subtiele buiten de lijntjes kleuren net wat eigenzinniger dan de meeste andere bands in deze genres.

Na het succes van The Last Dinner Party zie ik ook Man/Woman/Chainsaw wel flinke zalen vullen en floreren op festivals De huidige hype rond Cannonball is misschien wat overdreven, maar het is ondertussen wel een bijzonder lekker en ook zeker interessant album. Erwin Zijleman

De eerste paar oprispingen van deze band vond ik leuker, veel meer. Nu is het alle kanten op, te gelikt en wat mij betreft behoorlijk zielloos. Knap gedaan hoor, maar mij veel te vlak en wat gemaakt.

Verrassend toffe plaat. Vooral de variatie vind ik enerzijds verfrissend en anderzijds gaaf.
Ook de afwisseling zanger en zangeres kan er hier wel in. Top 10 materiaal.

Live ook ijzersterk.

Wow, interessante plaat. De eerste 2 nummers konden mij niet echt bekoren, maar vanaf Goddamn, Lizard Man! is er geen slechte track meer te vinden. Het is wel gek dat de muziek zo verschillend aanvoelt per zanger. Wanneer de man zingt voelt de plaat meer als Rock en wanneer de zangeres zingt voelt de plaat iets meer folky. Toch voelt het wel als een geheel ofzo en in beide gevallen zijn er toffe tracks te vinden.