Overmono - Pure Devotion (2026)

Lockup is weer een lekkere kneiter hoor!

Zeer overtuigend optreden op DTRH maakt mij redelijk hyped voor dit album. Er kwamen veel onbekende tracks voorbij, waarvan ik vermoed dat ze op dit album staan.

Eerste plaat vond ik niks, nu deze toch weer geprobeerd want zou wat toegankelijker zijn
Maar ik vind het nog steeds niks bijzonders, zelfs tamelijk lelijk allemaal
Elke track wordt gedomineerd door vervelend gesampelde of ge-autotunede vocals, met als dieptepunt het eerste nummer, de tracks op zich zijn ook niks bijzonders wat mij betreft
Alleen het laatste nummer vind ik wel ok, maar da’s wat mager, zet dit waarschijnlijk nooit meer op

Het album heb ik nog niet intergraal geluisterd, maar de vooruitgebrachte singles wel.
Deze liggen me minder goed.
Vooral de gepitchte vocals vind ik vervelend. Niet alleen Overmono maakt zich hier schuldig aan, ook Daphni/Caribou, Mall Grab om maar enkele uit het hoofd te noemen en nog tig andere dance-artiesten passen dit commerciële trucje vaak toe. Wat mij betreft opbergen en ergens ver weg steken.

Verder mis ik de dubby obscure vibe van vroeger (Quadraluv, Le Tigre, Lockner Union, Gunk of het geweldige Bone Mics) in de laatste releases. Maar zo gaat het helaas zo vaak met dancegroepen die wat aan populariteit winnen.

Toen ik Overmono leerde kennen in 2020/2021 was elke release raak. Alleen maar bangers en smaakvolle releases, maar eigenlijk sinds de release van het eerste album is het allemaal net niet voor mij. Dit is zelfs een grote teleurstelling. Er zit zo weinig smoel aan.

Productioneel is het idd minder rauw dan eerder werk, maar die gepitchte vocals waren toch altijd al onderdeel van de Overmono sound? Gunk en So U Kno om even twee bangers te noemen.

Eerste releases waren toch vooral instrumentaal. Vanaf So U Kno hebben ze dit geïntroduceerd. vanaf dit nummer zijn ze ook bekender geworden voor het grote publiek.
Gunk blijft overigens ondanks de vocal een van mijn favorieten.

Wat mij betreft mogen dance-singles niet te veel leunen op een vocal. Instrumentaal moeten ze overeind blijven zonder tekst. En laten we eerlijk zijn: voor diepgaande teksten is dance de voorbije decennia nu ook niet bepaald het genre geweest dat zich heeft onderscheiden. En dan heb ik liever dat het eenvoudig blijft - Daft Punk - Around the World - dan geforceerd melodramatisch zoals een "Knight in Shining Prada"

Ik moet mijn eerdere mening een beetje bijstellen. Ondertussen kan ik wel genieten van het album.
De singles blijken me het minst te liggen, Knight in Shining Prada is (o.w.v. de overdreven cherry vocal) een dieptepunt, maar ook Gem Lingo (Ovr Now) dat toch eerder bij het eerdere werk aansluit, doet me niet veel.
Laxbrook en Lockup vind ik dan wel dikke tracks. (al hadden de vocals van mij niet gemoeten). Een andere favoriet is Mialon, dat me aan Modeselektor doet denken.