Madonna - Confessions II (2026)

In dat geval heeft hij nog meer lol dan ik dacht...

Inderdaad! Mevrouw Brouwer en ik kennen elkaar al meer dan 42 jaar.
Wat toch wel bijzonder is: 42 jaar geleden gingen wij, verliefd op elkaar als wij toen al waren, op zaterdagavond dansen in de plaatselijke dansschool. En wij dansten op "Like a Virgin" en "Holiday" van Madonna. En nu, 42 jaar later, zijn mijn vrouw en ik razend enthousiast over Madonna's nieuwste album "Confessions II". Wat een artiest, wat een plaat!

Ik ben nogal enthousiast over de in elkaar gemixte 1LP/CD versie met 12 nummers. Op Betrayal na staan alle sterke nummers daarop en vormen een fraai geheel. Wat een aanstekelijke mix is dit!

De productie is ook weer om door een ringetje te halen. En nummers als I Feel So Free, One Step Away, Bring Your Love (met Sabrina Carpenter), Dancetaria, School, Fragile & My Sins Are My Savior (met Stromae) zijn erg lekker tot geweldig.

Een fraaie toch wel verrassende comeback van Madonna en haar beste album sinds Confession on the Dancefloor.

Zomertijd ! Vakantie ! 6 weken puur geluk hebben omdat het onderwijs mij dat toestaat ! Tijd voor veel muziek en in de zomervakantie heb ik mijn vaste summer vibes albums. Maar de eerste dagen moet ik ook even bijkomen. Gewoon moe van een werkjaar en dat merk ik soms ook weleens fysiek. Vanochtend was ik wat aan het bijkomen van een vele proost vieringen gisteravond feestje. Moeheid in combinatie met alcohol kan soms weleens bij mij de volgende dag zich manifesteren in een oog migraine aanval (dan lijkt het alsof ik door een soort Beatle achtige kaleidoscope heenkijk (geen drugs, echt niet !). Dan moet ik even rusten, mijn ogen dichtdoen en dan komt het vanzelf goed.

Dus een 2.5 uur geleden dacht ik: weet je wat ! Ik combineer dat ogen dichtdoen, wat rusten met het nieuwe album van Madonna. Wie weet kan ik het album in mijn summer vibes lijst zetten om de zonnige weken mede te vervullen. Ik kom altijd tot rust met muziek. Ogen dicht, koptelefoon op, beetje die kaleidoscope zien in het donker achter mijn oogleden. Kom maar Madonna..

Maar hoe verder ik het album inkom hoe leger de muziek wordt. Oei. De ritmes zijn mij te strak, eindeloos. De muziek doet mij helemaal niks. En, meestal het belangrijkste voor mij, de stem ! Ik vind de stem van Madonna emotieloos, leeg en weinig zeggend. Het album is totale leegte voor mij. Jammer ! Maar goed, dat is persoonlijke smaak. Het zij zo.

Wat dan wel ? Ah ! Ik doe mijn ogen even open en zet de andere Madonna Rosalía op. En bij de eerste machtige tonen van dat album verdwijnt zachtjes mijn eigenhandig gecreëerde kaleidoscope wereld en los ik zachtjes op in de warmte van de zomer..

Ik had gisteren ook wat niet-zo-lovende woorden neergezet, maar had ze weer weg gehaald omdat ze wat misplaatst leken. Alsof ik een feestje kwam verpesten. En ook buiten deze site wordt dit nogal goed ontvangen. Misschien hoor ik het gewoon niet goed.

Mijn reactie (ook deels neerkomend op die vocalen en deels op leegte) was wel slechts op basis van het rijtje nummers dat in de publiciteit is gekomen. Hopelijk is dat rijtje niet representatief voor de rest.

Je mag toch gewoon je kritiek uiten, ook als anderen wel positief zijn?
Graag zelfs, anders krijg je juist zo'n hosanna-stemming.

Op basis van de singles klinkt het naar mijn mening als Madonna ten voeten uit, dit sluit aan prima aan op haar eerdere werk. Vermakelijk, zonder zo sterk te zijn als de eerste Confessions.

Na het album vanmiddag voor het eerst volledig te hebben geluisterd en daarna CONFESSIONS II the movie voor het eerst te hebben gezien, is er één ding voor mij duidelijk: Benedict "Smaug" Cumberbatch was het hoogtepunt.

De eerste luisterbeurt viel niet mee, veelal lowtempo generieke dance. Twee positieve uitschieters: School en Dancetaria. Eerst nog maar een paar keer aanhoren voordat ik sterren uitdeel. Voorlopig gaat het richting de 2,5 tot 3 sterren max.

De voor mij bekende nummers doen me denken aan het wat saaiere deel van de muziek die pakweg 2002/2003 uit m'n luidsprekers kwam, (inderdaad) ietwat generieke dance. Misschien speelt Madonna in op een terugkeer van muziek met een dergelijke ondertoon. Alleen zit er hier autotune bij.

Destijds kwamen die nummers vaak van Hed Kandi-cd's, Id&T Radio of Dancenet.

Bij de meest recente Tame Impala tikte ik al iets aanverwants.

tnf, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: de beste recensent ben je toch echt zelf! De één vindt "Confessions II" geweldig, de ander kan er niets mee. Dat heet zoiets als smaken verschillen, het houdt de zaak alleen maar levendig...

Vandaag heb ik, ter voorbereiding op de Nijmeegse 4Daagse, een kleine 8 uur gewandeld. Oordopjes in, gaan met Madonna en "Confessions II" een keer of vier beluisterd. En tja, sorry dat ik het nog maar een keer zeg: Madonna's nieuwe album vind ik geweldig. Tijdens het lopen en al luisterend naar "Confessions II" raakte ik een soort van in vervoering en waren die 40 trainings kilometers "een appeltje, eitje".

Ik snap ook nooit zo goed waarom je niet zou kunnen zeggen dat je het niks vindt (het wordt anders als je een hele discografie 0,5* geeft of zo, dan ben je niet geloofwaardig meer).

Ik zelf was op voorhand nogal kritisch en had er geen goed gevoel bij en nu zou ik me er bij wijze van spreken niet eens voor schamen om dit album aan het einde van het jaar op de eerste plaats te zetten (ik zeg niet dat ik nu al weet dat ik dat ga doen, maar ik weet wel dat daar dan wenkbrauwen over getrokken zullen worden: ik maak daar minder goede sier mee dan mijn nummer 1 van vorig jaar Rosalía... maar wat boeit dat dan?! Ook dat is prima: ieder zijn smaak, gevoel of wat dan ook).

Voor wat het waard is, even een wat diepgaander luistertest gedaan en - eerlijk gezegd - ik snap die misvattingen t.a.v. genre ("techno") wel een beetje.

Tenminste 3 songs - Danceteria, Love without Words en Bizarre zijn alle in 4/4 en zijn in 124-125 bpm. Voor dance ("deep house") is dit een vrij normaal getal; voor progressive, techno etc ligt dat echt wel hoger. Danceteria doet ook sterk denken aan Vogue (dat heeft een iets lager BPM, dat dan weer wel) sterke jaren 90 link, imo.

Niets-aan-de-hand, alles onder controle, de stoofschotel staat in de oven - don't worry 3,25* vooruit

Is dat punt voor de stoofschotel of voor het album? In het laatste geval is dat voor jouw doen een behoorlijke score !

Als vervolg op mijn eerdere berichten over CONFESSIONS II ben ik inderdaad wel opgeveerd.

De vooruitgesnelde tracks maakten mij warm nog koud, maar nu ik het album 10 dagen in huis heb en het een aantal keren heb gehoord, waaronder via de EarPods, ben ik positiever. Niet Himmelhoch juichend, maar ik vind haar wel volwassener over komen dan in de jaren van She's not me, of Bitch I'm Madonna, dat vond ik iets te veel schoolyard niveau. De gesproken delen in de eerste 6-7 nummers zijn mooi gestyled en die nummers lopen smooth in elkaar over. Hier serveren Stuart en Madonna royaal uit eigen doos en dat is prima en heel Herkenbaar (sfeer van MDNA, Rebel Heart en ook invloeden van haar laatste worp Madam X.
Het is dus ook niet echt vernieuwend qua dansinvloeden (en daar geef ik mijn gewaardeerde MM collega Gert1980 gelijk in, wie of wat is op dat niveau nog vernieuwend. Daarbij heeft Madonna dat nu op dit punt in haar muzikale loopbaan ook helemaal niet nodig, ze heeft in de afgelopen 5 decennia genoeg trends gezet en de boel opgeschud.

Ik snap goed de overweging om de rustigere en meer persoonlijke nummers in het tweede deel te plaatsen, aangezien anders de flow en vibe van de dance tracks ruw wordt doorbroken. Maar het zijn toch die laatste 7-8 nummers die ik het beste vind. Een vol album met nummers als Betrayal (de beste track in mijn oren) Fragile, The Test en L.E.S. Girls zou van mijn wel een 4.5 ster krijgen. Nu volstaat een goede voldoende (met een 7 op mijn rapport durfde ik wel thuis te komen…)

Maar het is overduidelijk dat Madonna een dance album wilde maken, wat ze ook zegt in de interviews ze begon als danseres. In dat opzicht is het niet vernieuwend maar wel een heel persoonlijk album geworden.

Ik zag de film en het interview met Graham Norton, waarin ik wel echt moet wennen aan haar 'nieuwe' gezicht en de strakke manier van praten. En wederom dacht ik, je bent een ras Artiest maar valt daarbij niet in de sympathieke categorie.

En nu zet ik CONFESSIONS II nog maar een keer op

Toch wel lekker album. Kende Confessions uit 2005 te weinig, dus eerst maar die een weekje gedraaid. Is in de basis niet echt mijn genre/stijl maar ik bleef erin hangen. Tja dan is het toch wel goed.
Vandaag dan maar deel II via de streaming opgezet en volgt naadloos deel 1 op. Ook dit klinkt prima maar zal voor mij niet een memorabel Madonna album worden.

Snap niet zo goed waarom dit zo goed scoort. Dit is toch generieke dance met enorme strak getrokken anonieme vocals. Het is luisterbaar zeker voor op de achtergrond, en dat is bij Madonna zeker niet altijd het geval ( bijv American Life ). My loss waarschijnlijk en ik ben ook niet zo met haar muziek opgegroeid, maar doe mij dan maar een Kylie. Die is en sympathieker en er hangt niet zo'n gehypte zweem omheen. Dat is gewoon leuke niets aan de hand popmuziek. Dit album krijgt 3 sterren maar die zijn eigenlijk voor Stuart Price voor de productie en dat het wel fijn aan elkaar gemixt is.

Het overgrote deel neigt voor mij meer naar universeel dan generiek. Everything en Fragile vind ik wel generiek; laatstgenoemde is tot mijn verbazing dan weer de meest aangevinkte favoriet op dit moment.

Ik heb nooit eerder een klik gehad met Madonna, of een dance-album in het algemeen. Dit album vond ik vanaf de eerste seconde bezwerend en onweerstaanbaar. De gesproken vocalen werken goed en voeren je echt mee in een groter geheel. Het album staat vol met universele teksten, die vaak wel tegen het clichématige aanschuren maar alleen een enkele keer (zoals Everything) over het randje gaan. De voornaamste indruk is dat dit album een direct tijdloos (en universeel) karakter heeft, mede dankzij de ruimtelijke en moderne productie.

Tot en met School was het verder een verheven luisterervaring en zat ik op een dikke 5 sterren; de overgang van track 3 naar 4 tilde mijn ziel letterlijk een stukje op. Die samenwerking met Sabrina is een schot in de roos zoals Charli en Billie dat een tijdje geleden deden, voorzien van een bezwerende muziekvideo. Het toneel van de vrouwelijke popiconen is mega interessant op dit moment.

Jammergenoeg volgt daarna een drietal die mij wat minder raakt, maar gelukkig sluit het album sterk af met The Test en L.E.S. Girl. Die laatste is een bijzonder mooi liedje.

Een aantal dagen geleden zag ik deze video en dat hielp wel enorm om Madonna's ongefilterde en menselijke kant te leren waarderen, onderscheidend van hoe ze zich doorgaans voordoet. Ik ga me in de komende jaren rustig wat meer verdiepen in haar werk.

Heerlijk (en eerlijk) om te zien ! Je merkt de menselijke onzekerheid als ze aangeeft dat ze misschien weleens een foutje zou kunnen maken en daarna een paar gewone C, D, G en F akkoorden gaat spelen zoals elke beginner het doet. En haar concentratie op haar spel icm het zingen. Zo herkenbaar !

Mocht ze ooit een folk album uitbrengen (want daar neigt dit naar) dan heeft dat zeker mijn aandacht. Zou best waardevol zijn in haar Amerikaanse muzikale cultuur die ze heeft opgebouwd. Dank jerome988 !

Ik krijg net (na de deluxe cd) de special edition 2LP binnen. Welke stagiair heeft bedacht dat je zo'n prijzige gatefold wel kunt dichtplakken met een foliestrip die lijmresten op de hoes achterlaat? En waarom? Het zit al in plastic verpakt, de poster en de tag vallen er echt niet uit. Niet okee, ik vind dit echt minachting voor het product, de kunstvorm, vinyl-liefhebbers en degene die hiervoor de knip trekt in het bijzonder.

Ontopic: fijne plaat! Enorme meevaller na Madame X. En fraai dat de teksten wel op de poster bij deze LP staan, in tegenstelling tot de (deluxe) cd.

Begrijp je opmerking maar dan is het toch ook prima? Het is voor mij inderdaad ook niet zo enorm vernieuwend of wegblazende muziek, maar de tracks blijven voor mij wel aangenaam hangen. Enige album van Madonna die bij mij echt hoog scoort is Something to Remember en dacht daarna niet meer op haar muziek te stuiten. Tot Confessions…