Soft Cell - Danceteria (2026)

Is dat Marc toen die de Mambo danste

Madonna en Soft Cell aan de Danceteria. Benieuwd welke van deze twee dance-pop albums het best gaat aanslaan bij mij dit jaar.

Dave Ball heeft het gelukkig nog kunnen afronden. Hiermee wel het einde van Soft Cell, dan mag Marc nog zo leuk optredens onder die naam geven op vage jaren ‘80 festivals.

Afgaande op de singles heb ik toch een voorkeur voor Marc & Dave.

Er is een duidelijke link met Madonna:

'Danceteria' is set in the legendary Manhattan nightclub where young Marc and Dave would party until the small hours after the recording sessions for their seminal 1981 debut 'Non-Stop Erotic Cabaret'. This was a life changing moment for the two art school students from Leeds Polytechnic: Marc and Dave stepped into a world of unbridled creativity and total self-expression in New York, swiftly fitting in and making friends with the most up for it in-crowd at Danceteria. Mirroring its eclectic musical style, Danceteria provided a home for party people from all walks of life, sexualities and recreational appetites, drawn together by the desire to simply be themselves. More than most, the queer community thrived under the discoball lights, falling in and out of love and dancing until dawn - essential solidarity against well-worn societal prejudices and the existential threat from the burgeoning AIDS epidemic. Within these sweaty club walls, Marc saw Madonna's first ever performance on the Danceteria floor, following a hot tip by a certain Seymour Stein - a moment the queen of pop is also playing tribute to on her own new album 'Confessions On A Dance Floor: Part II'.

De CD versie heeft twee nummers die niet op de LP staan (Crackland en What is Your Morality), en op de LP versie staan dan weer kortere edits van een aantal nummers (#1, 3, 4 en 6).

Poles Apart is neem aan dat de CD versie ook de streaming versie wordt ? of niet ?

Ja, lijkt me wel, de LP versie is ingekort door ruimtegebrek. Dat is voor streaming natuurlijk geen probleem.

"In Heaven (When I Dance With You)" is uitgebracht als 3e single en ik begin toch te vrezen voor een teleurstellend album. Op deze 3e single hoor ik toch dat zijn zang enorm bewerkt is, zelfs in dit mid-tempo lijkt Marc problemen te hebben om de noten aan te houden.

Vooralsnog is de cover "Out Come the Freaks" met Nona Hendryx de enige single die echt goed bevalt.

Ben er ook bang voor. Ik vind alle drie de nummers best tegenvallen (dus ook dat nummer met Nona vind ik niet veel)

Maar ja, ik was over de vooruitgeschoven nummers van Madonna’s laatste ook niet zo enthousiast en sta pakte uiteindelijk heel anders uit. Ik ga er tegen beter weten maar even vanuit dat het hier ook nog kan gebeuren.

Vandaag is 'The Space Inside' gelanceerd een lekker uptempo nummer in de ware traditie van Soft Cell.

De vorige drie vrijgekomen tracks heb ik nog niet gehoord, ga ik nog even achteraan

Net geluisterd, Danceteria en In Heaven niet slecht maar The Space Inside is de beste van de drie.

"The Space Inside" is zo'n nummer dat zowel in Elekctro / Synthpop en House is gedoopt uit het begin van de 90s die toen redelijk populair waren. Beetje a la Sparks - Gratuitous Sax & Senseless Violins (1994), dat geëxperimenteer met de vocoder past daar ook nog in al is het hier waarschijnlijk gebruikt om de auto-tune te verdoezelen.

"In Heaven (When I Dance with You)" heeft wat 70s Pop in de mix met Synthpop en gedempte House beats. De houdbaarheidsdatum van Marc's stembanden zijn wel dicht bij hun limiet. Helaas.

Zie net dat ook "The Rainbow Room" op single is uitgebracht... 10 dagen geleden. Spotify aanbevelingen heeft die dan gemist, als ook die van Last.fm... apart.

Een ingetogen nummer...

De zwanenzang van Soft Cell. Het was waarschijnlijk niet eens zo gepland, maar door het overlijden van Dave Ball (22 oktober 2025) is dit nu gewoon een feit. Soft Cell is niet meer ook al treedt Marc momenteel wel op onder die naam (naast optredens onder zijn eigen naam); een beetje eigenaardig in mijn optiek maar misschien is het een soort eerbetoon en afscheid van Marc op deze manier.
Heel bijzonder is ook dat het album twee dagen voor het overlijden van Dave echt helemaal afgerond was (de laatste mix was een feit).

In feite hadden we al eerder afscheid genomen van Soft Cell na This Last Night... in Sodom (1984). Toen verscheen er in 2002 een terugkeer album in de vorm van Cruelty Without Beauty en dat leek een eenmalig project te zijn, maar blijkbaar bleef het kriebelen en verscheen 20 jaar later *Happiness Not Included en eigenlijk borduurt Danceteria daarop voort qua geluid.

Het duo maakt er een nostalgische trip van en dat is al te zien aan de titel Danceteria (niet geheel toevallig ook een nummer van Madonna op haar laatste album). Danceteria was een legendarische club in de jaren 1979 tot 1995 en het bood een podium aan artiesten als Madonna, New Order, Beastie Boys en nog veel meer namen die later groot werden. Ook Soft Cell is zo'n naam. In de film Desperately Seeking Susan vormde de club het decor als disco.

Danceteria is een eerbetoon aan de club en ook de tijd waarin het z'n hoogtijdagen vierde.

Ik was niet erg enthousiast over de vooruitgeschoven nummers, maar ik moet zeggen dat ik het eindresultaat eigenlijk best vind meevallen. Nee, het groezelige van de eerste drie albums horen we niet terug, maar dat kun je ook niet verwachten van twee zestigers die dit album opnamen in een heel andere levensfase waar de wilde haren aardig verloren waren. Marc is een wat brave crooner en Dave tobde al aardig met zijn gezondheid. Heel andere koek dan de seks, drugs en rock 'n roll van toen.

Zoals gezegd vind ik het prima voortborduren op de voorganger van vier jaar geleden en dat was ook geen beroerd album.
Het probleem zit een beetje in de wisselvalligheid van de nummers. Zo'n nummer als In Heaven (When I Dance with You) vind ik echt te cheesy, zelfs op een Marc Almond album zou ik dat vinden (en daar vind je deze stijl vaker terug op zijn laatste albums). Ook Out Come the Freaks is zo'n nummer waarvan ik denk 'dit is meer een Marc solo uiting'.
Jammer ook dat What Is Your Morality niet op de lp versie staat (ook Crackland ontbreekt daar), want dat vind ik een lekker nummer. Wave to America heeft een soort pop-vrolijkheid die je ook tegenkomt bij bijvoorbeeld Pet Shop Boys, niet geheel toevallig dat die ten tijde van het vorige album samenwerkte met Marc en Dave.

Danceteria is een fijn popalbum van een duo waar ik nogal fan van ben en dat helpt wel een beetje in de waardering. Of het mensen nu ineens enthousiast gaat maken voor Soft Cell betwijfel ik ernstig. En ken je het duo niet dan moet je gewoon het debuut opzoeken, dan krijg je pas echt een hoogtepunt voor je kiezen.

Ik ken voornamelijk de nummers die al eerder online werden losgelaten en niet toevallig hier bovenaan bij de tracklijst voorzien zijn van een play-pijltje.

De titeltrack klinkt met z’n ”higher and higher” als een flauw afkooksel van ’Nostalgia Machine’, het guitige feestnummer van Soft Cell’s vorige album.

’The Rainbouw Room’ is zoals die (andere) Almond-kenner in meerdere songs ervaart: puur solowerk. Een beetje zoals de kalmere nummers op Tenement Symphony. Dat album betekende begin jaren ’90 de eerste samenwerking tussen Almond en Ball sinds de split van Soft Cell.

So far ontwaar ik geen muzikale nieuwigheden op Danceteria. Ook niet bij ’Out come the Freaks’. Die song klinkt in al z’n chaos als één van die talloze en overbodige remixen van Almonds werk uit dezelfde 90’s. Er gaan verdomd goeie andere nummers moeten staan op Danceteria opdat ik dit album niet ga buizen. De cd aanschaffen ga ik zeker wel doen maar enige haast voel ik niet.

Begin augustus dit jaar zag ik Soft Cell in Lokeren. Almond werd ondersteund door de twee backing vocalisten die er ook al bij waren op z’n solotournee in 2023. Een goede ingreep want de hoogste noten haalt de proragonist vaker niet dan wel. En da’s geen verwijt. Achteraan op de keys tokkelde een mij onbekend persoon (ik weet wel dat die Ball al op livesets verving toen laatstgenoemde nog onder ons was maar fysiek te zwak).

Het openingsnummer in Lokeren was ’Memorabilia’ met daarin wel fijntjes gemixt flarden uit ’Into the Groove’. Er zijn dus meerdere raakpunten met Lady Madonna te vinden. Bij nummer twee ’Monoculture' liep het technisch mis met een soort a-ritmische loop. Na drie fouten brak Almond het nummer eigengandig af. Online commentaren die ik achteraf las, waren vernietigend en begrijpelijk maar getuigen ook van muzikale onwetendheid. " Playback hoort niet op ons festival” en ”Britse Eddy Wally” vind ik wat naast de kwestie.

De echte kwestie luidt volgens mij ”to perform or not to perform as Soft Cell”. U kan mijn antwoord hierop al raden of afleiden uit mijn eensgezindheid met die andere trouwe maar kritische volgeling.

"What Is Your Morality" lijkt op iets van eind 70s / begin 80s Giorgio Moroder, is voorlopig de enige die echt goed bevalt. "Crackland" is voor mij een skipnummer.

De eerste beluistering is met gemengde gevoelen, muzikaal nog wel aardig maar vaak zijn de beperkingen van Marc's stem te opvallend. De teksten / zang vind ik ook wat te 'praterig', observaties met weinig betekenis (voor mij).

Er staan een EP aan leuk nummers op, de rest zal ik niet vaak gaan luisteren. Helaas geen klassieker als afsluiter van dit Synthpop-pioniersduo met een eigen gezicht.

Half jaar geleden dacht ik dat Soft Cell Madonna zou 'verslaan' als interessanter, maar het is toch anders om ook al is die van Madonna geen hoogvlieger.

Ben misschien iets te kritisch geweest na de eerst beluistering, "out come the freaks" hadden daarvoor wel de toon gezet.

De echt heel goede nummers zijn er niet veel na 4-5 beluisteringen maar de rest is niet slecht om op de achtergrond te hebben als je bezig bent in de keuken ofzo.

Of tijdens het stofzuigen

Ik ga het album zeker een keer goed luisteren binnenkort!

Je probeert toch niet te suggereren dat Marc sucks want elke suggestie dat Marc sucks of blows kan ons in ernstige problemen met de fairplay-regels van het forum. Gelukkig slaapt de moderator al op dit tijdstip

Sucks EN blows

Vooruit, toch maar een halfje erbij. Afronden naar boven...

Marc Almond met zijn wat geknepen nasale stem is mijn inziens nooit een echt geweldige zanger geweest. Herkenbaar, jazeker dat wel, en ook niet vies van teksten die provoceren en zaken in de schaduw belichten. Hier en daar is het verhaal in de teksten te dominant over de 'flow' van het nummer, en wordt dan een soort praatzingen - iets wat Marc op veel meer albums doet dus ook wel een klein beetje zijn ding en dan mag je er eigenlijk niet over vallen.

Een aantal nummers hadden wat korter gemogen, w.m.b. zijn 63 minuten voor 14 nummers eigenlijk 10 minuten te lang. Hun eerste 2 albums zal het nooit overtreffen noch de impact die hun hits hadden maar er blijft op deze zwanenzang nog genoeg over om van te genieten.