Mon Laferte - Femme Fatale Vol. 2 (2026)

Terwijl iedereen de nieuwe van Olivia Rodrigo aan het verkennen was, zat ik met getemperde verwachting te wachten op deze van Mon Laferte. Die minder dan een jaar geleden al Femme Fatale (2025) uitbracht een heerlijk album waar ze de jazzy pop op verkent en het experiment niet uit de weg gaat.

Bij de recalcitrante Chileense Mon Laferte kan je op een album altijd wel iets van experiment vinden een tegendraads nummer dat eigenlijk niet bij de rest past. Ik zou haar dan ook wel als alternatief duiden ook al zingt ze over nagenoeg dezelfde dingen als Olivia Rodrigo alleen met veel minder Pop vaak in een lager tempo, een stuk 'donkerder' en met de nodige vocale uithalen, ook wel iets theatraler.

Mijn verwachting voor dit album waren niet heel hoog, ten eerste de korte periode tussen de albums. Dan is er de wat tamme single die 4 dagen voor het album release werd uitgebracht en de eerste aankondig van dit album had pas 10 dagen geleden plaatsgevonden. Klinkt allemaal als haastwerk. Men wilde dit blijkbaar voor de zomer uitbrengen en niet in september wanneer vele releases uitgebracht worden die hopen hoog op de jaarlijstjes te eindigen. Dat suggereert dat Sony mogelijk niet veel vertrouwen op succes heeft van dit album. Allemaal subjectief en vol speculatie.

Toen het eerste nummer hier uit de speakers kwam bezong Mon Laferte dat ze zich niet prettig voelt als handelswaar te worden gezien, is zeker niet het leukste nummer van haar om naar te luisteren. Hierna volgt de tamme single en mijn verwachtingen waren meteen bevestigd.

Maar wie hierna doorzet krijgt toch nog een verrassend fijn album voorgeschoteld. Het derde nummer "No le Regales Tu Corazón" is maar liefst 9,5 minuut lang en daarmee haar langste nummer ooit en ook een van haar meer experimentele nummers. Mon Laferte maakt het haar fans niet gemakkelijk door de 'moeilijkste' nummers meteen aan het begin van het lange album te plaatsen. Het is dan ook geen verrassing dat de mooiste en de meest toegankelijke nummers in de tweede helft bevinden. Ook als je plotseling even wakker geschud wordt door een punk-rock uitstapje.

Het zijn grotendeels ingetogen nummers met veel invloeden uit de jazz / latin pop in een licht alternatief sausje en naar het einde in de vorm van slaapliedjes komen. Het contrast tussen het begin en einde van het album is enorm. Maar er meer dan genoeg om van te genieten. Sterker nog, ondanks het moeilijke begin van dit album luister ik hier liever naar dan het nieuwe album van Oliva die trouwens ook goed is maar deze luister ik graag laat op de avond.

Dit album en dat van vorig jaar ontlopen elkaar niet veel, het eerste album heeft meer variatie en heeft iets meer uptempo nummers. Dat album heeft ruim een miljoen luisteraars en circa 200 miljoen streams opgeleverd en mag gewoon als een succes gelden. Dus snap goed dat Sony een "deel 2" hiervan wil maar dat zag Mon Laferte duidelijk minder zitten. Zou me niet verrassen als de wegen van die twee zich gaan scheiden en onze rebelse zangeres naar een ander label verhuisd.

"No le Regales Tu Corazón" (=geef je hart niet weg) is een prachtig grotendeels ingetogen eclectisch nummer dat korte passages heeft dat de beats domineren en op het einde een gitarist die nog wat mag uithalen. Het is ook een nummer waar de auto-tune (?) wél op een kunstzinnige manier is ingezet zoals in de 70s de vocoder, om zang mechanisch te doen klinken: als een robot. Het langste, meest experimentele nummer van Mon Laferte maar ook één van de mooiste.

Mon Laferte mag dan problemen hebben met de commercialisering van haar werk, ze levert wel een heel interessant album op waar grenzen tussen genres vervagen.

Zaals op "Por la Gracia de Dios" dat wat dromerig begint dan langzaam tot een Trip Hop nummer omvormt en dan als een Post Rock nummer eindigt.

Het is niet alleen Jazz en Pop met wat Latin dat je op dit album kunt plakken. Experimenten met Electronica en Ambient en Art Rock komen ook voorbij. Dit zou, voor mij, wel eens een kandidaat voor Album of the Year kunnen zijn.

Op een uitgebreide fan-pagina vond ik meer informatie over dit album.

Ten tijde van de opnames van Femme Fatal (2025) had Mon Laferte circa 50-60 nummers verzameld die teruggaan tot 2016. De nummers met een overwegend Jazz stijl zijn dus op haar voorgaande album terecht gekomen. De rest was overwegend meer elektronisch en minimalistisch, met meer persoonlijkere teksten.

Naast zijzelf en haar vast producer Manú Jalil zijn er ook producties met bijvoorbeeld 4 Non-Blonde Linda Perry ("Mary" en "Es Tan Sabio Nuestro Amor"), Joel Orta (die ook aan 3 van haar vorige albums werkte 2021-2024), Rick Nowels (bekend van Lana de Rey / Adele / Madonna - "Yo Te Amo Y Tú Lo Intentas" en "Reino De Amor").

Ik ben er blij mee en deze komt zeker op de short-list van Album van het Jaar 2026 waar voorlopig maar 1 ander album meedingt de nieuwe van Keep Shelly in Athens.